Jakie prace pielęgnacyjne są ważne jesienią?

Jak i czym nawozić truskawki na jesień?

Jak przygotować truskawki do zimowania?

Jakie prace pielęgnacyjne są ważne jesienią?

Jesienna pielęgnacja truskawek jest szczególnie ważna, ponieważ przywraca ona krzakom siły witalne po przebytym niedawno procesie owocowania. Dodatkowo wspomaga ona odporność i uzupełnia niezbędne składniki mineralne. To właśnie te kilka zabiegów sprawi, że wiosną nasze truskawki odżyją i obrodzą.

Pielęgnację rozpoczynamy od dokładnego oczyszczenia terenu wokół truskawek oraz samych krzaczków. Usuwamy wszystkie uszkodzone, uschnięte i chore elementy, natomiast pędy skracamy o dwie trzecie ich długości. Wycinamy również zbędne rozłogi. Dzięki temu truskawka wypuści nowe i zdrowe pędy.

Eksperci zalecają również jesienne posypywanie krzewów truskawek popiołem drzewnym lub mączką bazaltową, a następnie okrycie ich świeżym obornikiem lub obornikiem granulowanym.

Jak i czym nawozić truskawki na jesień?

Chociaż jesienne nawożenie truskawek przynosi szereg korzyści, należy je wykonywać wyłącznie, jeśli podczas sezonu zauważymy oznaki niedoborów składników odżywczych oraz mineralnych. Eksperci zwracają uwagę głównie na poprawę owocowania, ochronę truskawek przed szkodnikami oraz zwiększenie ich odporności. Aby jednak zabieg ten przeprowadzić poprawnie, należy wybierać te mieszanki, które są przeznaczone do stosowania na jesień i nie zawierają azotu. Zamiast niego, bogate są w mangan, cynk, bor, siarkę, wapń, potas oraz fosfor. To dzięki nim rośliny nie zostaną uszkodzone przez nadciągające przymrozki, deszcze i wiatry. Warto rozważyć również nawożenie humusem, który wesprze rozwój systemu korzeniowego.

Przeczytaj także: Z tym ekologicznym trikiem toaleta będzie lśnić czystością!

Jak przygotować truskawki do zimowania?

Truskawki przygotowujemy do zimowania tak szybko, jak to możliwe, a więc kiedy zakończą one owocowanie. Zaczynamy od ich obcięcia i usunięcia wszystkich rozłogów, które noszą oznaki chorób lub żerowania szkodników. W przypadku występowania dużej ilości chwastów warto również zastosować odpowiednie herbicydy i środki grzybobójcze.

Ostatnim krokiem w przygotowywaniu truskawek do ujemnych temperatur, powinno być ich okrywanie. Aby wybrać odpowiedni termin, wystarczy bacznie obserwować krzaczki. Oznaką wejścia truskawek w stan spoczynku jest zmiana koloru liści z zielonego na czerwony lub brunatnopurpurowy. Zazwyczaj następuje to na przełomie października i listopada.

Co ważne, zabezpieczyć należy nie tylko tegoroczne sadzonki, ale również te starsze. W tym celu warto wykorzystać słomę (w przypadku niewielkich plantacji), folię perforowaną lub białą agrowłókninę zimową.

fot. envato elements

Jaką odmianę malin warto wybrać?

Kiedy sadzić maliny do gruntu?

Jakich zasad warto przestrzegać wysadzając maliny do gruntu?

Jaką odmianę malin warto wybrać?

Wybierając odmianę malin, którą w przyszłości chcemy wysadzić do gruntu, warto zwrócić uwagę na te, które charakteryzują się wysoką odpornością, nie przyciągają wielu chorób i obradzają w soczyste owoce. Ich odmiany możemy podzielić na letnie i jesienne. Te pierwsze owocują na zeszłorocznych pędach, co sprawia, że nie czują się dobrze podczas ujemnych temperatur. Sprawa wygląda odrobinę inaczej w przypadku odmian jesiennych. Nieoceniony okazuje się również polski rodowód rośliny, który jest gwarancją odpowiedniego przystosowania do panującego w kraju klimatu.

W większości polskich ogrodów możemy spotkać następujące jesienne odmiany malin: Polana, Polka, Polesie, Pokusa, Poranna Rosa oraz Lloyd George. Szczególnie interesująca jest odmiana Delniwa, która, dzięki krajowemu pochodzeniu, jest szczególnie odporna na mrozy, niekłopotliwa w uprawie i powtarza owocowanie.

Przeczytaj także: Spraw, aby Twój ogród był wyjątkowy i posadź czarne rośliny!

Kiedy sadzić maliny do gruntu?

Podczas jesiennego sadzenia malin do gruntu ważny jest wybór odpowiednio rozwiniętej sadzonki i wystarczająco dojrzałym systemem korzeniowym, który powinien być odkryty. Maliny nie mogą wykazywać oznak rozwijającej się choroby lub żerowania szkodników. Takie sadzonki możemy wysadzać już od września aż do początku listopada. Dzięki temu w glebie będzie znajdowało się wystarczająco wody, aby wspomóc wytwarzanie nowych korzeni. W tym czasie warto obserwować zmieniające się warunki atmosferyczne, gdyż temperatura nie może spaść poniżej 4 stopni Celsjusza.

Jakich zasad warto przestrzegać wysadzając maliny do gruntu?

Proces jesiennego sadzenia malin do gleby będzie wyglądał inaczej w zależności od tego, czy rośliny mają odkryty korzeń, czy znajdują się w pojemnikach. Jeśli mamy do czynienia z pojemnikami, powinniśmy wykonać następujące kroki:

• Pojemnik z sadzonką zanurzamy w wodzie i delikatnie wyciągamy roślinę.
• Sadzonkę umieszczamy w dołku, którego wielkość jest odpowiednio dostosowana do wielkości maliny.
• Sadzonkę zakopujemy, a ziemię delikatnie ugniatamy.
• Przycinamy pędy, które znajdują się powyżej utworzonego pąka na wysokości 30 centymetrów.
• Posadzoną roślinę podlewamy.
• Jeśli natomiast sadzonka, którą chcemy posadzić, ma odkryte korzenie, postępujemy w nieco odmienny sposób:
• Zaczynamy od przycięcia końcówek korzeni.
• Wykopujemy rowek o głębokości 10 centymetrów i szerokości 20 centymetrów.
• W wodzie wymieszanej z ziemią ogrodową zanurzamy sadzonki.
• Po umieszczeniu sadzonki w dole, wyrównujemy jej korzenie.
• Liczymy pąki od nasady sadzonki i zakop roślinę na wysokości 3.
• Ubijamy glebę wokół sadzonki.
• Przycinamy pędy, które znajdują się powyżej utworzonego pąka na wysokości 30 centymetrów.
• Roślinę podlewamy.

fot. envato elements 

Dlaczego warto wykonywać jesienny oprysk?

Jak poprawnie przeprowadzić oprysk roślin?

Czym pryskać drzewa owocowe jesienią?

Dlaczego warto wykonywać jesienny oprysk?

Rozwój drzewek owocowych wiosną oraz zachowanie wysokiej odporności roślin zimą jest silnie uzależnione od jesiennej pielęgnacji i przeprowadzanych zabiegów. Na liście tych niezbędnych, których nie powinniśmy omijać, są opryski. Te wykonywane jesienią mają za zadanie zabezpieczenie roślin przed zbliżającymi się spadkami temperatur, powstrzymanie rozwoju chorób grzybowych, spowodowanych wilgocią oraz skuteczne zapobieganie żerowaniu szkodników. Co równie ważne, rozpylane przez nas substancje nie uszkodzą owoców, które zostały już zebrane.

Jesień to również czas, kiedy drzewka i krzewy owocowe mogą zostać zaatakowane przez groźne dla nich choroby. Należą do nich, między innymi, parch jabłoni, kędzierzawość liści oraz rak bakteryjny.

Jak poprawnie przeprowadzić oprysk roślin?

Dobrze wykonany oprysk jest kluczem do poprawnego rozwoju roślin, zabezpieczenia ich przed chorobami, pasożytami oraz zbudowania odporności drzew i krzewów na niskie temperatury. Aby jednak osiągnąć zamierzony efekt, zabieg ten musi zostać przeprowadzony według określonych zaleceń. Jak więc to zrobić?

Jednym z ważnych czynników jest pora wykonywanego oprysku. Eksperci radzą opryskiwanie późnym wieczorem, a nawet nocą. Dzięki temu substancja zdąży się rozpuścić i wsiąknąć. Nie zaszkodzi również potrzebnym w ogrodzie owadom. Dodatkowo musimy odpowiednio dobrać pogodę: bez wiatru, ostrego słońca, w dodatniej temperaturze, powyżej 7 stopni Celsjusza.

Niezbędne jest również uzbrojenie się w narzędzia, które są odpowiednie do charakteru przeprowadzanych przez nas oprysków. Możemy wybrać pomiędzy opryskiwaczem ręcznym lub spalinowym. Sprzęt dobieramy w zależności od wielkości ogrodu, naszych możliwości oraz zapotrzebowania.

Warto pamiętać, aby roztwór przygotowywać zgodnie z zaleceniami producenta. Za mocny lub słaby oprysk może nieodwracalnie uszkodzić rośliny.

Przeczytaj także: Jesienne nawożenie warzyw. Sprawdź, jak to zrobić bez chemii!

Czym pryskać drzewa owocowe jesienią?

Jesień to czas, kiedy rosnące w ogrodzie oraz sadzie drzewka i krzewy owocowe są narażone na atak chorób. To właśnie opryski, oprócz nawożenia, stają się podstawowym sposobem budowania u roślin odpowiedniego poziomu odporności. W tym okresie warto więc sięgnąć po substancje, których głównym składnikiem jest miedzian, mający właściwości grzybobójcze, i mocznik. To one staną się najlepszym przyjacielem każdego ogrodnika, który chce zwalczyć raka bakteryjnego, kędzierzawość liści, najgroźniejsza choroba atakująca brzoskwinie, oraz parcha jabłoni.

Należy pamiętać, aby opryski wykonywać w odpowiednim czasie. Miedzianu przeciwko kędzierzawości używamy dopiero wtedy, kiedy wszystkie liście opadną, dzięki czemu uzyskamy łatwy dostęp do pędów drzewa. W podobnym okresie należy opryskać wiśnie, zagrożone rakiem bakteryjnym.

Sytuacja rysuje się odmiennie w przypadku parcha jabłoni, gdyż w przypadku występowania tych patogenów, zabieg z wykorzystaniem mocznika musimy wykonać tuż przed opadnięciem wszystkich liści. Mocznik spowoduje szybką ich mineralizację i ograniczy liczbę zarodników grzyba.

fot. envato elements

Czym jest pszczoła karłowata?

Dlaczego pszczoły karłowate mogą być groźne?

Gdzie wykryto pszczoły karłowate?

Czy w Polsce istnieje zagrożenie ze strony pszczoły karłowatej?

Pszczoły są dla nas ważne – dlaczego?

Czym jest pszczoła karłowata?

Pszczoła karłowata (Apis florea) naturalnie bytuje w południowej Azji, preferuje klimat tropikalny. Ten gatunek znajdziemy także w Afryce. Różni się od pszczoły miodnej tym, że nie pełni funkcji gospodarczej.

Dlaczego pszczoły karłowate mogą być groźne?

Owady te mogą zagrażać populacji pszczół rodzimych z kilku powodów. Przede wszystkim mogą przenosić choroby, które będą stwarzać niebezpieczeństwo dla pszczół miodnych. Mogą być także źródłem groźnych pasożytów.

Gdzie wykryto pszczoły karłowate?

Grupę tych pszczół znaleziono na Malcie. Testy DNA potwierdziły, że są to właśnie Apis florea. Naukowcy usunęli gniazda, jednak nie mogą być pewni, że część pszczół nie odleciała w inne rejony i tam się nie rozmnoży. Przyczyną migracji tych pszczół może być kryzys klimatyczny i przede wszystkim rosnące temperatury w innych rejonach świata. Na Malcie panuje sprzyjająca dla pszczół karłowatych aura i ciepłe zimy.

Zobacz także: Apiterapia, czyli lecznicze działanie pszczół. Na czym to polega?

Czy w Polsce istnieje zagrożenie ze strony pszczoły karłowatej?

W tym momencie nie ma żadnego niebezpieczeństwa, nie wykryto tego gatunku w Polsce ani w krajach sąsiednich. Jednak warto zastanowić się nad potencjalnym zagrożeniem. Pszczoły karłowate mogłyby stanowić konkurencję dla rodzimych zapylaczy, jeśli chodzi o pokarm. To dlatego pszczoły mogłyby ucierpieć przez ich pojawienie się i rozprzestrzenienie się w naszym kraju. Te zaś czynniki wpłynęłyby negatywnie na polskie pszczelarstwo, utrudniając pracę tej grupie zawodowej. Informacje na temat pszczół karłowatych pojawiły się w "The Guardian" – sytuacja jest niepokojąca, jeśli przeanalizujemy ją przez pryzmat zmniejszającej się liczby owadów zapylających na całym świecie.

Pszczoły karłowate

FOTO: Envato Elements

Pszczoły są dla nas ważne – dlaczego?

W maju, a dokładnie dwudziestego maja obchodzimy Światowy Dzień Pszczół – w naszym kraju mamy około 470 gatunków tych owadów. O tym, jak ważne są dla całej ludzkości, nie trzeba nikogo przekonywać. Ochrona wszystkich zapylaczy powinna być priorytetem, to dzięki nim możemy liczyć na naturalne pożywienie. Dlaczego pszczoły są tak ważne? Ponieważ uczestniczą w zapyleniu większości roślin uprawnych. Bez ich obecności i działania, nie będziemy mieli co jeść. Owady zapylające to nie tylko pszczoły miodne, ale także trzmiele, samotnice, bzygowate motyle, ćmy, chrząszcze i muchówki. Większość z nich to gatunki dzikie, warto o nie dbać.

Fot. envato elements

Dlaczego warto przesadzać truskawki?

Kiedy i jak przesadzać truskawki?

Jak pielęgnować truskawki po zbiorach?

Dlaczego warto przesadzać truskawki?

Truskawki są roślinami wieloletnimi, co oznacza, że owocują przez kilka sezonów. W związku z ich cyklem wzrostu dobrą praktyką jest ich przesadzanie co 3-4 lata. W ten sposób nie tylko unikniemy zbyt gęstego sadzenia, ale również zapewnimy im wystarczająco dużo miejsca i ponowny zastrzyk niezbędnych składników mineralnych i wartości odżywczych, które z pewnością przyczynią się do poprawy jakości plonów.

Kiedy i jak przesadzać truskawki?

Eksperci radzą, aby przesadzanie truskawek zaplanować na wczesną jesień. Jest to termin wykalkulowany specjalnie po to, aby krzewy zdążyły się prawidłowo ukorzenić i zadomowić w nowym miejscu, przygotować na spadek temperatur i kolejny etap wzrostu. Dlatego też najlepszą porą jest początek września. Kiedy jednak zauważymy, że pogoda wciąż jest sprzyjająca, a noce wystarczająco ciepłe, możemy zaryzykować nawet koniec miesiąca.

Do przesadzania najlepiej wybierać krzewy starsze, na przykład trzyletnie, które zamknęły kilka cykli w jednym miejscu i wykorzystały wszystkie im dostępne minerały w glebie.

Sam proces przeprowadzania truskawek możemy podzielić na pięć prostych kroków, które ułatwią planowanie.

Rozpoczynamy od wyboru odpowiedniego miejsca, mając w pamięci wymagania truskawek. Najlepiej czują się one na stanowiskach słonecznych, ale również lekko zacienionym oraz dobrze zdrenowanej i nawilżonej ziemi.

Następnie przystępujemy do przygotowania gleby, usunięcia chwastów, kamieni oraz dokładnego przekopania ziemi, dodając do niej kompost lub obornik.

Krokiem trzecim jest przygotowanie sadzonek. W tym celu usuwamy stare, zeschnięte, chore i uszkodzone liście i pędy. Przycięcia wymagają również korzenie, które skracamy o około ⅓ długości.

W odpowiednio zadbanym miejscu wykopujemy dołki. Należy pamiętać o odpowiedniej rozstawie oraz głębokości. Korzenie rośliny prostujemy i zakrywamy. Krzew od razu podlewamy.

Ważna jest również pielęgnacja po przesadzaniu truskawek. Po tym zabiegu są one szczególnie delikatne. Wymagają od nas regularnego podlewania, monitorowania ich stanu zdrowia, nawożenia oraz dokładnego odchwaszczania. Możemy zastosować odżywki o wyższej zawartości azotu.

Przeczytaj także: Jak uratować rośliny doniczkowe poparzone przez słońce?

Jak pielęgnować truskawki po zbiorach?

Pielęgnacja krzewów owocowych po zbiorach jest ważnym elementem corocznych zabiegów pielęgnacyjnych. Proces owocowania wymaga od rośliny spożytkowania wielu, niezbędnych do jej prawidłowego funkcjonowania, składników odżywczych, mikro- i makroelementów. Dlatego też tak ważne jest ich przywrócenie do gleby, zadbanie o prawidłowe nawodnienie, nawożenie oraz oczyszczenie podłoża i samych krzewów. Oto kilka najważniejszych kroków, które przygotują truskawki do przesadzenia oraz zawiązywania owoców w kolejnym sezonie:

• Oczyszczamy rośliny z rozłogów i odchwaszczamy.
• Po zbiorach usuwamy stare i chore liście.
• We wrześniu warto zasilić krzewy nawozem organicznym, na przykład kompostem lub granulowanym obornikiem.
• Wskazane jest również wykonanie oprysków, w celu zapobiegania chorobom i szkodnikom w następnym sezonie.

fot. envato elements

Czym jest rdza gruszy i jak ją rozpoznać?

Jak leczyć rdzę gruszy?

Jak zapobiegać chorobom gruszy?

Czym jest rdza gruszy i jak ją rozpoznać?

Rdza gruszy jest chorobą wyjątkowo irytującą oraz frustrującą, gdyż poza regularną obserwacją oraz zabiegami profilaktycznymi, nigdy nie mamy pewności, że udało nam się ochronić drzewka. Rdza jest bowiem wywołana przez gatunek grzybów z rodzaju rdzowców – Gymnosporangium sabinae. Zarodniki te przenoszą się z okolicznych jałowców, gdyż na ich pędach ten patogen zimuje, dzięki wiatrom. Specjaliści podają, że mogą one podróżować w powietrzu od kilkuset metrów, aż do kilku kilometrów.

Objawy rdzy gruszy są charakterystyczne i łatwe do rozpoznania. Pierwszym sygnałem są małe, pomarańczowe lub żółte plamki na blaszkach liściowych. Z upływem czasu plamy te ciemnieją i rozszerzają się, obejmując coraz większą powierzchnię liścia. Przebarwienia przekształcają się w wypustki i narośla, stożkowate i gąbczaste w środku, a miejsca, w których się znajdują, stają się twarde.

Przeczytaj także: Planujesz ogród na wiosnę? Kwiaty zasadź już jesienią!

Jak leczyć rdzę gruszy?

Zwalczanie rdzy gruszy jest wyjątkowo interesujące, ale może też zapędzić nas w pułapkę. Słysząc o chorobie grzybowej, naszym pierwszy instynktem jest zakup uniwersalnych fungicydów, które jednak w tym przypadku nie pomogą. Najlepszym wyborem są środki zawierające trifloksystrobinę, które można stosować dwa razy w sezonie, w tygodniowym odstępie. Jedynym preparatem dostępnym dla ogrodników-amatorów jest Magnicur Gold.

Jeśli jednak zdecydujemy się na środki bardziej naturalne, które posłużą nam również w procesie zapobiegania nawrotom choroby, dobrym pomysłem są domowe opryski:

• Oprysk z czosnku: 75 g posiekanych ząbków czosnku wsypujemy do 10 litrów gorącej wody i moczymy przez 30 minut pod przykryciem.
• Oprysk z cebuli: pół kilograma łusek gotujemy w 10 litrach wody.
• Oprysk ze skrzypu polnego: 200 g suszonego lub 1 kg suszonego zioła zalewamy 10 litrami wody i odstawiamy. Po jednym dniu całość zagotowujemy i trzymamy na wolnym ogniu przez 30 minut.
• Oprysk z sody oczyszczonej: mieszamy 1 łyżeczkę sody na litr wody.

Choroby jabłoni

Największe zagrożenie dla twoich grusz i jabłoni! Jak zwalczać zarazę ogniową?

Jak zapobiegać chorobom gruszy?

Wszyscy doskonale wiemy, że o wiele lepiej (i taniej) jest zapobiegać, niż leczyć. Nie inaczej jest w przypadku roślin, a szczególnie tych owocowych, których głównym zadaniem jest obfite owocowanie i obdarowywanie nas pysznymi i zdrowymi owocami. Choroby gruszy, takie jak rdza, zaraza ogniowa, czy parch, mogą się pojawić nawet wtedy, kiedy dokładnie i regularnie wykonujemy wszystkie zabiegi pielęgnacyjne. Taki pech sadownika. Aby jednak zminimalizować ryzyko ich występowania, warto zwrócić uwagę na:

• Regularne podlewanie, szczególnie młodych sadzonek.
• W utrzymaniu odpowiedniego poziomu wilgoci pomoże ściółka, która jednak nie powinna dotykać pnia, gdyż może to wspomagać rozwój grzybów.
• Nawożenie powinno być dostosowane do odmiany gruszy. Nie należy jednak o nim zapominać, ponieważ niedobór składników odżywczych oraz mineralnych negatywnie wpływa na odporność rośliny.
• Najważniejszym zabiegiem zapobiegawczym jest regularna oraz dokładna obserwacja drzewek, w celu identyfikacji objawów chorobowych oraz sygnałów żerowania szkodników.
• Istotna jest również profilaktyka. W tym celu możemy wykorzystać gotowe preparaty lub rozwiązania bardziej ekologiczne, jak gnojówa z pokrzywy, napar z rozdrobnionych ząbków czosnku, skrzypu polnego albo cebuli.

fot. envato elements

• Jak poprawnie nawozić borówkę amerykańską?
• Jak przeprowadzić ostatnie nawożenie borówki?
• Jakie odmiany borówki amerykańskiej wybrać?

Jak poprawnie nawozić borówkę amerykańską?

Nawożenie borówki amerykańskiej, niezależnie od odmiany, według ekspertów, w większości przypadków powinno być przeprowadzane doglebowo. Odpowiedni środek należy rozpuścić w wodzie lub rozsypać bezpośrednio pod rośliną. Alternatywną opcją jest odżywianie dolistne, jeśli zauważymy oznaki niedoboru azotu. Niezbędne jest również ściółkowanie (na przykład korą sosnową, szyszkami, trocinami oraz igliwiem), które zapewnia odpowiedni odczyn pH, próchnicę i wilgotność.

