Wymioty u kota mogą mieć wiele różnych przyczyn: od niegroźnych, przemijających dolegliwości po poważne choroby wymagające pilnej pomocy weterynaryjnej. Jeśli kot wymiotuje pianą, oznacza to najczęściej, że w żołądku nie ma już treści pokarmowej i zwierzę zwraca głównie sok żołądkowy oraz śluz. Sam wygląd wymiocin nie pozwala jednak określić źródła problemu, dlatego zawsze należy ocenić również ogólny stan kota i objawy towarzyszące.

Jedną z częstszych przyczyn wymiotów białą pianą są zatrucia wywołane spożyciem toksycznych roślin, leków, środków chemicznych lub nieodpowiednich produktów spożywczych. Wymioty mogą pojawić się również wtedy, gdy kot połknie ciało obce, takie jak fragment zabawki, nitkę czy kawałek folii. W takiej sytuacji może dojść do częściowej lub całkowitej niedrożności przewodu pokarmowego, co wymaga szybkiej interwencji lekarza weterynarii.

U wielu kotów problemem jest także zakłaczenie. Połykana podczas pielęgnacji sierść może gromadzić się w żołądku, podrażniać jego błonę śluzową i wywoływać odruch wymiotny. Do wymiotów pianą mogą prowadzić również choroby przewodu pokarmowego, a także schorzenia metaboliczne, takie jak niewydolność nerek, choroby wątroby czy zapalenie trzustki.

Niekiedy przyczyną są tzw. wymioty głodowe. Występują zwykle po dłuższej przerwie między posiłkami i najczęściej mają postać żółci, jednak zdarza się, że kot wymiotuje białą pianą. Wymioty bywają także objawem chorób zakaźnych, zwłaszcza jeśli towarzyszą im biegunka, gorączka, osowiałość lub brak apetytu.

Warto pamiętać, że biała piana nie zawsze pochodzi z przewodu pokarmowego. Silny kaszel lub podrażnienie dróg oddechowych mogą powodować odkrztuszanie spienionej wydzieliny, co łatwo pomylić z wymiotami. Dlatego, jeśli kot wymiotuje pianą wielokrotnie, jego stan się pogarsza lub pojawiają się dodatkowe niepokojące objawy, nie należy zwlekać z wizytą u lekarza weterynarii.

Kiedy wymioty pianą są powodem do niepokoju