Przeczytaj także: Co robić, żeby liście pomidorów się nie zwijały? Sprawdź proste sposoby i wyjaśnienia!

Krzewy borówki amerykańskiej, chociaż powszechnie pożądane, charakteryzują się specyficznymi wymaganiami pielęgnacyjnymi i do prawidłowego wzrostu potrzebują zbilansowanej zawartości składników odżywczych w glebie.

Jak przeprowadzić ostatnie nawożenie borówki?

Ostatnie nawożenie borówki amerykańskiej przeprowadzamy, kiedy owocowanie zbliża się ku końcowi. Zanim jednak do tego przystąpimy, musimy oczyścić krzewy z pozostałych jagód, odchwaścić oraz kontynuować regularne (jednak mniej intensywne) podlewanie.

Aby zapewnić sobie obfite zbiory borówki w kolejnych sezonie, krzewy muszą zostać zasilone zaraz po ostatnich zbiorach. Najlepiej nadadzą się jesienne nawozy zakwaszające glebę, które mogą być stosowane od sierpnia oraz we wrześniu. Nawożenie wykonujemy w dwóch dawkach, podanych co 30 dni.

Kiedy jednak nie chcemy opierać całego nawożenia na produktach gotowych, sklepowych i chemicznych, możemy zdecydować się na odżywki naturalne, przygotowywane w domu. Należy jednak pamiętać, aby wykorzystywać je w ramach suplementacji.

Dieta zbożowa

Zbożowe desery z owocami - zachwycą nie tylko malucha!

Jakie odmiany borówki amerykańskiej wybrać?

Obecnie możemy dostać nawet 30 różnych odmian borówki amerykańskiej. Różnią się zarówno wielkością krzewu, jak i smakiem samych owoców. Chociaż podstawowe zasady pielęgnacyjne pozostają takie same, odmiany te owocują w różnych terminach. Na tej podstawie są również najczęściej grupowane.

• Sunrise: owocuje w lipcu, krzew dorasta nawet do 2 metrów, natomiast jego owoce są kuliste.
• Duke: owocuje w lipcu, krzew dorasta do 1,8 metra, a jego borówki są spłaszczone i duże.
• Bluetta: owocuje w lipcu, krzew dorasta do 1,5 metra, a jagody są średniej wielkości i pokryte woskowym nalotem.
• Bluejay: owocuje w sierpniu, krzew dorasta do 2 metrów, natomiast same borówki są jasnoniebieskie i duże.
• Brigitta Blue: owocuje we wrześniu, krzew dorasta do 1,8 metra, a owoce, które rodzi, są jednymi z największych.
• Darrow: owocuje we wrześniu, dorasta do 1,5 metra i rodzi bardzo duże borówki, jednak jest najmniej odporna na wahania temperatury.

fot. envato elements

Jakie owoce zbieramy w ogrodzie i sadzie w lipcu?

Jak prawidłowo zbierać owoce?

Jakie owoce zbieramy w ogrodzie i sadzie w lipcu?

Lipiec w ogrodzie i sadzie to czas obfitych plonów, szczególnie jeśli poprawnie przeprowadziliśmy wszystkie kroki pielęgnacyjne i odpowiednio zadbaliśmy o stworzenie roślinom warunków do wzrostu. W tej części roku musimy przygotować się do zbioru:

• Jabłek i gruszek: pamiętaj, aby zrywając jabłka i gruszki nie ciągnąć ich w dół. Podnieś owoc tak, aby ogonek odczepił się od gałęzi. Taka metoda zmniejszy szanse na uszkodzenie owocu.
• Moreli i brzoskwini: owoce szczególnie podatne na obicia oraz otarcia wymagają od nas odrobinę więcej uwagi. Obróć owoc lub podnieś go tak, jak w przypadku gruszek oraz jabłek.
• Czereśni i wiśni i śliwek: te owoce najlepiej zrywać razem z ogonkiem.
• Truskawek, malin i jeżyn: chociaż dostępne są specjalne maszyny, które zbiorą ogromne połacie krzewów w mgnieniu oka, na mniejszych uprawach proces ten będzie musiał zostać przeprowadzony ręcznie. Pamiętaj więc o odpowiedniej ochronie rąk (niektóre rośliny mają ostre ciernie i kolce) oraz kręgosłupa.

Jak prawidłowo zbierać owoce?

Prawidłowo przeprowadzone zbiory są gwarancją ich obfitości, niewielkiej ilości odpadów oraz ograniczenia czasu spędzonego na przerabianiu owoców na przetwory. Odpowiedni musi być również moment zbierania, który zapewni dłuższą świeżość. Poniżej przedstawiamy listę porad, które usprawnią cały proces i sprawiają, że jak najlepiej wykorzystasz owoce swojej pracy:

Przeczytaj także: Egzotyczne rośliny w polskim ogrodzie, to możliwe!

• Termin zbiorów: jeszcze przed samym zbiorem warto upewnić się, czy owoce są gotowe. Niektóre gatunki roślin muszą być zerwane jeszcze zanim będą w pełni dojrzałe, inne natomiast zbiera się dokładnie w optymalnym poziomie rozwoju, jak na przykład truskawki.
• Odpowiednie przygotowanie: jedynym z problemów zbierania owoców, szczególnie dla hobbystów i początkujących ogrodników, może być forma oraz charakterystyka samej rośliny. Niektóre z nich, na przykład agrest lub maliny, mają na swoich łodygach ciernie, które sprawiają, że cały proces może być wyjątkowo nieprzyjemny. Dlatego też warto zaopatrzyć się w grube rękawice, które jednocześnie nie będą ograniczały twoich ruchów oraz precyzji.
• Użyj odpowiedniej siły: niektóre z owoców są niesamowicie delikatne, a przy tym bardzo słodkie. Te dwie właściwości tworzą doskonałe warunki dla rozwoju pleśni i grzybów. Aby uniknąć zniszczenia części zbiorów, do każdej rośliny podchodź indywidualnie i odpowiednią dawką cierpliwości, szczególnie kiedy zabierasz się za zbiory porzeczek, maliny i jeżyny.
• Od krzewu do użycia: niektóre ze zbieranych owoców są bardzo krótkotrwałe i nie potrzebują wiele czasu, aby stały się nieapetyczne, zgniły lub oddały bardzo dużo wody. Upewnij się, że od momentu ich zebrania do zjedzenia, sprzedania lub przetworzenia nie minie zbyt długi okres.
• Pielęgnacja przed zbiorami: odpowiednie przycinanie oraz formowanie roślin przed okresem zbiorów może się okazać kluczowe dla ułatwienia sobie całego procesu. Usuwanie zdrewniałych, karłowatych i krzyżujących się pędów zapewni, że owoce pojawią się w miejscach, do których łatwiej będzie sięgnąć i lepiej dojrzeją, zasilane odpowiednią dawką promieni słonecznych.

fot. envato elements

• Jak przygotować glebę pod czereśnie?
• Jak pielęgnować czereśnie?
• Kiedy i jak przycinać drzewka czereśni?

Jak przygotować glebę pod czereśnie?

Pielęgnację czereśni zaczynamy już na etapie wyboru odpowiedniego miejsca, które powinno być nasłonecznione oraz osłonięte od wiatru. To właśnie duża ilość pełnego słońca sprawi, że owoce będą miały głębszy kolor oraz większy rozmiar.

Gleba pod sadzonkę musi być żyzna, przewiewna, o lekko kwaśnym lub obojętnym pH i umiarkowanie przepuszczalna. Szerokim łukiem omijamy podłoża jałowe, ciężkie i bardzo gliniaste.

Warto również pamiętać o posadzeniu co najmniej dwóch różnych odmian czereśni, z których jedna będzie zapylaczem.

Jak pielęgnować czereśnie?

Czereśnie to jedne z najbardziej pożądanych owoców w sadzie. Aby zapewnić sobie obfite zbiory oraz wieloletnie owocowanie, należy odpowiednio zaplanować pielęgnację drzewek. W tym kontekście ważne staje się nie tylko nawożenie, ale również przycinanie oraz ich ochrona.

• Nawożenie: w okresie wiosennym stosujemy nawozy magnezowe, fosforowe i potasowe.
• Podlewanie: drzewka nawadnia się najobficiej zaraz po ich posadzeniu. W kolejnych etapach wzrostu podlewanie wykonujemy w okresach suszy.
• Ochrona: po posadzeniu drzewek oraz w kolejnych fazach wzrostu, warto stosować środki chwastobójcze, zapobiegające drobnej plamistości, brunatnej zgniliźnie, rakowi bakteryjnemu oraz dziurkowatości liści. Rośliny należy również chronić przed inwazją nasiennicy trzęśniówki i muszki plamoskrzydłej.

Przeczytaj także: Nietypowy przepis na letni obiad: zupa wiśniowa na słodko

Kiedy i jak przycinać drzewka czereśni?

Przycinanie drzewek, jeśli wykonane poprawnie, może okazać się jednym z kluczowych zabiegów pielęgnacyjnych czereśni. Dzięki niemu możemy utrzymać równe tempo wzrostu, wspomóc owocowanie, poprawić cyrkulację powietrza i dostęp do światła, ale również wpłynąć na aspekt wizualny rośliny. Warto jednak zatrzymać w pamięci, że przycinanie wymaga od nas wiedzy oraz odpowiedniego przygotowania. Poniżej podajemy kilka najcenniejszy i najważniejszych wskazówek:

• Czereśnie przycinamy pod koniec lipca lub w pierwszej połowie sierpnia, kiedy zakończymy zbiór owoców.
• Usuwamy: uszkodzone, martwe, chore, gęste, rosnące do środka lub krzyżujące się gałęzie. Pobudzi to drzewko do wyprodukowania nowych pędów.
• Jeśli drzewo jest starsze (od dziesięciu lat wzwyż), przycinamy je nie więcej niż ⅓ całkowitej masy gałęzi.

Dodatkowo, przez pierwsze trzy lata wzrostu, pędy warto obciążać lub przywiązać sznurkiem do pnia. Po trzech latach cięcie prześwietlające zaleca się stosować co rok.

fot. envato elements 

Pszczoły a natura

Pszczoły w ogrodzie – wybór roślin

Bezpieczny ogród dla pszczół

Co jeszcze mogę zrobić dla pszczół?

Gdzie ustawić domek dla zapylaczy? 

Pszczoły są ważne, ponieważ biorą udział w zapyleniu lwiej części roślin uprawnych. Bez ich udziału zabraknie jedzenia na naszej planecie. W zapylaniu kwiatów są aktywne owady zapylające, czyli pszczołowate (trzmiele, pszczoły miodne, samotnice), bzygowate motyle, ćmy, chrząszcze i różne gatunki muchówek. Większość tych zwierząt żyje na dziko, są zatem narażone na negatywny wpływ zmian zachodzących w przyrodzie.  

Pszczoły a natura

Na co dzień możemy zadbać o to, aby pszczoły i inne zapylacze miały zdrowe do rozwoju środowisko naturalne. Pszczoły wspierają także bioróżnorodność, ponieważ zapylają rośliny, które są schronieniem i pożywieniem dla innych istot. Zyskują także ogrodnicy, którzy mogą liczyć na bardziej obfite plony.

Pszczoły w ogrodzie – wybór roślin

Aby przyciągnąć pszczoły do ogrodu, warto sadzić rośliny, które je przyciągną, np. lawendę, szałwię, aster czy miodunkę. Dobór planujemy tak, aby znalazły się rośliny aktywne w różnym czasie w ciągu roku. Wtedy owady będą miały stałe źródło pożywienia. Rośliny te należy regularnie nawadniać, aby mogły służyć zapylaczom jak najdłużej. – Optymalny czas wysiewu roślin miododajnych to wiosna, kiedy minie ryzyko przymrozków, choć wiele z nich może być wysiewanych także wczesnym latem. Ważne jest, aby przed siewem dobrze przygotować glebę, usunąć chwasty i zapewnić roślinom odpowiednie warunki do wzrostu. Dla pszczół niezwykle cenne są takie rośliny jak jeżówka, słonecznik, czy też nagietek. Istnieją również rośliny miododajne doskonale przystosowane do słabszych gleb, takie jak np. facelia czy chaber – wyjaśnia Elin Burén, ekspert ogrodnictwa, Nelson Garden. Dzięki działalności pszczół rośliny mogą się rozmnażać, a człowiek dzięki temu pozyskuje pożywienie.

Bezpieczny ogród dla pszczół

Warto zapewnić pszczołom także wodę i schronienie. Do tego celu służą dzikie części w ogrodzie, gdzie ingerencja człowieka jest minimalna. Na pewno pomogą stosy kamieni czy kępy traw, a także ostatnio modne hotele dla owadów.

Jak stworzyć przestrzeń dla zapylaczy w ogrodzie?

FOTO: Envato Elements

Co jeszcze mogę zrobić dla pszczół?

Oprócz wyżej wspomnianych działań należy:

• unikać pestycydów i herbicydów,
• stosować tylko naturalne i ekologiczne nawozy,
• stworzyć oazy dla zapylaczy.

Zobacz także: Jak samemu zrobić domek dla pszczół DIY?

Gdzie ustawić domek dla zapylaczy? 

Domek dla owadów najlepiej umieścić w spokojnym miejscu, które jest  osłonięte od wiatru i deszczu, np. pod dachem ogrodowej altany, na pniu drzewa, na rabacie kwiatowej lub w pobliżu łąki kwietnej, w mało używanej części ogrodu.

Fot. envato elements

Źródło: Materiały prasowe

• Kiedy pojawia się zaraza ogniowa? 
• Jak wygląda zaraza ogniowa? Jak ją rozpoznać? 
• Jak zwalczać zarazę ogniową? 

Kiedy pojawia się zaraza ogniowa? 

Zaraza ogniowa najczęściej pojawia się na gruszach i jabłoniach od połowy kwietnia do połowy września. Dlatego też zabiegi profilaktyczne warto wykonywać już w połowie marca i utrzymywać je aż do połowy sierpnia. Doskonale nadają się do tego preparaty miedziowe. 

Przeczytaj także: Koper na truskawki? Doskonały nawóz, który zdziała cuda.

Co interesujące, bakterie mogą być przenoszone zarówno przez wiatr, jak i przez owady. Nie ma więc sposobu, aby uchronić roślinę w stu procentach, gdyż aby zakażenie się rozprzestrzeniło, wystarczy małe uszkodzenie mechaniczne i otwory, które występują naturalnie.  

Jak wygląda zaraza ogniowa? Jak ją rozpoznać? 

Pierwsze objawy chorobowe pojawiają się po kilku dniach lub kilku miesiącach od pierwszego zakażenia rośliny. Objęta ogniową zarazą roślina wygląda, jakby była spalona, stąd też nazwa tej jednostki chorobowej. Czego wypatrywać podczas monitorowania drzew i krzewów? 

• Kwiaty: jednym z pierwszych objawów zakażenia jest charakterystyczny wygląd kwiatów, jakby były one nasączone wodą. Po jakimś czasie zaczynają się kurczyć, brązowieć i zamierać, ale nie opadać, 
• Liście: możemy zauważyć brunatne plamy, które zazwyczaj pojawiają się pomiędzy nerwami i stopniowo pokrywają coraz większą powierzchnię. Tak zakażony liść zacznie zwijać się w “trąbkę” wzdłuż nerwu głównego.  
• Pędy: stopniowo zmieniają kolor na czarny i z czasem zamierają, wywijając się przy tym w kształt, który przypomina laskę.  
• Owoce: podobnie jak na liściach, na owocach również zaczynają się pojawiać brązowe, brunatne plamy. Obejmują one owoc do momentu, kiedy ten umrze. 
• Kora: kiedy choroba zaatakuje korę, ta zacznie rozwijać uwodnione plamy. 

Przeczytaj także: Kiedy sadzić pomidory do gruntu i jak je pielęgnować?

Jak zwalczać zarazę ogniową? 

Bakterie zarazy ogniowej bardzo łatwo się rozprzestrzeniają i rozmnażają wiosną, kiedy poziom wilgotności jest wysoki, a temperatura waha się pomiędzy 18 a 20 st. C. Niestety, choroba ta należy do kwarantannowych, które są wyjątkowo agresywne i łatwo mogą zniszczyć cały sad. 

Kiedy więc zauważymy pierwsze objawy, objęte chorobą gałęzie możemy wyciąć. Warto jednak pamiętać, aby zrobić to z co najmniej 50-centymetrowym zapasem. Taką roślinę (oraz jej sąsiadujące) należy obowiązkowo monitorować co 7 lub 10 dni. Po zabiegu warto również dokładnie obejrzeć oraz oczyścić narzędzia ogrodnicze. 

Przeczytaj także: Tego środka owadobójczego już nie użyjesz w swoim ogrodzie! Czym zastąpić Mospilan?

W przypadku zakażenia większej ilości roślin lub wyjątkowo silnego natężenia choroby, niestety musimy pozbyć się takich roślin. Aby upewnić się, że bakterie nie przeniosą się z usuniętych drzew i krzewów, najbezpieczniej jest je spalić.

Julita Semrau

fot. envato elements

Kiedy nawozić truskawki?

Jak przygotować nawóz z kopru?

Inne domowe sposoby nawożenia truskawek.

Kiedy nawozić truskawki?

Wiosna to czas na kolejne nawożenie truskawek. Rozpoczynający się właśnie wtedy proces kwitnienia sprawia, że krzaczki potrzebują dodatkowej dawki składników mineralnych i odżywczych. W tym okresie warto pamiętać o trzech terminach:

Marzec lub kwiecień: pielęgnację truskawek rozpoczynamy od usunięcia zaschniętych łodyg i liści oraz silnego odchwaszczenia i spulchnienia ziemi. W tych miesiącach nawozimy krzewy, które owocowały już dwa lub trzy razy. Młode sadzonki jeszcze tego nie wymagają.

Kwiecień: krzewy, które zaczynają wypuszczać liście, potrzebują odżywienia. Można wykorzystać do tego gotową mieszankę, lub samodzielnie ją przygotować. W tym okresie warto również uzupełnić ściółkę.

Maj: połowa maja to ostatni dzwonek, aby zasilić krzewy truskawek. Doskonale nadają się do tego gnojówki z pokrzywy lub skrzypu.

Jak przygotować nawóz z kopru?

Nawóz z kopru w formie naparu to nieoczywisty, a niezwykle skuteczny sposób dostarczenia truskawkom odpowiednich dawek magnezu, fosforu, potasu, wapnia, witamin z grupy B i witaminy A. Jak go przygotować?

Zbierz nasiona kopru włoskiego (2 łyżeczki na 1 litr wody).

• Nasiona zalej wrzącą wodą.
• Przykryj naczynie i pozostaw na 15 minut.
• Gotowy napar przecedź.
• Tak przygotowaną herbatą możesz podlewać truskawki raz na dwa tygodnie. Jeśli uważasz, że napar jest za mocny, możesz śmiało go rozcieńczyć wodą.

Inne domowe sposoby nawożenia truskawek.

Już przed sadzeniem krzewów truskawek warto zainteresować się domowymi sposobami przygotowania nawozu oraz kompostu. Pamiętajmy, aby do kompostownika wrzuć wyłącznie odpowiednio wyselekcjonowanie rośliny, w których nie ma nasion chwastów.

Sąsiedztwo roślin

Uprawa współrzędna, czyli jakie rośliny sadzić koło siebie?

Do nawożenia truskawek w ich fazie wzrostu możemy wykorzystywać granulowane oborniki (na przykład bydlęcy). Są one źródłem niezbędnych składników mineralnych pochodzenia naturalnego!

Doskonałym, a naturalnym nawozem jest również gnojówka, którą bardzo łatwo przygotować. Wystarczy skrzyp lub pokrzywa. Jak ją zrobić?

Przeczytaj także: Jak maj to maliny… i groch! Jak zadbać o krzewy malin?

Zbierz pokrzywę (około 1 kilograma) i włóż ją do dużego wiadra, a następnie zalej wodą. Doskonale sprawdzi się do tego deszczówka. Pojemnik z rośliną postaw w nasłonecznionym miejscu (na około 2 tygodnie) i od czasu do czasu mieszaj.

Po zakończonym procesie fermentacji nasza gnojówka z pokrzyw jest gotowa. Pamiętaj jednak, aby przed podlaniem truskawek ją rozcieńczyć, na przykład w proporcji 1 litra roztworu na 10 litrów wody.

Przeczytaj także: Nawóz, który już masz w swojej kuchni! Świetny pod maliny i nie tylko

fot. envato elements

• Jak pielęgnować maliny wiosną?
• Jak zrobić domową odżywkę dla malin?

Jak pielęgnować maliny wiosną?

Maj to czas, kiedy krzewy malin zaczynają wracać do życia po zimowaniu. Aby odpowiednio przygotować je do nowego sezonu, należy wykonać szereg czynności pielęgnacyjnych. Zacznijmy od usunięcia zamarzniętych lub zaschniętych pędów. Dzięki temu rośliny będą nie tylko lepiej się prezentowały, ale staną się również lepiej odżywione. Po takim oczyszczeniu zaleca się także przycinanie pędów bocznych (na wysokości około 10-15 centymetrów nad ziemią), co dodatkowo zagęści krzewy. 

Przeczytaj także: Kiedy sadzić pomidory do gruntu i jak je pielęgnować?

Należy jednak pamiętać, że żadne zabiegi pielęgnacyjne, przycinanie i odchwaszczanie terenu dookoła nie zastąpi poprawnego nawożenia gleby. Pierwszą dawkę składników odżywczych krzewy powinny otrzymać wczesną wiosną (nawóz bogaty w azot), następną dawkę w okresie kwitnienia (nawóz z fosforem i potasem), ostatnie dawki podajemy po zakończonym owocowaniu, co przygotuje maliny do zimowania.

Jak zrobić domową odżywkę dla malin?

Chociaż gotowe mieszanki nawozów mogą się wydawać najlepszą opcją, i niekiedy nią są, szczególnie w przypadkach występowania u roślin skrajnych niedoborów składników odżywczych, zawsze warto rozważyć przygotowywanie domowych odżywek. Nie tylko stanowią one mniejsze ryzyko przenawożenia, ale są również tańsze. Bardzo często składniki do ich sporządzenia mamy już w domu. 

Przeczytaj także: Cudowny napar z liści malin! Na co pomaga?

Jednym z takich pomocników, który z pewnością znajduje się w naszej kuchni, jest, bogaty w fosfor, potas, żelazo i wapń, groch. Aby przygotować odżywkę dla malin, dzięki której będą one owocowały silniej i obficiej niż kiedykolwiek wcześniej, szklankę grochu należy zalać litrem wody i odczekać, aż napęcznieje, aby następnie wszystko zmiksować na gładką masę. Przed nawożeniem krzewów wystarczy nasz preparat rozcieńczyć: 3 litry wody na każdą szklankę zmiksowanego grochu. 

Do przygotowania domowego nawozu można wykorzystać również obierki z ziemniaków, skórki po bananach oraz łuski cebuli! Przykładowy przepis znajdziesz tutaj: Nawóz, który już masz w swojej kuchni! Świetny pod maliny i nie tylko

Julita Semrau

fot. envato elements

• jakie odmiany borówki są popularne?

• kiedy sadzić borówkę amerykańską w ogrodzie?

• jak zakwaszać glebę pod borówki?

• jak pielęgnować borówkę amerykańską?

Jaką odmianę borówki wybrać?

Borówka amerykańska, a właściwie borówka wysoka (Vaccinium corymbosum) należy do rodziny roślin wrzosowatych i posiada wiele odmian. Możemy je podzielić na rodzaje wczesne, średnio-wczesne oraz późne. Najczęściej wybieranymi są: Bluecrop, Chandler oraz Lateblue. To, na którą z nich się zdecydujemy, należy uzależnić nie tylko od charakteru stanowiska i gleby, ale również tego, kiedy chcemy zbierać owoce. Ich odpowiednia pielęgnacja sprawi, że słodkimi jagodami będziemy cieszyć się od lipca aż do początku września, szczególnie kiedy zdecydujemy się na posadzenie obok siebie różnych odmian, co znacząco poprawia zawiązywanie się owoców.

Gdzie, kiedy i jak sadzić borówkę?

Krzewy borówek najlepiej rosną na stanowiskach dobrze nasłonecznionych i osłoniętych od wiatru. Jednak od miejsca jej posadzenia często ważniejsze okazuje się wykorzystane podłoże, ponieważ owoc ten wymaga lekkiej, wilgotnej i kwaśnej gleby o niskim pH około 3,5-4,5. To właśnie o kwaśne środowisko należy zadbać szczególnie dokładnie, w przeciwnym razie krzewy przestają rosnąć, nie owocują obficie i zaczynają chorować (warto zwrócić uwagę na to, czy liście się nie zwijają i nie pojawia się na nich biały osad).

Najlepszym terminem sadzenia tych krzewów jest wiosna i jesień. W tym czasie centra ogrodnicze oferują wiele odmian borówek z odpowiednio rozwiniętym systemem korzeniowym, co zapewnia bezproblemowe przyjęcie się. W wykopany dół o głębokości 40 cm i szerokości 50 cm warto wsypać niewielką ilość kwaśnego torfu, podłoża pod borówkę lub gleby wymieszanej z trocinami i korą. Krzewy sadzimy w rozstawie 2,5-3 m x 1m. Tak przygotowaną borówkę zawsze warto ściółkować, co uchroni ją przed nadmierną utratą wody i wzrostem chwastów. Doskonale nadaje się do tego przekompostowana kora.

Przeczytaj także: 6 ważnych kroków dotyczących kompostowania, czyli jak otrzymać doskonały nawóz? 

Sposoby zakwaszania gleby pod borówkę

Krzewy borówki amerykańskiej wymagają stałej kontroli poziomu zakwaszenia gleby. Jeśli zauważymy, że ziemia nie jest wystarczająco kwaśna, najbezpieczniejszym wyjściem będzie zastosowanie mieszanki torfu, trocin z drzew iglastych i specjalnych nawozów z siarczanem amonu, siarczanem magnezu, siarczanem wapnia lub tych wieloskładnikowych. Popularne, chociaż mniej pewne, są również domowe sposoby zakwaszania podłoża. W tym celu wykorzystuje się korę sosnową, chleb, ocet lub obierki ziemniaków.

Przeczytaj więcej: Jak zakwasić glebę w ogrodzie?

W jaki sposób pielęgnować borówkę?

Chociaż borówka amerykańska nie ma wysokiego zapotrzebowania na składniki pokarmowe, należy pamiętać o odpowiednim podlewaniu, szczególnie w przypadku długotrwałych upałów oraz wiatrów. Pamiętajmy również o stosowaniu nawozów bogatych w azot (na przełomie kwietnia, maja i czerwca) oraz nawozów jesiennych pod koniec lata, co przygotuje borówkę do zimowania. Jeśli chcemy, aby nasz krzew się rozrastał i pozostawał zdrowy przez dłuższy czas, na przełomie lutego oraz marca warto przycinać gałęzie uschnięte lub chore.

Julita Semrau

fot. envato elements

Awokado – czy jest zdrowe?

To owoc kaloryczny, jednak ze względu na lecznicze działanie na organizm człowieka, można je jeść nawet codziennie. Awokado zawiera zdrowe tłuszcze pomagające kontrolować poziom cholesterolu we krwi. W rezultacie wygrywa układ krążenia. Awokado oczyszcza organizm z toksyn, zwalcza wolne rodniki i pomaga zwiększyć wchłanianie beta-karotenu. Co ważne, wspomaga zmianę nieaktywnej witaminy A w postać czynną. Ta zaś wspaniale wpływa na oczy i skórę. Jedzenie awokado wspiera układ immunologiczny, obniża ciśnienie tętnicze, a co najważniejsze obniża poziom złego cholesterolu.

Awokado a zakupy

Awokado to owoc, który przysparza wielu problemów podczas zakupów. Zdarza się, że jest albo za twarde, albo za miękkie. Wielokrotnie można naciąć się na egzemplarz zepsuty. Jak kupić dobre awokado i jak je przechowywać?

Zepsute awokado

FOTO: Envato Elements

Rodzaje awokado

W Polskich sklepach najczęściej spotkamy awokado z zieloną skórką – to odmiana Fuerte i z ciemnofioletową skórką – Hass.

Fuerte może przypominać gruszkę, jest także w jej rozmiarze. Ma zieloną skórkę, a w środku zielono-żółty miąższ.

Awokado Fuerte

FOTO: Envato Elements

Awokado Hass jest nieco mniejsze od Fuerte i droższe, w smaku jest mniej kremowe. Ma grubszą, prawie czarną skórkę.

Jak wybrać idealne awokado?

Awokado Fuerte powinno mieć zieloną skórkę bez ciemnych plamek, powinno być delikatnie miękkie – po naciśnięciu skórka niech ugina się, ale wraca do swojego kształtu, po usunięciu szypułki – kolor pod spodem powinien być taki jak zdrowy miąższ, bez plamek.

Awokado Hass, najlepiej jeśli ma skórkę w barwie czarnofioletowej, a nie ciemnozielonej, wybieramy owoce dosyć twarde, bez wrażenia pustki w środku.

Awokado Hass

FOTO: Envato Elements

Jak przechowywać awokado?

Jeśli do spożycia potrzebna jest połowa awokado, zjadamy część bez pestki, ponieważ ta pomaga zachować świeżość owocu na dłużej. Podobnie ze skórą – obieramy ją tylko w części, którą zamierzamy zjeść. Całe awokado na dłużej przechowujemy w lodówce. Aby przyspieszyć dojrzewanie awokado, można włożyć je do papierowej torby.

DOMOWE SPOSOBY ZERO WASTE

Pestki awokado w ogrodzie – podziałają na mszyce i nie tylko!

Awokado a kryzys wody

Niestety, istnieje też ciemna strona awokado, ponieważ to owoc, który do wzrostu potrzebuje bardzo dużo nawodnienia. Wyprodukowanie jednego kilograma awokado wymaga aż 600 litrów wody. Farmerzy pozyskują ją z rzek, co negatywnie wpływa na środowisko naturalne, zwiększając także ryzyko susz i pożarów. Jednym z największych producentów awokado jest Meksyk.Tamtejsi rolnicy, chcąc zarobić na uprawie tego owocu, masowo wycinają lasy.

Oprac. Angelika Drygas

Fot. envato elements

Wiosną dla większości roślin stosuje się nawozy azotowe. Borówka amerykańska nie jest tu wyjątkiem. Pierwszą dawkę aplikujemy zaraz po kwitnieniu. Na drugą dawkę będzie czas na początku czerwca, a na trzecią – pod koniec tego miesiąca. Azot będzie bardzo ważny dla borówki w okresie wiosennym. Wszystko przez to, że bierze on udział w wielu procesach fizjologicznych, a także przyspiesza wzrost roślin.

Pamiętajmy, że stosować powinniśmy te nawozy, które nie odkwaszają gleby – borówka amerykańska potrzebuje ziemi w przedziale pH 3,5-5,0. Najbardziej pożądane będą preparaty wspomagające utrzymywanie właściwego odczynu podłoża bądź wręcz działające zakwaszająco. Azot można dostarczyć więc w postaci siarczanu amonu (stosowanie przedsiewne), saletry amonowej (stosowanie przedsiewne i pogłówne) albo mocznika (stosowanie przedsiewne, pogłówne i dolistne).

W sklepach zaopatrzyć można się również w nawozy wieloskładnikowe, dedykowane borówce amerykańskiej. Sprawdźmy jednak skład przed zakupem i upewnijmy się, czy ilość azotu w preparacie jest wyższa niż innych makroelementów. Warto obok tego typu środków dokarmić borówkę nawozem cynkowym, który znacząco poprawi przyswajalność azotu.

Jak nawozić borówkę amerykańską?

Najczęściej dokarmiamy borówkę amerykańską doglebowo, rozsypując nawóz pod krzew, w obrębie korzeni. Dolistnie natomiast nawozimy wyłącznie wtedy, gdy na roślinach widać oznaki niedoboru danego pierwiastka. Wszelkie nawozy aplikujemy tylko wówczas, gdy nie pada deszcz. Preparaty doglebowe nie powinny przylepiać się do nadziemnych części krzewu. Najlepiej wymieszać granulki z wierzchnią warstwą podłoża, a później dość obficie podlać roślinę. Zalecana dawka azotu dla borówki amerykańskiej to 3-5 kg pierwiastka na hektar, co w przeliczeniu daje 3-5 g na 1m². W warunkach domowych takie wartości powinny być wystarczające, przy założeniu, że borówkę amerykańską uprawiamy w optymalnych warunkach.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Maliny najlepiej będą czuć się w południowo-zachodnich miejscach ogrodu. W grę wchodzą również stanowiska południowo-wschodnie. Najistotniejsza w uprawie tych owoców jest gleba. Powinna być lekko kwaśna oraz stale delikatnie wilgotna. Dodatkowo podłoże musi być żyzne i próchnicze, gdyż maliny to bardzo wymagające rośliny. Dla naszych krzewów wybierzmy także stanowisko osłonięte od wiatru. Pamiętać należy także o bardzo istotnej zasadzie – maliny sadzimy w równych rzędach, zachowując przy tym odpowiednią odległość pomiędzy krzewami – powinna ona wynosić około 50 cm. Wynika to z faktu, że maliny bardzo szybko się rozrastają, potrzebują więc sporo miejsca do prawidłowego i zdrowego rozwoju. Sadzonki malin po zakupie zasadźmy jak najszybciej – rośliny te nie tolerują bowiem przesuszenia systemu korzeniowego.

Warto poznać również różne odmiany malin. Krzewy letnie to:

• ‘Beskid’;
• ‘Canby’;
• ‘Malling Promise’;
• ‘Norna’.

Z kolei późne odmiany malin, które są odporne na mróz, to:

• ‘Polana’;
• ‘Polka’;
• ‘Poranna Rosa’;
• ‘Polesie’;
• ‘Pokusa’.

Gdzie najlepiej zakupić sadzonki malin?

Maliny to tak popularne rośliny, że z pewnością znajdziemy ich sadzonki w większości sklepów ogrodniczych. Warto nadmienić, że do wyboru będziemy mieć trzy rodzaje sadzonek: wersję z nagim korzeniem, w pojemnikach bądź balotowaną. Rodzaj sadzonki nie będzie jednak szczególnie istotny, jeżeli chodzi o trudność uprawy malin. Najważniejsze jest, aby krzewy zakupić w sprawdzonym źródle. Maliny są szczególnie wrażliwe na choroby, trzeba więc mieć na uwadze fakt, że kupione w niepewnych miejsach sadzonki mogą być już porażone chociażby wirozą.

Kiedy i jak sadzić maliny na wiosnę?

FOTO: Envato Elements

Kiedy najlepiej posadzić maliny?

Maliny sadzimy przede wszystkim z gołym korzeniem. Najlepszym terminem na przeprowadzenie tego zabiegu będzie więc jesień (od września do początku listopada) bądź wczesna wiosna. Sadząc rośliny wiosną, musimy się jednak liczyć z prawdopodobieństwem nieprzyjęcia się malin w gruncie bądź ich mniejszym owocowaniem w pierwszym roku. Nie należy obawiać się niskich temperatur, gdyż nawet w temperaturze nieco powyżej 0ºC maliny wypuszczają nowe korzenie. Te owocowe krzewy możemy także przez cały rok sadzić w pojemnikach. Maliny umieszczone w gruncie, z nagim korzeniem, warto ściółkować.

Sadzenie malin krok po kroku

Pierwszym krokiem będzie odpowiednie przygotowanie zakupionej sadzonki. Usuwamy suche, zranione oraz zbyt długie korzenie. Następnie musimy przyszykować ziemię pod uprawę. Wykopane wcześniej dołki wypełniamy nawozem oraz uzupełniamy ziemią próchniczą o pH równym 6,5. Pozostać powinien dołek o szerokości ok. 20 cm i głębokości 10 cm. Warto trzymać się tych wytycznych, szczególnie jeżeli chodzi o głębokość – zbyt płytkie posadzenie maliny może prowadzić do jej przemarznięcia, z kolei zbyt głębokie najczęściej spowalnia wzrost rośliny.

Kolejny krok to zanurzenie bryły korzeniowej malinowych krzewów w wodzie na około 2-3 godziny przed posadzeniem. Po tym czasie sadzonkę umieszczamy w dołku. Następnie zasypujemy ziemią i dokładnie ubijamy powierzchnię wokół sadzonki stopami. Całość należy obficie podlać.

Po posadzeniu najlepiej przyciąć krzewy na wysokości około 30 cm nad pąkiem. Sprawi to, że sadzonka lepiej się ukorzeni, a pierwsze plony otrzymamy bardzo szybko. Warto zainstalować również podpory, które umożliwią roślinom prawidłowy rozrost.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Najbardziej polecanymi terminami sadzenia drzew owocowych są jesień bądź wczesna wiosna. Pamiętajmy jednak, że zasada ta nie tyczy się brzoskwiń i moreli. Jabłonie, śliwy oraz grusze bardzo szybko się ukorzeniają. Z tego względu nie ucierpią z powodu przymrozków (jeżeli posadzimy je zimą) lub wcześnie rozpoczną wegetację i nie będzie im doskwierać brak wilgoci (jeżeli posadzimy te drzewa wiosną).

Wczesna wiosna oznacza jednak raczej połowę kwietnia, czasem nawet początek maja. Wszystko zależy od temperatury, która będzie się utrzymywała o tej porze roku. Musimy uważać zwłaszcza na drzewa z gołym systemem korzeniowym. Te rośliny, które mają uformowaną bryłę korzeniową, możemy posadzić nawet już pod koniec marca. Najczęściej kupujemy je w donicach. Drzew nie sadzimy do zamarzniętej ziemi. Gdy wykopujemy dołek, musimy wziąć pod uwagę, jak bardzo rozbudowany jest system korzeniowy drzewa. Musi on luźno mieścić się w dołku w ziemi.

Jak sadzić i dbać o śliwy?

Śliwy sadzimy jesienią bądź wiosną, jednak pąki kwiatowe tych drzew nie są zbyt odporne na mróz. Jesienią zabezpieczamy je więc przed niskimi temperaturami. Odmiany śliwki, które tworzą małe korony i rosną raczej słabo, sadzimy gęściej niż te odmiany, które silnie się rozrastają. Pamiętajmy, że zbyt gęsto posadzone drzewa nie będą miały odpowiedniego dostępu do promieni słonecznych. W rezultacie plony staną się drobniejsze, a dodatkowo mniej smaczne. Przed posadzeniem śliwy skracamy zbyt długie bądź uszkodzone korzenie. Gdy sadzimy drzewo, miejsce szczepienia musi znajdować się minimum 10 cm nad powierzchnią podłoża. Wiosną możemy wesprzeć nasze owocowe drzewka – wystarczy rozłożyć obornik w odległości nie mniejszej niż 10-15 cm od pni drzew. Wówczas nasz naturalny nawóz nie poparzy kory śliw.

Jak sadzić i dbać o jabłonie?

Również jabłonie sadzimy jesienią bądź na wiosnę. Unikajmy jednak tego pierwszego terminu w przypadku odmian mało wytrzymałych na spadki temperatur. Dla tych drzew idealnym stanowiskiem jest niewielkie wzniesienie, osłonięte od północnych wiatrów. Dzięki temu rośliny nie przemarzną w czasie bardzo mroźnych zim. Pamiętajmy, że jabłonie najlepiej rosną na glebach o przeciętnej żyzności. Dodatkowo podłoże pod te drzewa musi mieć lekko kwaśne pH – od 6,0 do 6,7. Jabłonie posadzone w miejscu starego, wykarczowanego sadu będą rosły znacznie wolniej i słabiej niż te, które zostały ulokowane na nowym terenie.

Jak sadzić i dbać o wiśnie?

Dla wiśni należy przeznaczyć gleby żyzne, o lekko kwaśnym pH – od 6,2 do 6,8. Te drzewa będą źle rosnąć w ziemi, która będzie stale wilgotna. Bardzo korzystne będą więc tereny wzniesione, łagodne stoki bądź przewiewne równiny. Nie lokujmy sadów wiśniowych na glebach ciężkich bądź tych o dużych wahaniach poziomu wody w ciągu roku. Zabezpieczajmy korzenie tych roślin przed niekorzystnymi warunkami. Nie mogą one przemarznąć ani przesuszyć się, gdyż najczęściej prowadzi to do rozwoju chorób zgorzelowych. Pamiętajmy, że korzenie wiśni są bardzo wrażliwe. Drzewa muszą mieć także odpowiedni dostęp do światła słonecznego. Dzięki temu zmniejszymy ryzyko porażenia przez patogeny oraz zapewnimy sobie smaczniejsze owoce. Wiśnie sadzimy w październiku lub listopadzie bądź w marcu i kwietniu. Robimy to wówczas, gdy gleba jest wilgotna.

Jak sadzić i dbać o czereśnie?

Czereśnie można sadzić dosyć gęsto, jednak odmiany silnie rosnące lokujemy w rozstawie 4-5 m między rzędami i 2-3 m w rzędzie. Możemy zmniejszyć te odległości w przypadku odmian słabiej się rozrastających. Jeżeli drzewa posadzimy zbyt gęsto, owoce będą znacznie mniej smaczne, gdyż do rozwoju zabraknie im słońca. Czereśnie są mniej odporne na mróz niż wiśnie. Z tego względu sadzimy je wiosną, na początku kwietnia, jeszcze przed nabrzmiewaniem pąków, ponieważ później mogą one łatwo odpaść. Najlepiej sadzić te drzewka na niewysokich wzgórzach czy lekkich wzniesieniach. Wówczas czereśnie unikną szkód przymrozkowych.

Jak sadzić i dbać o grusze?

Również w przypadku grusz unikajmy zagłębień terenu oraz stanowisk podmokłych. Nie nadają się na uprawę tych drzew ani gleby bardzo lekkie, ani bardzo ciężkie. Posadzone w takich warunkach grusze nie będą odpowiednio zaopatrywane w składniki pokarmowe i w rezultacie nie wydadzą smacznych plonów. Rośliny te rozwijają się znacznie wcześniej niż jabłonie. Ich pąki kwiatowe są więc często uszkadzane przez wiosenne przymrozki i silne zimowe mrozy. Grusze najczęściej sadzimy na przełomie października i listopada.

Jak sadzić i dbać o morele i brzoskwinie?

Morele i brzoskwinie sadzimy wiosną, gdyż są one bardzo wrażliwe na mrozy. Dzięki przestrzeganiu takiego terminu sadzenia, znacznie ograniczymy uszkodzenia mrozowe. Przed spadkami temperatur ochronimy te drzewa za pomocą kopczykowania. Zabezpieczamy w ten sposób system korzeniowy, a koronę drzewek owijamy słomą. Sadźmy brzoskwinie oraz morele luźno, gdyż potrzebują one dużo słońca i ciepła.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Winorośl należy przycinać dwa razy w ciągu roku. Pierwszy termin przypada na czas zimowego spoczynku – będzie to koniec lutego i początek marca. Uważajmy jednak, aby czynności tej nie wykonać zbyt wcześnie. Pamiętajmy, że silne mrozy mogą doprowadzić do obumarcia pędów roślin, w wyniku czego rany nie będą mogły się zagoić. Gdy natomiast do przycinania przystąpimy zbyt późno, winorośl przejdzie w okres tak zwanego płaczu łozy – wówczas cięcie tylko osłabi roślinę. Nie zwlekajmy więc z tym zabiegiem pielęgnacyjnym! Nie przycinajmy winorośli od kwietnia do maja – w tym czasie wydziela ona za dużo soku.

Po czasie płaczu łozy, a więc mniej więcej w drugiej połowie maja, powinniśmy wykonać cięcie sanitarne. Z kolei od czerwca do września pamiętajmy o letnim przycinaniu. Dodatkowo na jesieni warto usunąć pędy tych winorośli, których nie zdążyliśmy przyciąć wiosną.

W jaki sposób przycinać winorośl?

Winorośl wymaga cięć silnych i radykalnych, co pobudza ją do wypuszczania nowych pędów i wydawania obfitych owoców. Zabieg przeprowadzamy wyłącznie przy pomocy ostrego, zdezynfekowanego narzędzia. Sprawdzi się tu sekator. Pamiętajmy również o właściwej technice – łozy przycinamy pod lekkim skosem, około 2 centymetry nad węzłem. Dzięki temu unikniemy sytuacji, w której pąki rośliny zaleją się sokiem z ran. Rana po cięciu powinna być jak najbardziej gładka i mała. Po wykonaniu zabiegu zabezpieczamy wszystkie miejsca cięcia maścią ogrodniczą.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Zabieg cięcia gruszy przeprowadzamy od końca lutego aż do początku kwietnia. Ostateczny termin przypaść może jeszcze na czas pękania pąków. Warto wiedzieć, że późne cięcie jest lepsze niż żadne! Nie zwlekajmy jednak szczególnie z tym zadaniem. Na jego wykonanie wybieramy dzień niezbyt mroźny i najlepiej słoneczny. W ten sposób zapewnimy roślinie szybsze zagojenie się ran. Pamiętajmy, że wilgoć i deszczowa aura sprzyjają wnikaniu chorobotwórczych patogenów.

W jaki sposób przycinać grusze?

Pierwsze pąki kwiatowe grusze zawiązują najczęściej po 4 latach od ich posadzenia w gruncie. Przez ten czas korona drzew bardzo się zagęszcza, przez co wymaga cięcia prześwietlającego. Wówczas przerzedzamy pędy, aby dostęp do światła słonecznego miały wszystkie gałęzie. Gdy wykonujemy zabieg cięcia, nie usuwamy krótkopędów. To ważne, bowiem to właśnie tam zawiązują się pąki kwiatowe, z których rozwijają się owoce. Usuwamy natomiast najdłuższe, dorastające powyżej 30 cm młode pędy. Zostawiamy z kolei te krótsze i słabsze. Do około 5 lat od posadzenia gruszy przycinanie rośliny będzie polegało głównie na usuwaniu drobniejszych, krzyżujących się i rosnących do wnętrza korony gałązek. Nigdy nie zmniejszamy jednak objętości korony o więcej niż 10-20%.

Ważne będzie przyginanie pędów, które ułatwi formowanie korony. Ten zabieg umożliwia układanie się gałęzi pod kątem jak najbardziej zbliżonym do prostego. Pędy gruszy z natury wyrastają pionowo. Jeżeli nie będziemy ich przyginać, utrudnimy sobie zbiór plonów i pielęgnację drzewa. Pamiętajmy także o tym, że pędy tniemy zawsze ukośnie, na 0,5-1 cm powyżej pąka albo rozgałęzienia. Unikajmy pozostawiania długich kikutów, gdyż będą one zamierać, stając się idealnym miejscem do rozwoju różnych chorób.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Okres jesienno-zimowy to nieustanne niekorzystne warunki pogodowe. Wilgoć, mgła, ciężki śnieg, silny wiatr, ujemne temperatury czy nagłe ich wahania – to wszystko sprawia, że nawet najmniejsze zranienia w strukturze kory albo drewna stają się niebezpieczne. Drobnoustroje chorobotwórcze i grzyby mogą wnikać do tkanek roślinnych nawet przez ślady po opadłych liściach czy przez blizny po szypułkach zerwanych owoców. Dlatego tak ważne jest zabezpieczenie naszych upraw w sadzie. Możemy to zrobić także teraz – o ile pogoda jest sprzyjająca.  

To czas największego zagrożenia dla drzew owocowych

FOTO: Envato Elements

Jak zabezpieczyć drzewa owocowe przed chorobami?

W ciągu roku, nawet w zimie, może jeszcze zdarzyć się sprzyjająca nam pogoda. W dni bezwietrzne, nieco pochmurne, w warunkach mżawki i utrzymującej się przez jakiś czas dodatniej temperatury, możemy wykonać oprysk preparatami miedziowymi. Oczywiście ten zabieg powinniśmy przeprowadzić też jesienią, natomiast zimą i tak zaleca się jego powtórzenie, na przykład bezpośrednio po wykonaniu cięcia sanitarnego. Uważajmy jednak na najmłodsze okazy, gdyż usuwanie ich pędów zimą może doprowadzić do uszkodzeń spowodowanych przez mróz.

Jak zabezpieczyć drzewa owocowe przed chorobami?

FOTO: Envato Elements

Powinniśmy jednak przede wszystkim działać profilaktycznie. Na bieżąco kontrolujmy stan zdrowia drzew owocowych. Najbardziej zaatakowane przez choroby egzemplarze usuwamy i utylizujemy w odpowiedni sposób. Niewielkie rany na roślinach z kolei dobrze oczyszczamy i zabezpieczamy specjalnym preparatem. Ważny element zapobiegania chorobom kory i drewna to unikanie wszelkich ran w okresie wegetacji. Pamiętajmy, że każde uszkodzenie może w przyszłości doprowadzić do infekcji.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Istnieją dwa terminy, w których sadzimy drzewka owocowe. Pierwszy przypada na wczesną wiosnę. Drugi to okres jesienny, od połowy października do wystąpienia pierwszych przymrozków. Sadzenie jabłoni, grusz, czereśni czy innych gaytunków późną jesienią jest bardziej polecane przez doświadczonych ogrodników. Wówczas większość roślin kończy wegetację, przechodząc w stan spoczynku. Mimo ryzyka przemarznięcia, jesienią mamy największą gwarancję przyjęcia się roślin w gruncie jeszcze przed zimą. Wystarczy młode drzewka właściwie zabezpieczyć przed mrozem. Wiosną warto z kolei sadzimy te gatunki, które są mniej odporne na zimno i na niekorzystne warunki pogodowe. Warto jednak wiedzieć, że o tej porze roku rośliny będą potrzebowały znacznie więcej czasu na zaaklimatyzowanie się w gruncie. Ten czas będzie też trudny pod względem niedoborów wody w podłożu. Wiosną więc szczególnie często podlewamy nasze młode drzewa owocowe.

Nietypowe drzewka owocowe – lista najciekawszych gatunków

Jabłonie, grusze czy śliwy znamy wszyscy. Istnieje jednak spora grupa ciekawych drzewek owocowych, które nieczęsto goszczą w polskich sadach. Zaskakują one nie tylko wyglądem, ale również smakiem plonów. Jakie gatunki warto wybrać?

Świdośliwa

Świdośliwa coraz częściej gości w naszych ogrodach nie tylko ze względu na smak owoców, ale także z powodu walorów dekoracyjnych. Ten gatunek ma wiele odmian, wśród których najbardziej ozdobne są: świdośliwka Lamarcka (kanadyjska), gładka i olcholistna. W zależności od tego, jaki rodzaj wybierzemy, możemy spodziewać się różnych rozmiarów drzewka: od 1,5 do 4 m wysokości. Świdośliwa nie będzie wymagała dodatkowego okrywania na zimę, bowiem jest dostosowana do naszych warunków klimatycznych. Drzewo to owocuje obficie. Plony są bardzo smaczne, słodkie. Można je spożywać bezpośrednio albo przeznaczyć na przetwory – soki, konfitury, nalewki itd.

Śliwomorela

Ta roślina to hybryda, powstała poprzez skrzyżowanie śliwy z morelą. Wyróżnia ją niezwykła odporność na choroby i mróz. Sprawia to, że drzewko polecana jest zwłaszcza dla początkujących ogrodników, ponieważ nie nastręcza trudności w uprawie. Może osiągnąć maksymalnie nawet do 4 m wysokości. Dojrzewa późnym latem, a jego owoce są dosyć duże, mające bardziej morelowy smak. Plony śliwomoreli nadają się idealnie nie tylko do spożywania na surowo i do przetworów, ale także do wszelkiego rodzaju wypieków.

Jarzębinogrusza

Gatunek ten to skrzyżowanie gruszy pospolitej z jarzębem mącznym. Jarzębinogrusza to silnie rozrastające się drzewo, mogące osiągnąć aż 15 m wysokości. Oczywiście potrzebować będzie optymalnych warunków, aby rosnąć zdrowo i intensywnie. To drzewko owocowe ma przypominający gruszkę kształt owoców. Dojrzewają one na przełomie września i października. Cecha, która wyróżnia ten gatunek, to omszona spodnia strona liści – to cecha przejęta od jarzębu. Plony mają miąższ soczysty i słodki, o strukturze gruboziarnistej. Idealnie sprawdzają się w przyrządzaniu różnego rodzaju przetworów. Jarzębinogrusza urośnie niemal na każdej glebie, nie jest też szczególnie wymagająca w uprawie.

Jarzęboaronia

To nietypowe drzewko powstało w efekcie skrzyżowania jarzębu pospolitego z aronią. Ten gatunek idealnie nada się do mniejszych i średniej wielkości ogrodów, bowiem dorasta zazwyczaj do 3,5 m wysokości. Co jednak ważne, to fakt, że jarzęboaronia będzie potrzebowała dosyć żyznej i przepuszczalnej ziemi – to więc gatunek nieco bardziej wymagający. Można uprawiać ją też jako roślinę ozdobną. Bardziej doceniana jest jednak ze względu na owoce. Są one szczególnie smaczne, a pojawią się już po 3-4 latach od posadzenia drzewka. Przed spożyciem owoców jarzęboaronii na surowo, przemroźmy je. Plony nadadzą się też na dżemy, konfitury, nalewki.

Kamila Berhold
Fot. Pixabay

Źródło: deccoria.pl

W polskim klimacie najbardziej polecana jest doniczkowa uprawa bananowca. W sezonie pojemnik z rośliną powinien stać na balkonie czy tarasie, a zimą wnosimy go do wnętrza. Najważniejsze w pielęgnacji tego gatunku są trzy podstawowe potrzeby: słońce, spora ilość wody oraz właściwy dobór składników pokarmowych. Jako roślina egzotyczna, bananowiec będzie potrzebował bardzo silnego nasłonecznienia. Nawadnianie powinno być bardzo obfite, szczególnie latem. Zadbajmy o warstwę drenażu na dnie donicy i otwory odpływowe. Z podstawki regularnie usuwajmy zastoje wody. Aby liście zyskały piękną, soczyście zieloną barwę i błysk, polecane jest dokarmianie rośliny nawozem do roślin zielonych.

Bananowiec w polskim ogrodzie. Czy w naszym klimacie mogą rosnąć banany?

FOTO: Pixabay

Bananowiec w ogrodzie – jak go uprawiać i pielęgnować?

Bananowiec w polskim ogrodzie – czy to możliwe? Jak najbardziej! Chociaż najbardziej praktyczna jest uprawa pojemnikowa, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby posadzić ten gatunek na naszej posesji. Czasem można nawet przenieść okaz z donicy do ogrodu – tak naprawdę nic nie stoi na przeszkodzie. Często jest to wskazane, zwłaszcza jeśli roślina znacząco przerasta pojemnik. Jeżeli natomiast decydujemy się od razu na ogrodową uprawę bananów, wybierzmy japońską odmianę Musa basjoo. Jest ona dosyć odporna, potrafi znieść naprawdę trudne warunki atmosferyczne. Poradzi sobie ze wszelkimi skrajnościami – zarówno z mrozami, jak i z upałami.

Optymalną porą sadzenia bananowca do gruntu jest kwiecień. Stanowisko dla tego gatunku powinno być słoneczne. Konieczne jest również odpowiednie podłoże – żyzne i przepuszczalne. Ziemię warto zmieszać z kompostem. Dodatkowo pamiętajmy o regularnym podlewaniu rośliny. Dbajmy o tę czynność zwłaszcza w ciągu wiosny i lata. Bananowiec odwdzięczy się nam za dobrą opiekę nie tylko bujnym wzrostem i imponującymi liśćmi, ale również niewielkimi owocami!

Bananowiec w polskim ogrodzie. Czy w naszym klimacie mogą rosnąć banany?

FOTO: Pixabay

Bananowiec zimą – o czym warto wiedzieć?

W ogrodach znajdujących się w cieplejszych rejonach Polski bananowiec może pozostać na zimę w gruncie. Dotyczy to jednak wyłącznie okazów starszych. Młode, jedno- i dwuroczne egzemplarze przesadzamy na okres jesienno-zimowy do donicy i przenosimy do chłodnego pomieszczenia. Roślina powinna mieć dostęp do delikatnego światła rozproszonego. Starsze okazy odpowiednio zabezpieczamy, zwracając szczególną uwagę na bryłę korzeniową. Okrywamy też części zewnętrzne rośliny. Po zdjęciu zabezpieczenia wczesną wiosną możemy się zdziwić. W tym czasie często bananowce mogą wyglądać na obumarłe. Zachowajmy jednak spokój! Wystarczy przyciąć same czubki pędów. Najczęściej okazuje się wtedy, że roślina nadal jest zielona, a w miejscu cięcia wydziela sok. To sygnał, że bananowiec rozpoczął wegetację. Usuwamy wówczas jedynie górne, martwe części rośliny, aby umożliwić właściwy rozwój młodym liściom.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Jesień to nie tylko czas na porządkowanie ogrodu. Wówczas przygotowujemy się już intensywnie do zimy i pierwszych mrozów. Jednym z ważniejszych zabiegów, jakie wykonujemy w sadzie, jest oprysk. Aby poprawić zdrowie, siłę i wydajność roślin w przyszłym sezonie, wykorzystujemy mocznik. Idealny termin to druga połowa listopada. Musimy szczególnie uważać na wszelkie warunki pogodowe. Oprysk wykonujemy tuż po pierwszych przymrozkach, lecz jeszcze wtedy, zanim opadną wszystkie liście na drzewach. To ważne, aby mocznik zadziałał jesienią, bowiem chroni drzewa owocowe przed chorobami grzybowymi, a także przyspiesza rozkład liści. Oprysk warto powtórzyć na przełomie lutego i marca. Wówczas roztwór mocznika rozpylamy na powierzchni gleby wokół roślin.

Dlaczego jesienny oprysk mocznikiem jest ważny?

Mocznik, inaczej karbamid, ma wysoką zawartość azotu, a to element niezbędny do prawidłowego wzrostu i rozwoju wszystkich roślin. Mocznik możemy nabywać zarówno w formie granulowanej, jak i jako roztwór. Pomaga on też w zwalczaniu roślinnych chorób grzybowych. Warto używać go systematycznie – wówczas poprawimy kondycję drzew owocowych, a także zwiększymy i polepszymy plony. Karbamid jest istotny zwłaszcza w profilaktyce chorób grusz oraz jabłoni. W ich przypadku bardzo niebezpieczny jest parch. Jeżeli chodzi o drzewa pestkowe, na przykład wiśnie i czereśnie, mocznik pomoże w zwalczaniu drobnej plamistości liści.

Jak używać oprysku z mocznika jesienią?

Aby oprysk z mocznika zadziałał skutecznie i był jak najbardziej wydajny, powinniśmy przygotować właściwy roztwór. Zazwyczaj rozpuszczamy 5 g granulatu na 1 l wody. Bardzo istotny punkt to dokładne wymieszanie całości. Cały zabieg rozpylenia mocznika przeprowadzamy za pomocą rozpylacza. Drzewa owocowe opryskujemy równomiernie, starając się pokryć wszystkie części roślin – również pnie i gałęzie. Roztwór karbamidu powinien dotrzeć również do opadłych z drzew liści. To ważne, bowiem tam często znajduje się siedlisko chorób i szkodników.

Podczas wykonywania zabiegu pamiętajmy o własnym bezpieczeństwie! Zawsze w czasie rozpylania mocznika stosujmy rękawice i okulary ochronne. Oprysk wykonujmy w dni bezwietrzne, wówczas zapobiegniemy rozprzestrzenianiu się substancji w różnych kierunkach niż ten docelowy.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

To, kiedy możemy przystąpić do ochraniania naszych winnych krzewów przed zimnymi dniami, będzie zależało od pogody. Chodzi o to, aby nie wykonywać żadnej czynności zabezpieczającej, kiedy na zewnątrz jest jeszcze względnie stabilna i dodatnia temperatura. Przyjęło się, że optymalny czas na osłanianie czy kopczykowanie winorośli to listopad, po pierwszych przymrozkach. Czasem jednak już pod koniec października zdarzają się bardzo mroźne noce. Lepiej mimo to trochę się wstrzymać z zabiegiem ochrony krzewów, niż doprowadzić do zgnicia ich korzeni i narazić całe rośliny na stres.

Czy istnieją mrozoodporne gatunki winorośli?

Niektóre gatunki winorośli są szczególnie polecane w polskich warunkach atmosferycznych. Wszystko ze względu na to, że potrafią przetrwać mrozy do temperatury około -30°C. Pamiętajmy jednak, że jeżeli dopiero co posadziliśmy dany egzemplarz, i tak trzeba będzie go okryć. Z zasady zabezpieczamy przed mrozem wszystkie młode rośliny, które powoli zakorzeniają się w gruncie. Dopiero z czasem zyskają one mrozoodporność. Do najbardziej popularnych tego typu gatunków winorośli zaliczyć można:

• Cascade;
• Gołubok;
• Muscat Bleu;
• Reform;
• Regent;
• Reliance.

Co się stanie, gdy winorośl przemarznie?

Przemarznięta winorośl z pewnością nie wypuści nowych pąków, co oznacza, że nie wyda plonów. Silne przymrozki oznaczają spore straty w winogronach. Nie od razu jednak będziemy mogli z całą pewnością stwierdzić, że dany egzemplarz przemarzł. Pąki pojawiają się na krzewach od końca maja do początku czerwca. Jeżeli nie wyrosną, będzie to dla nas znak, że roślina źle zniosła mrozy. Jeżeli jednak widzimy, że przemarzły tylko niektóre pędy, jak najszybciej je odetnijmy ostrym i zdezynfekowanym sekatorem. Wówczas winorośl bardzo szybko się zregeneruje, gdyż nie będzie tracić energii na rozwój obumarłych części.

Zabezpieczanie i okrywanie winorośli przed zimą – jeszcze zdążysz to zrobić!

FOTO: Envato Elements

Zabezpieczanie winorośli przed mrozem – okrywanie i kopczykowanie

Jak właściwie zabezpieczyć winorośl na zimę? Warto wiedzieć, że rośliny młode, mające poniżej 3 lat, okrywamy zawsze, bez względu na ich właściwości. Egzemplarze mrozoodporne dopiero po czasie nabierają tej cennej cechy. W przypadku młodych okazów zabezpieczamy więc i część podziemną, i nadziemną. W przypadku starszych krzewów skupiamy się zwłaszcza na korzeniach. Z kolei odmian o sporej mrozoodporności – w tym tych wymienionych wyżej – nie należy w ogóle ochraniać przed zimą.

Jednym ze sposobów ochrony winorośli przed mrozem jest kopczykowanie. Na czym polega ten zabieg? To delikatne przyciągnięcie krzewu do ziemi, przymocowanie go do podłoża, a później przykrycie gałęziami drzew i krzewów iglastych. Tę czynność przeprowadzamy przy dodatnich temperaturach. To właśnie tak zwany stroisz – a więc elementy iglaków, zabezpieczy winorośl przed osiadaniem gleby oraz przed gniciem. Na wierzch warto wysypać dodatkowo około 20-30 cm warstwy zwykłej ziemi ogrodowej.

Drugi sposób na zabezpieczanie winnych krzewów to okrywanie ich części nadziemnych. Ten zabieg przeprowadza się raczej w przypadku krzewów prowadzonych na wysokim pniu. Łozy winorośli należy zebrać w wiązki, a następnie przywiązać je do pnia. Dodatkowo warto rośliny okryć słomą, co pozwoli nam na stworzenie chochoła. Zamiast tego materiału możemy wykorzystać także tekturę falistą bądź arkusze papieru pakowego. Wystarczy owinąć krzew, a całość związać lekko sznurkiem. Będąc w sklepie czy centrum ogrodniczym możemy zaopatrzyć się równie dobrze w białą agrowłókninę czy słomiane maty, które też idealnie nadają się do osłaniania winorośli.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay, Envato elements

Źródło: deccoria.pl

Istnieje kilka odmian melona. Będą to:

• melon miodowy z gładką, żółtą skórką;
• melon cukrowy, inaczej melon ‘Galia’, ‘Bosman’ i ‘Melba’, odznaczające się skórką siatkowaną;
• melon ‘Kantalupa’, a więc melon cukrowy z powierzchnią z widocznymi rowkami;
• melon zielony z równie zielonym miąższem.

Najbardziej polecane do uprawy w Polsce są odmiany cukrowe: ‘Kantalupa’ oraz ‘Galia’. Dobrze rozwijać powinien się również melon ‘Bosman’, gdyż radzi sobie też w niesprzyjających warunkach pogodowych. Owoce tej odmiany są bardzo słodkie, przy jej uprawie pamiętajmy jednak o ściółkowaniu podłoża i właściwym przycinaniu pędów. Melona ‘Bosman’ lepiej uprawiać przy podporach – wówczas roślina będzie wydawała więcej owoców.

Melon ‘Melba’ to z kolei odmiana wczesna, wydająca mniejsze owoce, zawierające jednak sporo miąższu dzięki niewielkim gniazdom nasiennym. W przypadku tego typu okazów szczególnie istotne będzie regularne i odpowiednie nawożenie. Pamiętajmy, że korzenie tej odmiany nie mogą zetknąć się z preparatem, którego użyjemy do dokarmienia i wzmocnienia rośliny.

Jeżeli chodzi o melony miodowe, to szczególnie polecana jest odmiana ‘Oliwin’. To roślina owocująca wcześnie, o żółtej skórce. Bardzo dobrze znosi chłody, nada się więc zarówno do uprawy pod osłonami, jak i bezpośrednio w gruncie.

Uprawa melona w polskich warunkach – jakie wymagania ma ta roślina?

Melon to roślina z rodziny dyniowatych. Oznacza to, że podobnie jak inni „krewni”, melon ma konkretne wymagania co do zasobności gleby, wilgotności podłoża oraz stopnia nasłonecznienia. Ziemia, w której będziemy uprawiać tę roślinę, powinna być bogata w próchnicę, lekka oraz dobrze nagrzewająca się. Zapomnijmy o uprawie melonów, jeżeli dysponujemy wyłącznie glebą ciężką i gliniastą. Pamiętajmy również, aby nie wapnować ziemi bezpośrednio przed umieszczeniem w gruncie sadzonki. Stanowisko do uprawy tej rośliny dyniowatej musi być osłonięte od wiatru. Dobrym rozwiązaniem będzie miejsce przy murze, płocie czy altanie. Jednocześnie melon musi mieć zapewniony stały dostęp do światła słonecznego. Będzie on wymagał równomiernego nasłonecznienia oraz wysokiej temperatury, którą podczas uprawy w gruncie dostarczymy mu wyłącznie dzięki słońcu. Nie siejmy więc pod żadnym pozorem tej rośliny w cieniu. Nie uprawiajmy jej również na miejscu, w którym wcześniej rosły inne egzemplarze z rodziny dyniowatych.

Wysiew melona – co należy wiedzieć?

Nasze warunki klimatyczne sprawiają, że najlepiej uprawiać melona z rozsady. Nasiona tej rośliny wysiewamy do inspektów, pamiętając, że będzie ona potrzebowała do rozwoju temperatury powyżej 15°C. Jeżeli zdecydujemy się na wysiew w skrzyniach czy innych pojemnikach, musimy utrzymywać w pomieszczeniu stałą temperaturę 20-22°C. Skrzynie bądź inspekty wypełnić trzeba ziemią kompostową rozluźnioną piaskiem. Następnie wysiewa się nasiona melona w odległości 3 x 3 cm. Gdy ukażą się pierwsze liście, roślinę należy przepikować. Wówczas wybieramy najlepiej rozwinięte egzemplarze i przesadzamy je do oddzielnych doniczek. Wkopujemy je w ziemię w inspektach albo trzymamy w ciepłym pomieszczeniu.

W Polsce polecana jest uprawa tego gatunku w szklarniach, tunelach foliowych czy w inspektach. Przed umieszczeniem sadzonek w podłożu, wykopujemy dołek, do którego dodajemy nieco obornika. Całość przykrywamy ziemią. Pod koniec maja w tych właśnie miejscach będziemy sadzić nasze melony.

Jeżeli decydujemy się na uprawę gruntową, powinniśmy wybrać odpowiednio wykonane, podwyższone grządki. Zagon taki musi wystawać 15-20 cm nad poziom gruntu. Dlaczego to takie ważne? Takie podwyższone zagony są bardziej przewiewne, dzięki czemu po deszczach w podłożu nie zalega woda. Podobnie jak w przypadku uprawy melona w szklarni czy w tunelu foliowym, i w tym przypadku w dołku najpierw umieszczamy obornik. Sadzonkę będziemy jednak mogli umieścić w glebie dopiero w połowie czerwca. Pamiętajmy również o słomie czy końskim nawozie – to będą idealne warstwy, które ogrzeją nasze uprawy.

Sadzonki melona muszą być oddalone od siebie o 50-80 cm w rzędach. Rzędy z kolei powinni znajdować się w odległości minimum 1 m od siebie. Pomożemy roślinom dobrze się krzewić, jeśli uszczkniemy wierzchołek pędu nad 4. liściem. Przestrzenie między sadzonkami koniecznie ściółkujemy jakimś naturalnym materiałem, na przykład słomą. Dzięki temu nie tylko zahamujemy rozwój chwastów, ale także ograniczymy wyparowywanie wody z podłoża.

Jak pielęgnować melona?

Melon będzie wymagał odpowiedniego nawożenia ze względu na to, że rozwija sporo owoców dużych rozmiarów. Po około 2 tygodniach od umieszczenia sadzonki w gruncie będziemy musieli zasilić roślinę nawozami fosforowymi i potasowymi. Dodatkowo istotny jest fakt, że melon będzie wymagał sporego nawodnienia. Unikajmy jednak podlewania go w chłodniejsze dni. Im bardziej dojrzała będzie roślina, tym mniejsze zapotrzebowania na wodę. Pomimo tego nie należy dopuścić do przesuszenia podłoża. Najlepiej systematycznie regulować wilgotność gleby. Kolejny istotny zabieg to cięcie, które przeprowadzamy, gdy nasz melon będzie miał około 9 liści na pędach bocznych. Przycinamy roślinę nad liściem 7. Na jednej roślinie powinno pozostać maksymalnie 6 owoców. Wszystkich pędów nieowocujących pozbywamy się tuż przy nasadzie.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Bażyna czarna to niewielka krzewinka należąca do rodziny wrzosowatych. Naturalnie występuje w Azji, Ameryce Północnej czy w Europie. Znaleźć ją można również w naszym kraju – rośnie najczęściej w rejonach nadmorskich i górskich. Pamiętajmy, że w Polsce ten gatunek objęty jest częściową ochroną. Oznacza to, że bażyny nie wolno umyślnie uszkadzać czy niszczyć – wynika to z zapisów prawnych.

A jak wygląda ta roślina? Bażyna czarna to krzewinka zimozielona i płożąca. Dorosnąć może do 20-50 cm wysokości. Tworzy szybko rozrastające się kępy. Pędy tej rośliny są niezwykle delikatne, a chroni je zagęszczenie małych, igiełkowatych liści, które wybarwiają się jesienią. Wiosną krzewinka zakwita, aby latem z kwiatów rozwinąć się mogły smaczne, czarne jagody. Często wykorzystuje się ich walory do obróbki cieplnej. Owoce stanowić mogą dodatek do potraw bądź napojów, a także składnik przetworów, na przykład dżemów.

Bażynę czarną chętnie sadzi się w ogrodach leśnych, mających przywodzić na myśl naturalne środowiska. Krzewinka ta idealnie nadaje się także jako roślina okrywowa. Do naszego ogrodu możemy wybrać wiele różnych odmian bażyny czarnej. Szczególnie polecane są ‘Berstein’, ‘Irlandia’ czy ‘Zitronella’.

Jak uprawiać bażynę czarną?

Bażyna czarna nie jest rośliną wymagającą i nie będzie potrzebowała wiele uwagi. Wystarczy zapewnić jej właściwe stanowisko w ogrodzie. Ta krzewinka jest wyjątkowo odporna na wszelkie niesprzyjające warunki środowiskowe, lecz warto posadzić ją w miejscu, w którym będzie dosyć chłodno i umiarkowanie wilgotnie. Bażyna jest mrozoodporna, wytrzyma więc spadki temperatury do nawet -35°C. Oznacza to, że nie będzie potrzebowała żadnego okrycia przed zimą. Wyjątkiem będą młode, dopiero co posadzone egzemplarze. Te warto okryć stroiszem czy agrowłókniną, bowiem będą szczególnie narażone na konsekwencje suszy fizjologicznej.

Bażyna czarna to roślina o niezwykłych właściwościach. Jak ją uprawiać, aby idealnie się rozwijała?

FOTO: Envato Elements

Pamiętajmy jednak, że ta niewielka roślina ma też swoje wymagania, chociaż nie są one szczególnie trudne do spełnienia. Wystarczy słoneczne miejsce w ogrodzie oraz kwaśna, przepuszczalna i uboga gleba. Powinniśmy unikać w uprawie bażyny ciężkiego oraz stale silnie wilgotnego podłoża. Warto wiedzieć, że chociaż krzewinka ta najlepiej rośnie w ziemi o kwaśnym pH, to poradzi sobie dobrze także w glebach o odczynie zasadowym czy obojętnym. Poza tym bażyna nie będzie wymagała skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. W początkowym stadium rozwoju regularnie odchwaszczamy roślinę, w czasie długotrwałych susz natomiast umiarkowanie nawadniamy. Wiosną można nawieść krzewinkę nawozem mineralnym wieloskładnikowym, chociaż nie jest to konieczne.

Jakie właściwości lecznicze ma bażyna czarna?

Bażyna czarna ma szczególne właściwości lecznicze, chociaż nie jest bardzo powszechnie wykorzystywana w medycynie konwencjonalnej. Zawiera natomiast wiele cennych dla ludzi składników. Będą to na przykład:

• saponiny;
• kumaryny;
• flawonoidy;
• garbniki;
• olejki eteryczne;
• żywice;
• antocyjany;
• witamina C;
• karoten.

Surowiec leczniczy to zbierane podczas kwitnienia pędy i liście bażyny czarnej. To one wspomagają zwalczanie chorób oczu oraz dolegliwości związanych z układem pokarmowym. W Tybecie natomiast często wykorzystuje się tę krzewinkę do leczenia chorób wątroby i nerek czy łagodzenia migren. Warto wiedzieć, że wszelkie preparaty zawierające bażynę czarną mają szczególne właściwości przeciwzapalne, antyseptyczne, ściągające oraz przeciwskurczowe. Napar z tej rośliny często pomaga przy stanach padaczkowych i epilepsji. Zewnętrznie natomiast wykorzystuje się okład na rany czy owrzodzenia.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Źródło: poradnikogrodniczy.pl

Chociaż agrest przez wiele lat był rośliną zapomnianą i rzadko sadzoną w ogrodach, to sytuacja tego gatunku zaczyna się zmieniać. Niejedna osoba doceniła kulinarną wartość owoców tej rośliny. Są one białe, zielone, zielono-fioletowe bądź fioletowo-różowe. Odznaczają się twardą skórką, a przy tym jędrnym miąższem. Z tego względu wizualnie mogą przypominać nieco winogrona, owoce agrestu odróżnia jednak kwaskowy smak. Idealnie nadają się do ciast czy wszelkich przetworów: kompotów, nalewek, dżemów. Smakują też wyśmienicie jako prosta przekąska. Owoce pojawiają się na krzewie agrestu od końca czerwca do sierpnia.

Owoce agrestu mogą być białe, zielone, zielono-fioletowe bądź fioletowo-różowe.

FOTO: Envato Elements

Kiedy sadzić agrest, aby jak najszybciej wydał plon?

Kupno ukorzenionego w doniczce agrestu oznacza, że nie obowiązuje nas ścisły termin umieszczenia rośliny w docelowym miejscu w ogrodzie. Gdy jednak zdecydowaliśmy się na egzemplarz z tak zwanym odkrytym korzeniem, musimy przestrzegać konkretnego czasu. Chociaż możemy sadzić agrest zarówno jesienią tego roku, jak i wiosną przyszłego roku, to doświadczenie wielu ogrodników wskazuje na ten pierwszy termin, jako bardziej korzystny. Warunki panujące jeszcze w drugiej połowie października bądź na przełomie października i listopada umożliwią roślinie właściwe ukorzenienie się przed nowym sezonem wegetacyjnym. A to nie byłoby możliwe wczesną wiosną.

Jakie wymagania ma agrest?

Stanowisko agrestu powinno być lekko zacienione, ale nie sadźmy tych krzewów w całkowitym cieniu oraz w zagłębieniach terenu, gdyż mogą w tej sytuacji wystąpić zastoiska mrozowe. Najlepsze będzie takie miejsce w ogrodzie, do którego dociera nieco rozproszone światło słoneczne. Agrest wymaga podłoża żyznego, o lekko kwaśnym odczynie – pH 5,5-6,0. Warto wiedzieć również, że roślina ta bardzo lubi towarzystwo porzeczki czerwonej i czarnej albo bobu. Nie sadźmy jednak jej w pobliżu jabłoni czy czeremchy, bowiem te drzewa nie będą sprzyjać rozwojowi młodych okazów agrestu.

Sadzonki zakopujemy na około 5-6 cm poniżej powierzchni ziemi. Dodatkowo przy zakupie kilku egzemplarzy zachowajmy odpowiedni odstęp między nimi. Przed nadejściem zimy agrest warto regularnie nawadniać i wyściółkować. Kwitnienie tego krzewu jagodowego powinno rozpocząć się już wiosną, jeżeli zdecydowaliśmy się na jesienny siew. Owoców natomiast spodziewajmy się w okolicach lipca.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Nieregularne owocowanie wynika z faktu, że drzewo potrzebuje odpoczynku po obfitym sezonie. Dużo owoców to dla rośliny spore obciążenie, przez które zużywa sporo energii i różnych składników mineralnych. Nic więc dziwnego, że kolejny sezon drzewo owocowe przeznacza na regenerację. To zjawisko jest regulowane ściśle biologicznie, poprzez wysyłanie odpowiednich sygnałów przez owoce. Inną możliwą przyczyną naprzemiennego owocowania może być uwarunkowanie genetyczne danej odmiany. Dotyczy to na przykład jabłoni ‘Antonówka’, ‘Elstar’ czy ‘Kosztela’.

Czasem jednak nieco inne czynniki wpływają na nieregularne owocowanie. Będą to:

• nieodpowiednie przycinanie drzewa;
• niesprzyjające warunki atmosferyczne: późne wiosenne przymrozki, nadmierna susza i inne;
• szczególnie silne ataki chorób i szkodników;
• niewłaściwe zasilanie nawozem.

Jak sprawić, aby drzewa owocowały co roku?

Jeżeli w naszym sadzie znajdują się odmiany drzew owocujących typowo naprzemiennie, to niewiele będziemy mogli z tym faktem zrobić. Uważajmy również na te odmiany, które nie są szczególnie odporne na mróz czy inne niekorzystne warunki pogodowe. W innych przypadkach możemy jednak działać.

Najlepsza i sprawdzona metoda, która zmusza drzewa do regularnego wydawania plonów polega na przerzedzaniu zawiązków owocowych. Z każdego pęczka usuwajmy więc te zawiązki, które są słabe, chore, niewyrośnięte oraz zdeformowane. Pozostawiamy natomiast te, które są najsilniejsze. Najlepiej, aby każdy z nich rósł w centralnej części pęczka, w odległości od 15 do 20 cm od kolejnego zawiązku. Ten zabieg będzie skuteczny jedynie wówczas, gdy przeprowadzimy go na przełomie maja i czerwca. Wykonany w późniejszym terminie niestety nie przyniesie efektu.

Warto również przeprowadzać regularne cięcie. Systematycznie prześwietlamy drzewa, co ułatwi dostawanie się światła słonecznego do wnętrza korony. Dodatkowo w ten sposób poprawimy warunki wzrostu i rozwoju owoców. Poza prześwietlaniem poleca się przeprowadzać również cięcie odmładzające. Polega ono na corocznym usuwaniu najstarszych, ponad trzyletnich gałęzi blisko przewodnika. W roku, w którym spodziewamy się szczególnie obfitego owocowania, ten zabieg jest szczególnie potrzebny. Dzięki pozostawieniu wyłącznie jedno- i dwurocznych gałęzi zapobiegniemy zbyt dużej liczbie plonów.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Chociaż z pestki znajdującej się w śliwce jak najbardziej może wyrosnąć drzewo, to jego rozwój będzie wiązał się z pewnym ryzykiem. Wynika to z faktu, że otrzymane w ten sposób rośliny są często mniej odporne na niekorzystne warunki atmosferyczne czy choroby. To z kolei przekładać się może na słabe owocowanie lub w ogóle brak owoców.

Pamiętajmy, że śliwy najczęściej rozmnażać się wegetatywnie, czyli poprzez szczepienie na wyselekcjonowanej podkładce. To oznacza, że wykwalifikowani hodowcy dobierają takie odmiany i egzemplarze, które dają najsmaczniejsze owoce oraz są bardziej odporne na mróz czy szkodniki albo różne roślinne schorzenia. Z kolei drzewo wyhodowane z pestki przez nas samych nie będzie powtarzało cech rodzicielskiego drzewa, niekoniecznie więc będzie silne i obficie owocujące. Zresztą powinniśmy liczyć się z tym, że na pierwsze śliwki poczekamy minimum kilka lat.

Sadzenie pestki śliwki – poradnik

Rozpoczynamy nasz proces wyhodowania nowego drzewa od wydobycia pestek z kilku dojrzałych owoców. Następnie pestki myjemy, a później suszymy, przechowując w miejscu ciemnym i o niskiej wilgotności. Abyśmy mieli większą gwarancję, że pestka śliwki wykiełkuje, powinniśmy przeprowadzić jej kilkutygodniową stratyfikację. Ten proces polega na obniżeniu temperatury otoczenia pestki do  3-4°C. Możemy więc od razu w październiku wsadzić nasiona do gruntu, aby przeszły stratyfikację w sposób naturalny przez jesień i zimę, aż do wykiełkowania wiosną. Ten sposób nie jest jednak polecany, zwłaszcza ze względu na zwierzęta szukające pożywienia w tym okresie.

Najlepiej więc, aby pestki poddane zostały stratyfikacji w pomieszczeniu, a dopiero wiosną zostały posadzone w ogrodzie. Nasiona, z których wyrośnie śliwa, umieszczamy w większej donicy bądź skrzynce z mieszanką wilgotnego torfu oraz piasku w proporcjach 3:1. Całość na okres zimowy przenosimy w miejsce chłodniejsze – do piwnicy bądź garażu. Pamiętajmy, aby w tym czasie regularnie nawadniać nasze przyszłe drzewo owocowe. Istnieje jeszcze jedna metoda na przechłodzenie nasion. Wystarczy włożyć pestki śliwki wraz z podłożem do perforowanego foliowego woreczka. Umieszczamy je w lodówce na 120-180 dni. Po tym czasie rośliny z pewnością zakiełkują.  

ZOBACZ TEŻ: Jak wyhodować awokado z pestki w domu?

Pestka śliwy zakiełkowała… i co dalej?

Wiosną zaobserwujemy proces pękania pestek i pojawiania się w tych miejscach kiełków. Wówczas nasiona wysiewamy do dużych donic, które wypełniamy uprzednio ziemią ogrodniczą. Pamiętajmy, że takie siewki będą potrzebowały umiarkowanej temperatury powietrza, dosyć słonecznego stanowiska oraz systematycznego podlewania. Nawadniajmy młode śliwy w ten sposób, aby podłoże było stale lekko wilgotne.

Gdy siewka osiągnie wysokość od 20 do 30 cm, a także rozwinie 3 bądź 4 liście, możemy przesadzić ją na stałe miejsce w ogrodzie. Roślinę należy posadzić na podobnej głębokości, na jakiej rosła do tej pory w skrzynce czy w doniczce. Umieszczoną w gruncie młodą śliwę ściółkujemy kompostem bądź korą ogrodową, a na zimę dodatkowo osłaniamy agrowłókniną. Chociaż ten ostatni zabieg nie jest konieczny, to jednak poleca wykonać go wielu ogrodników. Odpowiednia osłona zabezpieczy młode drzewo przed mrozem, porywami chłodnego wiatru, a także przed wysuszeniem.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Jesień słynie z dużej wilgotności powietrza i częstych opadów deszczu. W tym czasie zdarzają się jednak jeszcze ciepłe dni. To nie są dobre warunki dla roślin ogrodowych – taka pogoda sprzyjać będzie rozwojowi chorób grzybowych i atakom szkodników. Nadchodzi więc już ostatni moment na zadbanie o uprawy i zapewnienie im dobrego startu w kolejnym sezonie. Dzięki zastosowaniu właściwych oprysków ochronimy rośliny i wspomożemy ich rozwój. Zabieg opryskiwania drzew czy krzewów owocowych jest ważny, gdyż hamuje rozwój szkodliwych patogenów. Czasem zdarza się, że jesienna ochrona roślin jest na tyle wystarczająca, że nie trzeba powtarzać oprysku wiosną. Warto mieć to na uwadze, bowiem wykonywanie tego zabiegu z początkiem kolejnego sezonu wegetacyjnego, a więc gdy przyroda budzi się do życia, nie jest zbyt korzystne dla środowiska. W październiku i listopadzie natomiast większość owadów szykuje się do zimowania, a zbiór plonów kończy się. Opryski jesienne nie zaszkodzą więc ani pożytecznym owadom, ani nam samym.

Jakie preparaty wykorzystać? Kiedy wykonywać opryski?

Oprysk jesienny wykonujemy wyłącznie po zbiorze wszystkich plonów z rośliny. Przełom października i listopada to dobry czas na oprysk z miedzianu. Ten preparat zapobiega przede wszystkim kędzierzawości liści i rakowi bakteryjnemu. W tym samym czasie warto wykorzystać również mocznik – ten oprysk będzie chronił uprawy przed schorzeniem zwanym parchem. W jaki sposób stosować te preparaty?

Miedzian wykorzystujemy w celu ochrony i wzmocnienia brzoskwiń, czereśni czy wielu innych drzewek owocowych, zwłaszcza tych młodych. Preparat z tej substancji pomoże w ochronie przed chorobotwórczymi zarodnikami. Oznacza to, że choroba nie dotknie naszych roślin i nie będzie się ona rozprzestrzeniać po całym sadzie. Nie warto zwlekać z opryskiem z miedzianu, gdyż może to poskutkować koniecznością wycięcia fragmentów rośliny. Niekiedy natomiast porażenie grzybowe jest tak silne, że niezbędne staje się wycięcie całego drzewka.

Mocznik z kolei stosujemy zwłaszcza do grusz oraz jabłoni. Minimalny roztwór z tej substancji powinien wynosić 5%. Tym preparatem opryskujemy całe drzewo owocowe, wraz z częściami zielonymi – liśćmi. Warto spryskać również te liście, które zdążyły już spaść z drzewa. To zapobiegnie rozprzestrzenianiu się ewentualnych chorób grzybowych, ponieważ zniszczy zimujące zarodniki. Dodatkowo potraktowane mocznikiem liście szybciej się rozłożą.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Winorośle to pnącza, co oznacza, że pną się po podporach i oplatają je. Nic więc dziwnego, że są cenione nie tylko za owoce, ale również za walory estetyczne. Te rośliny wyglądają atrakcyjnie na niezbyt interesującej elewacji budynku, mogą także zostać posadzone przy płocie czy altanie. Dodatkowo wybrać możemy stelaż albo pergolę, po których będzie się pięła winorośl.

Najsmaczniejsze odmiany winorośli – którą wybrać?

Wybór odpowiedniej odmiany winorośli jest bardzo ważny. Warto zwrócić uwagę na termin dojrzewania owoców czy mrozoodporność. Wiele odmian winogron nie będzie w stanie przetrwać zimy w naszym klimacie i musimy to wiedzieć. Ważny jest także zakup sadzonki przy wzięciu pod uwagę funkcjonalności – inny rodzaj kupujemy w przypadku sadzenia winorośli w celach ozdobnych, inny – gdy wybieramy ją ze względu na owoce.

Winogrona najczęściej dzielimy na białe i czerwone – w zależności od koloru owocu. Winorośle w zależności od odmiany będą różnić się nie tylko tym aspektem, ale także smakiem, wielkością czy obecnością pestek.  

Najpopularniejsze odmiany z białymi winogronami to:

• ‘Arkadia’ – owoce słodkie, deserowe;
• ‘Regina’ – owoce duże, słodkie, obfite kiście;
• ‘Bianca’ – winogrona idealne do produkcji wina.

Roślinę wydającą czerwone winogrona spotykamy częściej. W tym przypadku warto wybrać odmiany następujące:

• ‘Muscat Bleu’ – bardzo ciemne winograna o muszkatowym smaku;
• ‘Swenson Red’ – idealna odmiana do sporządzania winogronowego soku;
• ‘Nero’ – bardziej wykorzystywany jako pnącze ozdobne, rzadziej sadzony dla wydawanych plonów;
• ‘Reliance’ – owoce bezpestkowe, bardzo wyraziste w smaku i słodkie.

Kiedy i jak sadzić winorośl?

Najlepszy termin na sadzenie winorośli przypada jesienią, chociaż możemy zdecydować się także na okres wczesnowiosenny. Egzemplarze z gołym korzeniem sadzimy jak najprędzej po zakupie. Gdy nie mamy możliwości, aby to zrobić, powinniśmy wykonać dołowanie rośliny. Stanowisko winorośli  musi być odpowiednio nasłonecznione. Spora dawka słońca nie tylko spowoduje, że owoce będą szybciej się rozwijać, ale też zmniejszy podatność rośliny na choroby.

Przed umieszczeniem sadzonki winorośli w podłożu odpowiednio przygotowujemy stanowisko. Ziemia powinna być bardzo skrupulatnie odchwaszczona oraz przekopana. Gleba odpowiednia dla winogron jest próchnicza, żyzna i lekka, o pH w przedziale 6,5-7,2. Wartościowe będzie wzbogacenie ją kompostem. Winorośli raczej nie sadzimy na terenach podmokłych. Przy posadzonej roślinie należy umieścić tak zwane rusztowanie, czyli jakąś podporę – palik lub płotek.

Jak pielęgnować winorośl?

Młode sadzonki winorośli będą potrzebowały znacznie obfitszego i częstszego nawodnienia niż okazy starsze. Przy przepuszczalnym podłożu warto codziennie sprawdzać jego wilgotność. Dobrym pomysłem będzie rozłożenie ściółki wokół rośliny. To umożliwi dłuższe zatrzymywanie wody w glebie. Dorosłe egzemplarze będą wymagały już rzadszego podlewania. Co więcej, będą one dosyć odporne na suszę, a wodę trzeba będzie im dostarczyć dopiero w przypadku długo utrzymujących się dni bez opadów i z wysokimi temperaturami.

Warto nawozić winorośl. Zabieg ten wykonujemy tylko raz w roku, na wiosnę. W tym celu wykorzystujemy kompost, który rozkładamy na ziemi wokół winogrona i lekko mieszamy z podłożem. Zastosować możemy mieszanki profesjonalne, które zakupimy w sklepach ogrodniczych.

Obowiązkowym punktem pielęgnacji winogron jest ich przycinanie. Pierwsze cięcie wykonujemy w następnym roku po nasadzeniu, na przełomie lutego i marca. Nie zwlekamy z tym terminem, chyba że noce wciąż są bardzo mroźne. Odłożenie cięcia do kwietnia narazi roślinę na choroby. Jesienią także trzeba przyciąć pędy rośliny. Wówczas regulujemy ich długość, nadając im pożądany kształt i przerzedzamy pnącze. Usuwamy również chore i krzyżujące się części rośliny. Winorośl tniemy intensywnie, gdyż bardzo szybko się rozrasta. Zawsze usuwamy stare i chore pędy. Po wykonaniu zabiegu miejsca cięcia zabezpieczamy maścią ogrodniczą.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Jesienne nawożenie borówki amerykańskiej to bardzo istotny zabieg, od którego zależą plony w następnym sezonie. Gdy tylko nasz krzew zakończy okres owocowania, zaczną się na nim formować pąki przyszłoroczne. Będzie to zachodzić w czasie, kiedy temperatury już staną się niższe, a dzień znacząco się skróci. W tym właśnie czasie powinniśmy zastosować odpowiedni nawóz – inny od tego wiosennego. Wiosną nawoziliśmy borówkę preparatami z dużą zawartością azotu. We wrześniu i październiku natomiast wzmacniajmy roślinę nawozami z potasem, fosforem, magnezem, cynkiem oraz borem. Najważniejszy jest ten pierwszy pierwiastek – wpłynie na proces drewnienia młodych pędów, a to pomoże borówce przetrwać zimę. Fosfor z kolei pozytywnie oddziałuje na rozwój systemu korzeniowego, a także zwiększy odporność krzewu. Ten składnik należy stosować w odpowiednich, niewielkich ilościach, bowiem zwiększa on pH gleby, tym samym zmniejszając jej kwasowość. Cynk i bor uodpornią roślinę na mróz. Jeżeli chodzi o magnez, to najlepiej przez rośliny będzie przyswajalny w formie siarczanu magnezu.

Pamiętajmy, że borówka wymaga gleby kwaśnej. Z tego względu nie dokarmiamy krzewu ani obornikiem, ani gnojówką, bowiem zwiększają one pH ziemi. Uważajmy także na efekt przenawożenia. Uzyskamy go w łatwy sposób, stosując dużą dawkę nawozu i dokarmiając borówkę jednorazowo. Najlepszy efekt otrzymamy, nawożąc krzew w kilku etapach.

Termin nawożenia borówki amerykańskiej

Jesienne nawożenie borówki przeprowadzamy, gdy roślina skończyła owocowanie, ale utrzymują się na niej jeszcze liście. To dobry czas – wówczas borówka nie weszła jeszcze w okres spoczynku, a wciąż pobiera z podłoża wodę i składniki mineralne. Najlepszy termin to przełom września i października. Ostatni termin to właściwie koniec dziesiątego miesiąca roku. Nawozić możemy także w formie oprysku, na tych samych zasadach, co odżywianie doglebowe.

W jaki sposób nawozić borówkę amerykańską?

W przypadku borówki amerykańskiej warto praktykować fertygację. To proces jednoczesnego nawożenia i podlewania rośliny. Składniki mineralne rozpuszczamy w wodzie i takim roztworem dokarmiamy krzew. W takiej formie system korzeniowy łatwiej pobierze wszelkie potrzebne roślinie składniki odżywcze. Podlewajmy borówkę regularnie i często, używając jednak za każdym razem preparatów w niewielkim stężeniu.

Dobrym pomysłem będzie też jesienne ściółkowanie borówki. W tym celu wykorzystajmy na przykład przekompostowaną korę drzew iglastych. Taka ściółka sprawi, że ziemia utrzyma swoją kwasowość, a dodatkowo zabezpieczy krzew owocowy przed nastaniem niskich temperatur. Możemy wykorzystać jeszcze granulowane nawozy. Granulki podsypujemy pod krzew, a następnie przysypujemy je ziemią.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Czym różni się pigwowiec od pigwy? To nie te same rośliny, chociaż często te nazwy stosuje się zamiennie do określenia tego samego gatunku. Nie można jednak zaprzeczyć, że są one bardzo podobne. Podstawowa różnica polega na tym, że pigwa to drzewo, a pigwowiec przybiera formę krzewu. Chociaż obie rośliny wydają owoce, to ich kształt i smak również się różni. Owoce pigwy przypominają nieco gruszki, są dosyć spore i słodkie. Z kolei owoce pigwowca są mniejsze, okrągłe oraz kwaśne.

Owoce pigwy przypominają nieco gruszki, są dosyć spore i słodkie.

FOTO: Pixabay

Owoce pigwowca są mniejsze, okrągłe oraz kwaśne.

FOTO: Pixabay

Jak uprawiać pigwowiec?

Roślina ta ma kilka odmian. Wyróżnia się pigwowiec japoński, chiński, inaczej okazały, oraz pośredni. Niezależnie jednak od tego, jaki rodzaj pigwowca wybierzemy, uprawa tego krzewu nie będzie trudna. Jeżeli jednak chcemy, aby prawidłowo i zdrowo się rozwijał, powinniśmy zapewnić mu odpowiednie warunki. Najważniejsze jest podłoże. Najlepiej w przypadku pigwowca unikać gleby o zasadowym odczynie. Ziemia powinna być żyzna i przepuszczalna, o pH zbliżonym do obojętnego.

Drugim ważnym czynnikiem w uprawie pigwowca jest stanowisko. Idealne będzie miejsce nasłonecznione, gdyż wówczas kwiaty będą pięknie się rozwijać, a owoce szybciej dojrzeją. Mimo wysokiej potrzeby słońca, krzew poradzi sobie także w nieco bardziej zacienionej lokacji. Pamiętajmy jednak, że posadzony w pełnym cieniu nie będzie prawidłowo się rozwijał. Młode rośliny, te niedawno posadzone i kilkuletnie, będą wymagały regularnego podlewania. Ich podłoże powinno być nieustannie delikatnie wilgotne. Starsze egzemplarze z kolei przetrwają nieco dłuższe okresy suszy. Nawożenie pigwowca nie jest konieczne. Jeżeli jednak chcemy dokarmić roślinę, przed kwitnieniem zastosujmy nawóz mineralny.

Ten ciernisty krzew wywodzi się z rodziny różowatych i pięknie zakwita w okresie wegetacyjnym.

FOTO: Pixabay

Uważajmy na choroby, które mogą dotknąć naszą roślinę. Najpopularniejsza z nich to parch pigwowca. To choroba grzybicza atakująca liście krzewu. Aby uniknąć rozprzestrzeniania się schorzenia, musimy wyciąć i spalić zakażone części pigwowca. Innym szkodliwym dla tej rośliny grzybem jest mączniak, prowadzący do obumarcia pędów rośliny. Przędziorek owocowiec to natomiast szkodnik atakujący wiele roślin owocowych. Robi szkody przede wszystkim w częściach zielonych pigwowca.

Jakie właściwości mają owoce pigwowca?

Owoce tego krzewu są niezwykle zdrowe, a to dzięki bogactwu witaminy C i właściwościom antyoksydacyjnym. Możemy więc dodawać sok z pigwowca do herbaty, co idealnie sprawdzi się na zbliżający się jesienno-zimowy okres. Aby zrobić sok, owoc pokrójmy w kostkę, przełóżmy do naczynia i zasypmy kilkoma łyżkami cukru. Pozostawiamy całość na kilka godzin, aż do momentu wydzielania soków przez owoc.

Wypróbować możemy także wino bądź nalewkę z owoców pigwowca. Aby pozbyć się dosyć gorzkawego smaku późniejszego trunku, warto zamrozić owoce na dobę przed jego sporządzeniem. Proces powstawania napoju nie będzie się znacząco różnił od przygotowywania innych trunków tego typu. Nalewka z pigwowca ma pozytywny wpływ na układ pokarmowy. Poprawia procesy trawienne, potrafi także zniwelować tzw. zgagę. Dodatkowo może pomóc przy utracie apetytu.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Przed przystąpieniem do cięcia musimy odpowiednio przygotować narzędzia. Wykorzystajmy sekatory bądź piły przeznaczone do prac sadowniczych. Nie mogą one być zardzewiałe. Przed użyciem warto je dodatkowo naostrzyć. Śliwy to drzewa, które są niezwykle podatne na choroby. Z tego względu po wykonaniu zabiegu należy rany powstałe po cięciu posmarować maścią ogrodniczą. Wykorzystać można także farbę z dodatkiem środka grzybobójczego.

Kiedy ciąć śliwy?

To, kiedy należy przycinać drzewo, zależy od odmiany śliwy. Dodatkowo ważny jest termin dojrzewania owoców. Odmiany późne i średnie przycinamy wczesną wiosną – od marca do początku kwietnia. Do tego typu śliw należą na przykład węgierki. Odmiany owocujące wcześniej tniemy od lipca do sierpnia, od razu po zbiorze owoców. Najważniejsze będzie cięcie dla młodych drzewek. Wykonujemy je wiosną, najlepiej zaraz po posadzeniu. Jeżeli jednak śliwy sadzimy jesienią, to pierwsze przycinanie powinno mieć miejsce w marcu, po przezimowaniu.

Jak przycinać śliwy?

W intensywnej uprawie śliwy powinny posiadać pionowy przewodnik oraz gałęzie boczne cieńsze i słabsze od niego. Dodatkowo boczne pędy należy przycinać w ten sposób, aby rosły poziomo bądź lekko skośnie. Wysokość śliwy powinna wynosić maksymalnie 3 m, rozpiętość koron – 2,5 m, minimalna wysokość pnia z kolei – 0,7 m. W uprawie tych drzew owocowych dążmy do tego, aby ukształtować wyłącznie jeden przewodnik.

Zaraz po posadzeniu drzewek usuwamy rozgałęzienia boczne na przewodniku o 1/4 bądź 1/3 długości. Bezwzględnie wycinamy pędy boczne, które wyrastają w stosunku do przewodnika pod kątem ostrym. W kolejnych latach po posadzeniu skupiajmy się zwłaszcza na formowaniu korony drzewa. Zbędne, szczytowe przyrostu usuwamy w drugim i trzecim roku po umieszczeniu w glebie. Dzięki takiemu działaniu śliwy już w drugim roku po posadzeniu będą zakwitać i owocować. W przypadku starszych drzew usuwamy pędy martwe oraz chore. Wykonujemy również cięcie prześwietlające, mające na celu prawidłowe uformowanie korony. Tego typu zabieg przeprowadzamy co roku. W tym celu wycinamy górne gałęzie rosnące pionowo, krzyżujące się ze sobą oraz nadmiernie zagęszczone. Górne gałęzie warto skrócić bardzo silnie. Dzięki temu zahamujemy intensywny wzrost całej rośliny, która skupi się na kwitnieniu i wydawaniu owoców. Niższe partie gałęzi musimy jednak ciąć bardzo ostrożnie, by nie uszkodzić krótkopędów, na których będą zawiązywać się śliwki.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Truskawki to owoce uwielbiane przez wiele osób. Niektórzy wręcz nie wyobrażają sobie bez nich lata! Dla łakomczuchów mamy dobrą wiadomość – truskawki można sadzić dwa razy w roku. Na uprawę idealnym momentem jest wiosna. Nic jednak straconego – nawet w połowie lata można jeszcze umieścić sadzonki w gruncie. Optymalnym terminem będzie więc połowa lipca i początek sierpnia. Aby zbiory były obfite, należy rośliny umieścić w podłożu tak, aby rzędy sadzonek były od siebie oddalone o około 70-90 cm. W ten sposób ułatwimy sobie zbiór pysznych owoców. Odległość pomiędzy poszczególnymi egzemplarzami musi natomiast wynosić mniej więcej 30 cm.

Jak posadzić truskawki? To bardzo proste! Najpierw należy wykopać dołek w ziemi. Jego głębokość musi być nieco większa niż długość bryły korzeniowej naszej sadzonki. Następnie trzeba umieścić roślinę w dołku. Jej korzenie muszą być wyprostowane, a zielone pędy powinny znajdować się tuż nad ziemią. Uważajmy na ten aspekt. Zbyt głębokie zasadzenie sprawi, że sadzonki zgniją, a zbyt płytkie – że uschną. Po tym etapie pracy należy dokładnie ugnieść glebę wokół krzaczka truskawki. Ziemię dookoła niego warto wyściółkować, na przykład rozdrobnioną słomą. Tuż po posadzeniu truskawki podlewamy sporą ilością wody.

Terminarz sadzenia truskawek latem

Gdy decydujemy się na letnie sadzenie truskawek, warto wybrać czas od połowy lipca do mniej więcej połowy sierpnia. Wtedy będziemy mieć pewność, że sadzonki zdążą się ukorzenić przed nastaniem sezonu zimowego. Możemy ewentualnie przełożyć sadzenie na wczesną jesień, jednak nie później niż do połowy września i tylko wówczas, gdy na zewnątrz jest jeszcze w miarę ciepło. Już w drugiej połowie września truskawkom będą groziły pierwsze gruntowe przymrozki. Chociaż krzaczki są dosyć odporne na niższe temperatury, to przemarznięte kwiaty nie wydadzą owoców.

Sierpniowe sadzenie truskawek – o czym należy pamiętać?

FOTO: Envato Elements

O czym trzeba pamiętać, sadząc truskawki latem?

Ziemia dla truskawek nie musi być szczególnie żyzna, gdyż te owocujące rośliny nie są szczególnie wymagające, mogą wręcz rosnąć w każdym rodzaju gleby. Nie przetrwają jednak na terenach podmokłych oraz bardzo piaszczystych. Idealny odczyn podłoża powinien być lekko kwaśny, o pH od 5,5 do 6,5. Gdy nasza ziemia jest zbyt kwaśna, warto przeprowadzić proces wapnowania. Ten zabieg należy wykonać jednak w rok poprzedzający sadzenie krzaczków. Aby natomiast zmniejszyć pH, wystarczy zmieszać górną warstwę gleby z nawozem zakwaszającym bądź igliwiem albo trocinami pochodzącymi z drzewa iglastego. Pamiętajmy również, że truskawki potrzebują sporo nasłonecznienia. Dzięki działaniu promieni słonecznych owoce będą soczyste i smaczne. Jednocześnie stanowisko dla tych roślin musi być osłonięte od wiatru.

Jak przygotować ziemię pod uprawę truskawek?

Sadząc truskawki zadbajmy o przygotowaniem im jak najlepszych warunków do wzrostu i rozwoju. Na sam początek, jeszcze przed sadzeniem, musimy dokładnie odchwaścić glebę. Nie powinny w niej pozostać korzenie żadnych chwastów, mogą bowiem z nich wyrosnąć nowe rośliny, które zagłuszą rozwój sadzonek. Po wykonaniu tej czynności warto zasilić podłoże kompostem, obornikiem bądź nawozem mineralnym.

Warto zwrócić także uwagę na to, jakie rośliny wcześniej rosły w miejscu, w którym chcemy posadzić nasze krzaczki owocowe. Przedplonem dla truskawek może być: gorczyca, rzepak, łubin, groch, fasola, lucerna. Truskawek absolutnie nie sadzimy tam, gdzie wcześniej rosły takie rośliny, jak:

• pomidor;
• malina;
• cebula;
• ogórek;
• koniczyna i trawa.

Tego typu przedplony będą sprzyjały rozwojowi różnych szkodników w uprawach, na przykład nicieni. Jeżeli uda nam się zlokalizować szkodliwe owady bądź pasożyty, zadziałajmy jeszcze przed zasadzeniem truskawek, gdyż później będzie to zadanie znacznie trudniejsze. Na stanowisku przeznaczonym pod uprawę trzeba rozlać gnojówkę z wrotyczu oraz zastosować środki owadobójcze.

Sierpniowe sadzenie truskawek – o czym należy pamiętać?

FOTO: Envato Elements

Jakie odmiany truskawek sadzić latem?

Chociaż latem możemy posadzić właściwie dowolną odmianę owoców tej rośliny, to nie wszystkie z nich będą teraz dostępne. Niektóre egzemplarze zbiera się nawet jesienią, weźmy więc pod uwagę to, kiedy chcemy zrywać plony. Ta pora roku to czas na sadzenie zwłaszcza truskawek zielonych, czyli gotowych do umieszczenia w glebie krzaczków. Niektóre rodzaje sadzonek można natomiast sadzić tylko na początku czerwca.

Truskawki możemy podzielić na następujące odmiany:

• wczesną – owocuje w maju i czerwcu, na przykład Kent, Vibrant, Clery;
• średnio-wczesną – owocuje w czerwcu, na przykład Korona, Elegance;
• średnio-późną – owocuje od połowy czerwca do połowy lipca, na przykład Arosa, Florence;
• późną – owocuje od końca czerwca do końca lipca, na przykład Pandora, Judibell;
• powtarzającą – owocuje od wiosny do jesieni, na przykład San Andreas, Monterey, Ostara.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Wyeliminowanie problemu opadających owoców śliwy jest praktycznie niemożliwe. Warto jednak wiedzieć, co najczęściej powoduje taki stan rzeczy, aby móc zapobiegać mu w przyszłości. Po pierwsze problem dotyczy bardzo niskich temperatur. Jeżeli śliwa przemarznie, jej pąki kwiatowe zaczną marnieć, kora ulegnie uszkodzeniu, a system korzeniowy stanie się wrażliwy na niekorzystne warunki. Po bardzo srogiej zimie drzewo będzie bardzo osłabione. Zrzucając owoce, będzie próbowało zachować trochę energii, zmniejsza to jednak w sposób oczywisty nasze plony. Znacznie większe ryzyko przemarznięcia będzie w miejscach nieosłoniętych, w których wieją wiatry północne i północno-wschodnie. Warto sadzić także odmiany mrozoodporne.

Kolejnym problemem może być niewłaściwe podlewanie. Drzewo ma system korzeniowy zlokalizowany także w górnych warstwach gleby, które jednak szybko przesychają. To sprawia, że roślina nie może pobrać wiele wody z najbliższych warstw podłoża. Z tego też powodu zaczyna zrzucać owoce.

Podobnie będzie w przypadku niedoboru nawozów. Brak azotu w podłożu powoduje żółknienie liści. Niedobór potasu natomiast sprawia, że już lekko rozwinięte owoce będą się kruszyć i w rezultacie opadać. Natomiast gdy roślinie zabraknie fosforu, będzie zrzucać duże, lecz jeszcze niedojrzałe owoce. Dbajmy więc o odpowiednie zasilanie odpowiednimi preparatami, jednak w przypadku pojawienia się problemu możemy zadziałać także doraźnie. Pamiętajmy, że również nadmiar powyższych pierwiastków może prowadzić dom nieprzyjemnych konsekwencji – w zakwaszonej glebie, przesyconej azotem plony też będą opadać.

Niedojrzałe owoce często opadają, jeżeli nie zadbamy odpowiednio o śliwę.

FOTO: Envato Elements

Kolejną przyczyną może być słabe zapylenie kwiatów. Śliwy to rośliny wymagające zapylaczy do rozwinięcia owoców. Aby przyciągnąć do naszego sadu owady zapylające, warto posadzić w okolicy rośliny miododajne, na przykład bazylię, miętę czy koniczynę.

Powodem opadania owoców są także oczywiście choroby i szkodniki. Szczególnie niebezpieczna jest ćma śliwkowa i rośliniarka. Są to motyle, których gąsienice powodują ogromne szkody w młodych i dojrzewających owocach. Nawet kilka pokoleń szkodników może pasożytować na śliwie w ciągu sezonu. Aby pozbyć się problemu, należy zastosować odpowiednie opryski.

Jak zapobiec opadaniu śliwek?

Aby zapobiec zrzucaniu owoców przez drzewo, należy zadbać o nie odpowiednio w sezonie. Wystarczy stosować się do poniższych punktów:

• Dokarmiajmy roślinę nawozami organicznymi i mineralnymi jesienią oraz wiosną, nie doprowadzając jednak do przenawożenia.
• Przeprowadzajmy profilaktyczne opryski przeciwko najpopularniejszym chorobom i szkodnikom.
• Przestrzegajmy odpowiednich zasad dotyczących podlewania roślin.
• Regularnie usuwajmy chwasty i niepożądane rośliny w obrębie pnia.
• Systematycznie zagrabiajmy liście, gałązki czy inne resztki roślin, które znajdują się pod drzewem.
• Wybierajmy odpowiednie odmiany śliw, które pasują do warunków panujących w naszym ogrodzie oraz do klimatu w Polsce.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Jedną z najczęściej występujących chorób drzew owocowych jest brunatna zgnilizna. Za jej wywołanie odpowiadają grzyby Monilia laxa i Monilia fructigena. Co może stać się źródłem zakażenia? Będą to zmumifikowane oraz zimujące na drzewach owoce. Z tego względu musimy pamiętać o ich regularnym usuwaniu. Objawy brunatnej zgnilizny, nazywanej również moniliozą, są bardzo charakterystyczne. W wyniku porażenia tą chorobą zamierają krótkopędy i brunatnieją owoce. Dodatkowo na plonach pojawiają się zarodniki grzybów, które prowadzą do powstawania gnilnych plam. Choroba może dotknąć właściwie każde drzewo owocowe. Objawów moniliozy nie wolno lekceważyć, tym bardziej, że pozbycie się jej na późniejszym etapie rozwoju jest znacznie trudniejsze, bo patogeny wytwarzają kilka pokoleń zarodników. Co zrobić, gdy w naszym sadzie dojdzie do zakażenia brunatną zgnilizną? Musimy wówczas oczyścić drzewo z porażonych tym schorzeniem fragmentów. Następnie wykonujemy oprysk miedzianem. W profilaktyce dobrze sprawdzą się wywary z krwawnika bądź ze skrzypu polnego.

Kolejne groźne schorzenie to brudna plamistość jabłek i gruszek. To także choroba grzybowa, która najczęściej pojawia się tam, gdzie nie stosuje się fungicydów. Pierwsze oznaki brudnej plamistości są ciemne plamy, które pojawiają się na owocach we wgłębieniu wokół szypułki. Później zaczynają rozprzestrzeniać się jako szare smugi. Ważny jest fakt, że choroba może porazić nie tylko plony znajdujące się na drzewach, ale często przenosi się również na zbiory. Aby pozbyć się brudnej plamistości, trzeba wykonać oprysk ze standardowych środków przeciwgrzybicznych. Dodatkowo warto zastosować naturalną metodę – wyciąg ze skrzypu polnego oraz rumianku. Przed tym schorzeniem z pewnością ochroni także regularne cięcie korony drzew owocowych. Ten zabieg uniemożliwi rozwój grzybów w wilgotnym środowisku.

Niebezpieczna jest także kędzierzawość liści brzoskwini. Wywołuje ją grzyb Taphrina deformans. Jego zarodniki zimują na łuskach pąków i budzą się do życia w sezonie, porażając przede wszystkim brzoskwinie, chociaż mogą zaatakować również nektarynki. Objawy kędzierzawości zobaczymy gołym okiem – liście stają się pofałdowane, pojawiają się na nich żółto-czerwone plamy oraz szaro-biały nalot. Wraz z postępowaniem schorzenia liście zaczynają opadać, a wzrost rośliny zostaje spowolniony. Tym samym zmniejsza się liczba plonów, a dodatkowo spada odporność drzewa owocowego na mróz. Kędzierzawość liści ostatecznie doprowadzić może nie tylko do uszkodzenia rośliny, ale nawet do jej obumarcia. W przypadku tej choroby warto pamiętać o profilaktycznych opryskach, aby nie dopuścić do rozwoju zarodników. Systematycznie przycinajmy również korony drzew, nie dopuszczając do powstawania zbyt wilgotnego środowiska, które uwielbiają zarodniki grzybów.

Najpopularniejsze choroby i pasożyty drzew owocowych. Jak je zwalczyć?

FOTO: Envato Elements

Najczęściej występujące szkodniki drzew owocowych. Jak sobie z nimi radzić?

Najczęściej spotykanym szkodnikiem bytującym na drzewach owocowych jest owocówka jabłkóweczka. Niech nie zmylą nas pozory – chociaż ten owad jest niewielki, to dla roślin stanowi ogromne zagrożenie. Bytuje na jabłoniach, gruszach, brzoskwiniach, morelach, pigwie, orzechach oraz głogu. Pożywieniem owocówki jest miąższ owoców. Jej żer powoduje, że plony zaczynają przedwcześnie opadać. Aby pozbyć się szkodnika, powinniśmy na drzewie rozwiesić opaski przyciągające gąsienice, w których diecie podstawę stanowią owocówki jabłkóweczki. Dodatkowo zastosujmy środki owadobójcze.

Kolejnym groźnym szkodnikiem jest bawełnica korówkowa. Spotyka się ją przede wszystkim na jabłoniach i gruszach, chociaż niekiedy może zaatakować także pigwy. To pluskwiak, który żywi się sokami wysysanymi z pędów drzew. Rezultatem jego działalności jest osłabienie rośliny, spowolnienie jej wzrostu, przedwczesne opadanie owoców oraz spadek odporności na wahania temperatur i choroby. Obecność tego szkodnika będzie łatwo zauważalna. Bawełnica korówkowa na pędach rozwija kolonie, które pokryte są białym, woskowym nalotem, często kojarzącym się z watą. Najefektywniejszym sposobem eliminacji tego szkodnika będzie jego ręczne usuwanie. Powstałe na drzewie owocowym rany po pluskwiaku smarujemy maścią ogrodniczą. W ten sposób zapobiegniemy wnikaniu do wnętrza grzybów. W przypadku dużych drzew wykonajmy oprysk z pokrzywy.

Niebezpieczna jest także nasionnica trześniówka, która bytuje najczęściej na wiśniach i czereśniach. Ten owad przypomina czarną muchę, której skrzydła są pokryte ciemnymi paskami. Wnika on w głąb owoców, a tam składa jaja. Już po tygodniu pojawiają się larwy żywiące się miąższem. Owady po spożyciu odpowiedniej liczby owoców przemieszczają się do gleby, gdzie zimują. Następnie przepoczwarzają się i wiosną powstaje kolejne pokolenie much. Skuteczna metoda walki z nasionnicą trześniówką to zastosowanie siatek o drobnych oczkach, które rozkładamy pod drzewami. W ten sposób zapobiegniemy wniknięciu larw w ziemię. Dodatkowo po sezonie warto przekopać podłoże pod wiśniami i czereśniami, aby wydobyć gąsienice na powierzchnię. Spryskujmy też drzewa preparatami przeciw szkodnikom oraz rozwieśmy na roślinie tablice lepowe. Będą to doskonałe pułapki na dorosłe osobniki.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Źródło: deccoria.pl

Borówki amerykańskie są bogate w wiele witamin i minerałów. To owoce, które warto włączyć do swojej diety, gdyż mają szczególne właściwości zdrowotne. Borówki chronią organizm człowieka przed chorobami: przeciwdziałają powstawaniu komórek nowotworowych, chronią przed marskością wątroby, normalizują ciśnienie krwi, pozytywnie wpływają na wzrok, a także poprawiają pamięć – w tym skutecznie opóźniają rozwój Alzheimera. Mają również wpływ na nasz wygląd – poprawiają kondycję skóry, włosów oraz paznokci. Dzięki zawartym w borówkom antyoksydantom zahamujemy procesy starzenia się naszej skóry.

Ten domowy nawóz do borówki amerykańskiej to hit!

Krzewy borówki amerykańskiej będą potrzebowały wzmocnienia, aby zdrowo rosnąć i rozwijać smaczne owoce. Przygotowanie domowego nawozu jest ekologiczne i tanie. Poza tym dzięki naturalnym metodom nie zmarnujemy resztek z naszej kuchni. Okazuje się, że na domowej roboty środek nadaje się… czerstwy chleb! Zamiast niebo możemy użyć także białe bułki czy pokruszone krakersy. 1,5 starego chleba wystarczy wrzucić do sporego pojemnika lub naczynia – wiadra bądź miski. Następnie całość zalewamy wodą i odstawiamy na kilka dni w miejsce w miarę ciepłe. Raz dziennie należy roztwór wymieszać. Przygotowanym w ten sposób nawozem podlewajmy glebę pod krzewami borówki amerykańskiej. Zabieg warto powtórzyć kilka razy w ciągu sezonu, aby przyniósł spodziewany efekt. Pamiętajmy jednak, aby nie wykorzystywać w celu sporządzenia domowego środka chleba z dodatkiem orzechów, cebuli czy czosnku. Te składniki mogą wpłynąć negatywnie na rośliny.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Najczęściej jedzenie pysznych czereśni uprzykrzają nam larwy nasionnicy trześniówki. To jeden z najpopularniejszych szkodników czereśni i wiśni. Dorosłe osobniki wyglądają jak niewielkie muchy - mają od 4 do 5 mm, są czarne z plamką między skrzydłami w kolorze żółtopomarańczowym. Najlepiej znamy je jednak w postaci białych, wijących się larw, ponieważ w takiej formie znajdziemy je w dojrzałych czereśniach. Ich mnożeniu się sprzyja ładna pogoda: jeżeli wiosna jest ciepła i sucha, owadów może być więcej. 

Jak rozpoznać, że czereśnie są robaczywe? 

Samica nasionnicy trześniówki składa jaja w owocach czereśni. Ten proces zostawia ślad na owocach. Dzięki temu bez rozcinania możemy ocenić, czy czereśnie są robaczywe. Mogą o tym świadczyć takie cechy owoców, jak: 

• widoczne dziurki w skórce lub korytarzyki pod jej powierzchnią,  
• niejednolity kolor nasuwający skojarzenie z obitym owocem,  
• czarne punkty lub białe plamki. 

Jeżeli na czereśni widać jedną lub kilka z tych skaz, jest bardzo prawdopodobne, że w środku zadomowiły się larwy nasionnicy trześniówki. 

W jaki sposób zwalczać szkodniki czereśni w sadzie? 

Nasionnica trześniówka potrafi zrobić spore zamieszanie w sadzie. Jeśli zależy nam, by owoce z sadu były zdrowe i wolne od szkodników, warto spróbować pozbyć się tych owadów. Ze względu na to, że zimę spędzają one w ziemi wokół drzew, warto przekopać ją mniej więcej na głębokość 5 cm, gdy czereśnie przestaną owocować. Ptaki wydziobią szkodniki. Można także zastosować agrowłókninę lub gęstą firankę, jednak nie nakładać jej koronę drzewa, ale rozłożyć pod nim i wokół niego – w ten sposób utrudnimy owadom zejście pod ziemię na zimę, a wiosną wylot i złożenie jaj. Warto zadbać o usunięcie robaczywych owoców, również tych, które zdążyły opaść. Jeśli nasionnica trześniówka już pojawi się w sadzie, można wypróbować oprysk zrobiony z gnojówki z pokrzywy i wrotyczu. Pomocne są również lepy w żółtym kolorze, które wyłapią część dorosłych osobników. 

Jak się pozbyć robaków z czereśni? 

Jeżeli zdarzy nam się kupić partię owoców, co do której szybko zorientujemy się, że jest w dużej mierze robaczywa, nie ma co załamywać rąk. Można spróbować pozbyć się robaków z czereśni. 

Jeżeli zamierzamy z owoców zrobić dżem i planujemy usunąć pestki, można przy okazji wyrugować także larwy. To jednak czasochłonne zajęcie: wymaga rozkrojenia każdej czereśni i mechanicznego pozbycia się intruzów. Z pewnością nie spodoba się wszystkim, którzy brzydzą się widoku wijących się owadzich larw. 

By uniknąć konieczności bezpośredniego obcowania z robakami, można wybrać inną opcję oczyszczania czereśni. Wystarczy umieścić owoce w szczelnym naczyniu i zalać zimną wodą - czystą lub z dodatkiem łyżki soli – a następnie odstawić na co najmniej 30 do 60 minut. Wówczas owady po prostu się utopią i uciekną z owoców w poszukiwaniu ratunku. Po upływie wyznaczonego czasu odlewamy zanieczyszczoną wodę lub wyławiamy czereśnie łyżką cedzakową, płuczemy je raz jeszcze i są gotowe do spożycia! 

Czy robaczywe czereśnie można zjeść? 

Może się zdarzyć, że nie zauważymy śladów, świadczących o tym, że czereśnie są robaczywe. Jednak zjedzenie owocu wraz z larwami nie jest powodem do obaw. Te robaki nie są toksyczne i nie szkodzą ludzkiemu zdrowiu. Nie oznacza to jednak, że możemy zrezygnować z czyszczenia czereśni - na nieumytych owocach znajdują się także inne pasożyty, którymi możemy się zakazić. 

Zuzanna Ćwiklińska

​fot. envato elements

Zjawisko to jest naturalnym procesem życiowym drzew owocowych, a przede wszystkim jabłoni. Dzięki opadowi świętojańskiemu roślina pozbywa się nadmiaru owoców, gdyż nie wszystkie byłaby w stanie wykarmić. Natomiast w ten sposób zawiązki mogą w prawidłowy sposób dojrzeć.

Istnieją jednak także inne przyczyny mogące wpływać na czerwcowe opadanie owoców. Wśród nich należy wymienić następujące:

• nieprawidłowa kondycja drzew owocowych;
• niewystarczające zapylenie kwiatów poprzez brak lub zbyt małą liczbę zapylaczy;
• uszkadzanie zawiązków owoców;
• niekorzystne warunki atmosferyczne, zwłaszcza mokra i chłodna wiosna, późne przymrozki, częste wahania temperatur czy bardzo ciepłe dni;
• susza bądź obfite opady deszczu;
• niewystarczająca ilość składników odżywczych w podłożu;
• porażenie roślin przez choroby oraz szkodniki;
• w zbyt dużym stopniu zasolona gleba;
• duży stres wpływający na drzewa owocowe, związany z warunkami uprawy bądź różnego rodzaju zabiegami, na przykład częstymi opryskami.

Jak poradzić sobie z „opadem świętojańskim”?

Opad świętojański najczęściej zauważa się na jabłoniach, a im słabsze drzewo, tym częste opadanie owoców. Musimy więc postawić na wzmocnienie drzew. Wybierajmy wyłącznie preparaty gotowe, zakupione w sprawdzonych źródłach, a przy tym jak najbardziej naturalne dla środowiska. Ważne, aby oprysk nie zawierał sztucznych hormonów, dzięki czemu nie będzie wymuszał na roślinie podjęcia nienaturalnych mechanizmów działania. Opryski najczęściej stosujemy przed opadem czerwcowym, ewentualnie na samym jego początku. Wykorzystajmy także dostępne na rynku stymulatory wzrostu i induktory odporności. Tych produktów należy z kolei użyć po wystąpieniu opadu zawiązków. Dzięki temu wzmocnimy pozostałe na drzewie owoce i zapobiegniemy dalszemu opadaniu plonów. Pamiętać należy, że każdy oprysk stosowany na roślinie oznacza dla niej dodatkowy stres, musimy więc stosować gotowe produkty z umiarem.

Po opadzie świętojańskim nie bagatelizujmy konieczności polepszenia stanu podłoża. Drzewa owocowe dokarmiajmy wapniem oraz mikroelementami, wśród których ważna jest na przykład siarka czy krzem. Ten drugi pierwiastek opowiada za wysoką wchłanialność składników pokarmowych przez roślinę. Ten sposób działania znacząco zredukuje negatywne skutki czerwcowego opadania owoców.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Krzaki tych owoców musimy zasilać nawozem 2 lub 3 razy w roku – wówczas będą się silnie rozwijać i zyskają większą ochronę przed chorobami. Wczesną wiosną oraz jesienią postawmy na naturalny kompost. Wzmocni on przede wszystkim systemy korzeniowe malin. Z kolei latem wykorzystajmy gnojówkę z żywokostu i pokrzyw. Ten środek dostarcza roślinom ogromnej dawki azotu. Dodatkowo w takich gnojówkach zawarte są inne ważne składniki odżywcze – witaminy z grupy B, magnez, fosfor, potas czy krzem. Te wszystkie elementy są niezbędne do prawidłowego wzrostu, a także zawiązywania owoców.

Jak zrobić gnojówkę z pokrzyw lub żywokostu?

Gnojówkę zarówno z pokrzyw, jak i z żywokostu robi się w ten sam sposób, gdyż tak samo przebiega proces fermentacji. Potrzebne będzie dziesięciolitrowe wiadro lub beczka, siatka, gaza oraz woda i oczywiście materiał roślinny – 1 kg pokrzyw lub żywokostu. Aby przygotować specyfik, rośliny trzeba dokładnie rozdrobnić. Następnie wkładamy je do siatki – na przykład takiej po ziemniakach. Siatkę z kawałkami roślin umieszczamy w wiadrze bądź w beczce, zalewamy wodą i przykrywamy gazą, dzięki czemu do naszej gnojówki nie dostaną się owady i zanieczyszczenia. Pojemnik trzeba odstawić w zacienionym miejscu w ogrodzie. Ze względu na dosyć nieprzyjemny zapach, lepiej także nie przechowywać gnojówki w szczególnie uczęszczanych częściach ogrodu. Co kilka dni nasz naturalny środek wzmocnienia roślin musimy przemieszać. Maliny podlewamy tylko po rozcieńczeniu gnojówki z wodą w proporcji 1:10. Jako oprysk specyfik z pokrzyw lub żywokostu pomoże na przędziorki i mszyce.

Jak zrobić kompost z resztek organicznych?

Aby prawidłowo przygotować dobrej jakości nawóz, trzeba najpierw wybrać kompostownik. Nie powinien on mieć pojemności mniejszej niż 1m³. Dodatkowo pojemnik nie może mieć dna, gdyż dzięki temu dżdżownice będą mogły wspomagać procesy rozkładu. W ścianach bocznych kompostownika konieczna jest obecność otworów wentylacyjnych. Na kompost wrzucajmy skoszoną trawę, resztki ściętych roślin, resztki warzyw, suche liście, a nawet skorupki jaj. Nie należy dodawać natomiast resztek zwierzęcych czy chwastów bądź roślin inwazyjnych. Kompost należy rozłożyć pod krzaczki malin na początku lata. Można zastosować go także wczesną wiosną podczas przygotowywania podłoża po okresie zimowym.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Ślimaki to chyba najbardziej popularne szkodniki w ogrodzie. Są również bardzo uciążliwe. Im większa populacja ślimaków, tym większe szkody w postaci obgryzionych liści i łodyg, a także zjedzonych dojrzewających owoców. W przypadku pojedynczych egzemplarzy nie musimy się szczególnie martwić. Jednego czy dwa osobniki wystarczy złapać, a następnie pozbyć się ich. Problem pojawia się, gdy mamy do czynienia z prawdziwą inwazją ślimaków. Aby jej zapobiec, regularnie usuwajmy chwasty wokół truskawek. W ten sposób zlikwidujemy kryjówkę tych szkodników. Na ziemię wokół roślin wysypmy rozdrobnione skorupki jajek. Ewentualnie możemy użyć również mączki bazaltowej. Te preparaty zniechęcą ślimaki do wizyt w naszym ogrodzie.

Jak zwalczać mszyce?

Również mszyce ochoczo zamieszkają na naszych truskawkach. Przyklejają się do spodniej strony liści i łodyg, aby wygodnie wysysać roślinne soki. Pozostawiają po sobie spadź, czyli lepką substancję przyciągającą inne owady, na przykład mrówki. W przypadku mszyc bardzo ważna jest szybka reakcja. Jeżeli dopiero zaczęły one zadomawianie się na truskawkach, to wystarczy potraktować je silnym strumieniem wody. Po przepłukaniu roślin również mszyce powinny spłynąć z wodą. Jeżeli szkodników jest już jednak dużo, warto zastosować oprysk z octu, mieszankę wody z szarym mydłem bądź płynem do mycia naczyń, wyciągi z ziół czy wywar z cebuli.

Jak zwalczać przędziorki?

Przędziorki są wyjątkowo trudne do zwalczenia ze względu na swoje niewielkie rozmiary. Szkody, jakie wyrządzają, to przede wszystkim żółknięcie bądź wręcz brązowienie liści. Często pokrywają liście rośliny pajęczyną. Przędziorki są szczególnie wrażliwe na określone mieszaniny. Do 1 litra wody dodajemy 1-2 łyżki płynu do mycia naczyń. Tak przygotowanym preparatem spryskujemy truskawki. Inne skuteczne rozwiązania to napary z czosnku, cebuli bądź goździków. Zabiegi należy powtarzać co kilka dni, aby przyniosły spodziewany efekt.

Jak zwalczać wciornastki?

Wciornastki żywią się sokiem i tkankami roślinnymi. Oznacza to, że znacznie uszkadzają kwiaty truskawek, powodując ich brązowienie, przebarwianie, a nawet prowadząc do deformacji. Te szkodniki należy zwalczać za pomocą mydła. Około 10 gram mydła potasowego wystarczy rozpuścić w 0,5 litra wody. Gdy używamy szarego mydła, 10 gram powinno nam starczyć na 1 litr wody. Taką miksturą wystarczy regularnie co kilka dni spryskiwać rośliny.

Jak zwalczać opuchlaki truskawkowce?

Te owady z rzędu chrząszczy uwielbiają korzenie młodych truskawek, lecz nie pogardzą także starszymi egzemplarzami. Opuchlaki zwykle bytują na bryle korzeniowej rośliny, lecz żerują na jej liściach, wygryzając w nich duże dziury. W końcu truskawki zaczynają usychać. Te szkodniki atakują nocą. Prawdziwy problem będziemy mieć, gdy samice złożą jaja. Zimują one w ziemi, a wiosną wylęgają się z nich larwy, również żerujące na korzeniach naszych owocowych upraw. Z tego też powodu przed posadzeniem truskawek zawsze musimy dokładnie przekopać ziemię.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Ten składnik naturalnego nawozu jest praktycznie w każdym domu i często traktuje się go jako odpad. Mowa o skórkach po bananach. Nie wyrzucajmy ich! Są cennym źródłem potasu, fosforu, magnezu, wapnia czy kwasu krzemowego. Te składniki mineralne nie tylko wzbogacają glebę, ale również ułatwiają ukorzenianie się oraz kwitnienie krzewów owocowych.

Nie wyrzucaj skórek po bananach!

FOTO: Envato Elements

Jak przygotować domowy nawóz dla malin?

Aby przygotować domowy nawóz, najpierw umyjmy i dokładnie oczyśćmy skórki od bananów z miąższu. Po tym zabiegu umieszczamy je w nasłonecznionym miejscu, aby się dobrze wysuszyły. Aby przyspieszyć ten proces, możemy włożyć skórki do piekarnika, jednak musimy szczególnie uważać, aby ich nie spalić. Następnie nasze pozostałości po bananach dokładnie rozdrabniamy w młynku bądź w moździerzu. Powstały w ten sposób proszek rozsypujemy na wierzchniej warstwie gleby tuż pod krzewem. Ten zabieg powtarzamy co kilka tygodni.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Arbuz to roślina jednoroczna, która osiąga wysokość około 20 cm i rozpiętość od 200 do 300 cm. Jej pędy wiją się po podłożu, ale potrafią także wspinać się po podporach. Najczęściej spotykane uprawy arbuzów prowadzone są jednak bez podpór, bezpośrednio na ziemi. Pędów arbuza nie należy przycinać. Ta popularna roślina pochodzi z cieplejszych regionów, gdzie ma korzystne warunki do wzrostu. Transportowane do naszego kraju arbuzy z Grecji czy Hiszpanii nie zawsze spełniają oczekiwania smakowe. Wynika to z faktu, że owoce wysyłane do Polski nie są jeszcze dostatecznie dojrzałe.

Jeszcze do niedawna panowało przekonanie, że uprawa arbuzów w polskim klimacie skazana jest na niepowodzenie. Okazuje się jednak, że istnieje wiele ogrodów, w których z powodzeniem rosną i rozwijają się te rośliny, nie tylko w warunkach szklarniowych. Aby jednak nasza uprawa była zwieńczona sukcesem, musimy wybrać odpowiednią odmianę – taką, która lepiej zniesie polskie warunki atmosferyczne i dosyć wcześnie będzie owocowała. Warto rozważyć więc następujące odmiany:

• ‘Bingo’ – odmiana średnio wczesna;
• ‘Janosik’ – odmiana średnio wczesna;
• ‘Rosario F1’ – odmiana mieszańcowa;
• ‘Złoto Wolicy’ – odmiana bardzo wczesna.

Jak przygotować rozsadę arbuza?

W przypadku arbuzów nie wysiewamy nasion wprost do gruntu. Dlaczego? To rośliny lubiące ciepły klimat, a więc mające również długi okres wegetacji. Jeżeli chcemy, aby w naszym ogrodzie rozwinęły się zdrowe i soczyste owoce, to musimy najpierw odpowiednio przygotować rozsadę. Uzyskanie silnych i dobrej jakości sadzonek w domowych warunkach może być dosyć trudne, dlatego niektórzy wybierają rozsadę wyprodukowaną wcześniej przez producenta. Gdy decydujemy się na własnoręczną uprawę, musimy najpierw pozostawić nasiona na około 24 godziny, aby zdążyły podkiełkować. Po tym czasie wysiewamy je do pojemników wypełnionych podłożem zawierającym torf. Produkcja sadzonek będzie trwała około półtora miesiąca i z tego względu najlepiej wystartować z przygotowywaniem rozsady już w połowie kwietnia.

W czasie wzrostu nasiona będą potrzebowały dużo światła i ciepła. Temperatura powinna wynosić 25-30℃ w dzień, a w nocy około 20-25℃. Zadbajmy także o odpowiednio wysoką wilgotność powietrza. Często zraszajmy więc nasze sadzonki. Nasiona powinny wzejść po około 7-12 dniach od umieszczania w podłożu. Jeżeli rozsada jest słabej jakości, zauważymy to na pierwszy rzut oka. Rachityczna i wątła sadzonka nie poradzi sobie po posadzeniu w gruncie. Dorodne i zdrowe sadzonki sadzimy w ziemi w odległości 80 x 100 cm od siebie. Sadzenie rozsady pozostawmy jednak na okres po wiosennych przymrozkach, a więc po 15 maja. Temperatura poniżej 15℃ hamuje wzrost arbuzów.

Jak pielęgnować arbuzy?

Stanowisko pod uprawę tej rośliny musi być ciepłe, słoneczne i osłonięte od wiatru. Konieczna jest gleba żyzna, próchnicza, lekko wilgotna. Arbuzy mają spore wymagania pod względem zapotrzebowania na składniki odżywcze. Ziemię pod sadzonki najpierw więc odpowiednio wzbogacamy obornikiem (jesienią poprzedniego roku) bądź dobrze przerobionym kompostem (wczesną wiosną). Tuż przed wysianiem stosujemy natomiast nawóz mineralny.

Rozsady możemy posadzić na ciemnej folii ogrodniczej bądź na włókninie. Taka wyściółka zapewni roślinom komfort termiczny. Zanim arbuzy zaczną kwitnąć, możemy przykryć je  lekką, wiosenną włókniną. To ona ochroni rośliny przed spadkiem temperatur czy też nadmierną utratą wilgoci z gleby. Arbuzy wymagają obfitego nawodnienia, zwłaszcza w ważnym czasie zawiązywania się owoców. Gdy owoce będą już całkiem spore, roślina będzie miała mniejsze zapotrzebowanie na wodę i wówczas podlewanie możemy ograniczyć. Jeżeli przedsięwzięcie okaże się sukcesem, to już w sierpniu możemy dokonywać zbioru arbuzów. Poznamy, że owoce są już dojrzałe, gdy będą odchodziły od nich szypułki. W polskim klimacie z jednej rośliny spodziewajmy się dwóch egzemplarzy – jednego dużego owocu oraz drugiego mniejszego.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Iglaki wyjaławiają ziemię wokół swoich pni, nie dotyczy to jednak drzew owocowych. Dzięki temu miejsce w pobliżu ich koron idealnie nadaje się do ciekawej aranżacji. Warto zastanowić się nad tą kwestią, gdyż niektóre rośliny mają nie tylko walory dekoracyjne, ale także ich obecność jest niezwykle praktyczna. Dlaczego? Przede wszystkim dobrze zaplanowane nasadzenia zmniejszają ryzyko rozplenienia się chwastów. Poza tym przyciągną pszczoły, które pomogą zapylić drzewa, a przy tym będą odstraszać szkodniki i zapobiegną rozwojowi patogenów wywołujących groźne choroby roślin. Pamiętajmy, że zagospodarowana przestrzeń pod drzewami owocowymi to także mniej powierzchni do koszenia. A to niekiedy ogromna zaleta, gdyż w sposób znaczący ogranicza prace ogrodowe.

Jakie rośliny wybrać pod drzewa owocowe?

Gleba pod drzewami owocowymi najczęściej jest żyzna i wilgotna. Na to miejsce najlepiej nadadzą się rośliny, które są cieniolubne. Nie możemy przecież zapomnieć, że pod korony drzew nie dociera zbyt wiele słońca i z tego względu nie wszystkie gatunki będą mogły tam rosnąć. Wybierajmy także rośliny niskie, ponieważ wysokie pędy będą utrudniać zbieranie opadłych owoców. Kwiaty, które wybierzemy, powinny również nie mieć wielkiego zapotrzebowania na składniki mineralne. Wówczas nie będą konkurować z drzewami owocowymi o wodę lub minerały i w rezultacie nie dojdzie do osłabienia sadzonek.

Niskie rośliny pod drzewa owocowe

Istnieje wiele roślin o niskim pokroju, które jednocześnie nie mają wielkich wymagań uprawowych. Jedną z nich jest lawenda drobnolistna. To mały półkrzew zebrany w kępy. Łodygi lawendy osiągają od 50 do 90 cm wysokości. Latem na ich szczytach pojawiają się fioletowe kwiaty, które roztaczają bardzo przyjemny zapach odstraszający komary i mszyce. A przy tym roślinę tę uwielbiają pszczoły oraz trzmiele. Obecność tych owadów z kolei zwiększy szansę na zapylenie kwiatów drzew owocowych.

Inną ciekawą i niską rośliną jest funkia. To rozłożysta bylina, którą wyróżniają ubarwione liście zebrane w kępy. Istnieje wiele jej odmian, które mogą osiągać od 30 do 90 cm wysokości. Latem funkie często kwitną, roztaczając wokół bardzo przyjemny aromat. Trzeba jednak mieć na uwadze, że silnie przyciągają one ślimaki.

Pięknymi roślinami ozdobnymi idealnymi do sadzenia pod drzewami owocowymi są konwalie. Praktycznie nie wymagają one pielęgnacji, a dodatkowo uwielbiają stanowisko półcieniste bądź cieniste. Mogą osiągać do 30 cm wysokości. Pięknie kwitną w maju, a intensywny zapach ich kwiatów lubią chyba wszyscy.

Fiołki wonne to z kolei rośliny okrywowe. Świetnie nadają się do sadzenia zarówno pod krzewami, jak i pod drzewkami owocowymi. Ich kwiaty również bardzo przyjemnie pachną. Są drobne, w niebiesko-fioletowej barwie. Fiołki kwitną wiosną i dorastają do 15 cm wysokości.

Odstraszające szkodniki rośliny pod drzewa owocowe

Cechą charakterystyczną sporej grupy roślin jest nie tylko atrakcyjność wizualna, ale również wymiar praktyczny. Kwiaty te zawierać mogą substancje odstraszające szkodniki i ułatwiające walkę z patogenami. Dzięki temu stanowią doskonałe wsparcie dla drzew owocowych.

Bardzo popularnym tego typu gatunkiem jest wrotycz pospolity, czyli ziele, które często traktowane jest jako chwast. Tymczasem roślina ta odstrasza wiele niebezpiecznych szkodników, w tym na przykład kleszcze. Z wrotyczu możemy z powodzeniem przygotowywać gnojówki czy inne wywary. Wspomogą one eliminację groźnych chorób grzybowych.

Chrzan pospolity ma długie, ciemnozielone liście oraz drobne białe kwiaty zebrane w baldachy. Jest rzadko wybierany do ogrodów, a szkoda, gdyż zawiera takie składniki, które wspomagają ochronę przed brunatną zgnilizną. Naprawdę pięknie będzie prezentował się w okolicy drzew owocowych.

Bardzo lubianą rośliną ogrodową o podobnych właściwościach jest aksamitka rozpierzchła. Często wybierana jest zwłaszcza przez starsze osoby. Nie ma szczególnych wymagań dotyczących uprawy. To jednak nie jedyna jej zaleta. Oprócz tego jej zapach odstrasza szkodniki, a zawarte w tej roślinie substancje pomagają eliminować nicienie z podłoża, co przekłada się na wsparcie rozwoju drzew.

Innymi świetnymi roślinami są czosnek pospolity i czosnek ozdobny. Okazuje się, że są niezwykle przydatne – sprawdzają się nie tylko w kuchni, ale także do uprawy drzew owocowych. W czosnku zawarte są substancje odstraszające krety i nornice. Dzięki temu korzenie naszych roślin będą bezpieczne. Te same składniki pomagają w eliminacji grzybów wywołujących wiele groźnych chorób roślin.

Przyda się także popularna mięta pieprzowa. Jej przyjemny aromat skłania nas do umieszczania jej w donicach na balkonach czy tarasach. Warto przenieść ją jednak także do sadu. Zasadzona wokół drzew owocowych, skutecznie odstraszy wiele szkodników.

Ostatnią propozycją będzie nasturcja. To niezwykle pachnąca roślina. Szczególnie warto posadzić ją pod jabłoniami i gruszami, bowiem ten aromat odstrasza bawełnicę korówkę. Jest to mszyca atakująca te właśnie gatunki drzew. Nasturcja ogólnie woli stanowiska jasne, poradzi sobie jednak bez problemu również w cieniu.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Wczesne odmiany truskawek dojrzeją już w maju. Będą to:

• Ariadna;
• Camarosa;
• Camino Real;
• Caskada;
• Fibion;
• Hokent;
• Hornet;
• Hossa;
• Kent;
• Magdusia;
• Marilyn;
• Milsei;
• Rumba;
• Ventana.

Odmiany średnie owocują najczęściej w czerwcu i na początku lipca. Do tej grupy należą:

• Ambrozja;
• Dukat;
• Elkat;
• Elsanta;
• Granat;
• Grandarosa;
• Marduk;
• Markat;
• Niwa Amarant;
• Onebor;
• Ostara;
• Paladyn;
• Pegat;
• Pink Rosa;
• Sabrosa;
• Selva;
• Senga Sengana;
• Sonata;
• FI1309.

Późne odmiany dadzą owoce we wrześniu, a nawet jeszcze w październiku, aż do przymrozków. Oto późne odmiany:

• Elsariusz;
• Filut;
• Panon;
• Panvik;
• Patrycja;
• Selvik.

Wśród odmian wczesnych i średnich niektóre powtarzają owocowanie. Oznacza to, że owoce wydadzą dwa razy w roku.

Jak pielęgnować truskawki?

Truskawki lubią przede wszystkim miejsca dobrze nasłonecznione. Podłoże dla tych roślin powinno być przepuszczalne i żyzne. Pamiętajmy o regularnym, lecz umiarkowanym podlewaniu. Chociaż zwłaszcza w upalne dni truskawki będą potrzebowały wody, to jej nadmiar może doprowadzić do gnicia korzeni i rozwoju chorób grzybowych. Aby nasze rośliny dobrze rosły i obficie owocowały, musimy zasilać je odpowiednimi nawozami. Najlepiej stosować kompost lub nawozy organiczne.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Aby ochronić truskawki przed szkodnikami, warto w pobliżu owocowego krzaczka posadzić rośliny cebulowe, na przykład por, czosnek, cebulę czy szczypiorek. To one zwiększą odporność truskawek na szarą pleśń czy choroby grzybowe. Wszystko dzięki fitoncydom. Dobrym rozwiązaniem będzie sadzić warzywa cebulowe między rzędami truskawek. Wzrost owoców wspomogą również groch i fasola. Te rośliny zasilają glebę azotem. Pozytywny wpływ na uprawę truskawek mają także szpinak, roszponka, sałata, rzodkiew, burak ćwikłowy oraz marchew.

W pobliżu naszych owocowych krzewów możemy posadzić także zioła. Najlepszym wyborem będą: mięta pieprzowa, kminek, szałwia, pietruszka, tymianek, kolendra siewna i cząber ogrodowy. Rośliny te nie tylko poprawią smak truskawek – dzięki swoim intensywnym zapachom dodatkowo odstraszą szkodniki. Warto mieć na uwadze także fakt, że rumianek zwabi owady zapylające, a ogórecznik lekarski będzie skutecznie stymulował uprawę truskawek. Zioła sadzimy na obrzeżach grządek z krzakami owoców.

Jakich roślin nie sadzić w sąsiedztwie truskawek?

Na rozwój truskawek negatywnie wpływają warzywa kapustne. Wytwarzane przez nich substancje skutecznie hamują rozwój krzewów owocowych. Do roślin takich zalicza się kapustę, brukselkę, jarmuż, brokuł i kalarepę. W oddaleniu od grządek z truskawkami umieszczajmy również ogórki. Musimy liczyć się z tym, że posadzenie w pobliżu truskawek malin, poziomek czy jeżyn może doprowadzić do inwazji szkodników, które zaatakują wszystkie z tych owocowych krzewów. Bliskie sąsiedztwo tych roślin wywoła też warunki sprzyjające rozwojowi różnych chorób.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Jak smakuje biała truskawka?

Albinoska oszukuje zmysły. Nie dosyć, że jej wygląd jest zadziwiający, to smak może wprawić niejednego znawcę w osłupienie. Nie spodziewajmy się klasycznego truskawkowego smaku, biała odmiana smakuje bowiem jak… ananasy! To dlatego nazywana jest „pineberry” – połączenie dwóch angielskich słów pineapple (ananas) oraz strawberry (truskawka).

Jak wygląda uprawa białej truskawki?

„Pineberry” dobrze się „czuje” na słońcu, wymaga także systematycznego podlewania i nawożenia. Najlepiej rośnie na glebie lekko kwaśnej, przepuszczalnej. Eksperci zalecają ułożenie warstwy torfu i ściółkowanie słomą. Owoce truskawek „pineberry” na początku owocowania przypominają standardowe truskawki, ponieważ ich owoce są zielone. Dopiero dojrzałe przybierają biały kolor, Owoce pojawiają się w czerwcu, czyli w tym samym czasie jak u standardowych czerwonych truskawek. A ile kosztują sadzonki białej truskawki? Cena zależy od miejsca zakupu, wynosi ok. 4 zł za sztukę.

Białe truskawki w lokalach gastronomicznych

Białe truskawki cieszą się ogromnym powodzeniem wśród restauratorów i cukierników, którzy w swoich kuchniach prowadzą śmiałe eksperymenty kulinarne. Dzięki nim desery wyglądają niebanalnie, a smakują zaskakująco!

Białe truskawki na polskim rynku

W Polsce „pineberry” o nazwie Florida Pearl można kupić w sklepach Makro, marketach sieci Carrefour i ostatnio również w Biedronce. Owoce dostarcza firma Białe truskawki na polskim rynku. Ich uprawa znajduje się w Grecji. 

Ile kosztują białe truskawki?

Truskawki albinoski Florida Pearl można nabyć w wybranych sklepach Biedronka w cenie 9,99 zł za opakowanie 175 g.

Biznes na wsi

Truskawki od Karola i Weroniki podbijają rynek. Jaki jest ich pomysł na biznes?

Angelika Drygas

fot. Agronomberries/Instagram 

Owoce zimowych odmian jabłoni osiągną dojrzałość zbiorczą już około października. Oczywiście nie można dokładnie przewidzieć daty zbierania plonu – może być to koniec września lub ostatnie dni października. Wszystko to zależy od długości okresu wegetacyjnego oraz dostępności do światła słonecznego. Wczesne odmiany jabłoni natomiast dojrzewają już w lipcu. Ich wczesne owocowanie to niewątpliwa zaleta. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że jabłka z tych odmian są z reguły małe i mniej słodkie niż te z odmian jesiennych. Z tego względu te drugie są znacznie bardziej popularne.

Zimowe odmiany jabłoni: ‘Golden Delicious’

Jedną z najsmaczniejszych odmian jabłoni z zielono-żółtą skórką jest ‘Golden Delicious’. Idealnie nadaje się ona zarówno do nasadzeń towarowych, jak i do uprawy ogrodowej. Owoce tej odmiany mają kulisto-stożkowaty kształt, a ich skórka jest sucha i bez połysku, chociaż czasem naznaczona jest drobnymi przebarwieniami. Miąższ tych jabłek jest kremowy, kruchy i soczysty, a przy tym słodkawy i szczególnie aromatyczny. Ze względu na niezwykły zapach często wykorzystuje się owoce tej odmiany do różnego typu deserów oraz ciast. Dojrzewanie jabłoni ‘Golden Delicious’ przypada na połowę października, a owoce możemy przechowywać do stycznia lub jeszcze dłużej!

SPRAWDŹ: Jak przechowywać jabłka, aby nie gniły?

Ta odmiana drzewa wyda plon dopiero po kilku latach od posadzenia. Jednak tę jabłoń charakteryzuje bardzo szybki rozwój, po czasie jednak spowalnia ona swój wzrost. ‘Golden Delicious’ charakteryzuje również nie za szybkie zagęszczanie się. Sprawia to, że przycinanie w tym przypadku nie jest konieczne, musimy jednak przerzedzać zawiązki drzewa. W przeciwnym razie jabłka będą coraz mniejsze.

Zimowe odmiany jabłoni: ‘Gala’

‘Gala’ to odmiana zimowa, która w Polsce pojawiła się dopiero dwie dekady temu, jednak praktycznie natychmiastowo znalazła się na liście najpopularniejszych jabłoni. Owoce tych drzew mają wysoką wartość przetwórczą, a przy tym są niezwykle smaczne. Przede wszystkim jednak jabłka są atrakcyjne wizualnie – są średniej wielkości, kuliste, z bardzo charakterystyczną, złocistą skórką, pokrytą karminowym rumieńcem. Cechą wyróżniającą miąższ jest jego intensywna żółta barwa. Dodatkową zaletą jest jego słodycz i chrupkość. Jabłka odmiany ‘Gala’ idealnie nadadzą się na soki. Można przechowywać je nawet do przełomu grudnia i stycznia.

Jabłoń tej odmiany najczęściej rośnie umiarkowanie bądź słabo, nada się więc idealnie do mniejszych ogrodów. Korona tego drzewa jest kształtna i piramidalna, a więc konary układają się pod szerokim kątem względem przewodnika. Sprawia to, że naszą odmianę ‘Gala’ możemy prowadzić praktycznie naturalnie. Dość wcześnie wchodzi ona w okres owocowania – już po dwóch latach od zasadzenia. Powinna dawać plon regularnie i corocznie. Trrzeba jednak wziąć pod uwagę fakt, że nie jest to jabłoń samopylna, potrzebuje więc zapylaczy, takich jak na przykład jabłonie ‘Ligol’ czy ‘James Grieve’.

Zimowe odmiany jabłoni: które z nich będą najsmaczniejsze?

FOTO: Envato Elements

Zimowe odmiany jabłoni: ‘Jonagold’

Bardzo duże, potrafiące ważyć nawet ponad 600 gram owoce odmiany ‘Jonagold’ są mocno karminowe, z ciemnoczerwonym, paskowanym i nieco rozmytym rumieńcem. Ich kształt jest bardzo ciekawy za sprawą karbowania przy kielichu. Jabłka tej odmiany są niezwykle soczyste, co sprawia, że świetnie nadadzą się zwłaszcza na soki czy konfitury. Największą zaletą owoców jest kwaskowaty smak i bardzo aromatyczny miąższ.

Odmiana ‘Jonagold’ tworzy bardzo rozłożystą i dużą koronę. Taki kształt sprawia, że owoce są bardzo dobrze doświetlone, a co za tym idzie – dojrzewają one równomiernie. Korony nie przycinamy ani nie formujemy, pozostawiając drzewo w postaci naturalnej. Ta odmiana jabłoni jest niezwykle odporna na niekorzystne czynniki zewnętrzne, zwłaszcza na mróz. Poza tym bardzo rzadko ‘Jonagold’ zostaje porażona typowymi dla jabłoni chorobami, na przykład parchem czy mączniakiem. Mimo to te drzewa nie są odpowiednimi zapylaczami dla innych odmian.

Zimowe odmiany jabłoni: ‘Merlose’

Chociaż ta odmiana owocuje mało obficie, to wielu sadowników i ogrodników się na nią decyduje. Wszystko ze względu na niezwykle smaczne jabłka – mają one grubą skórkę, a przy tym niesamowity smak i aromat. Dodatkowo owoce są naprawdę duże i pojawiają się na drzewie regularnie. Czerwony rumieniec pokrywa więcej niż połowę zielonej skórki. Jest on lekko rozmyty, ma wyraźne plamki oraz prążki. Te jabłka mają kremowy i bardzo soczysty miąższ. Sprawia to, że często wykorzystuje się je przy produkcji cydru. Owoce tej odmiany bez problemu możemy przechowywać do marca, gdyż są wyjątkowo twarde i odporne.

Cechą charakterystyczną odmiany ‘Merlose’ jest szybki wzrost. Drzewo błyskawicznie się zagęszcza, a tym samym wymaga regularnego przycinania i skracania przyrostów. Również zalążki owoców wymagać będą przerzedzenia, aby jabłka były duże i dobrej jakości. ‘Merlose’ będzie potrzebować także bardzo żyznej gleby, aby mogła rozwijać się w sposób prawidłowy. W okres kwitnienia jabłoń wschodzi stosunkowo późno. Jest ona atrakcyjnym zapylaczem dla odmian ‘Golden Delicious’, ‘Jonagold’, ‘Piros’, ‘Elstar’ czy ‘Idared’.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements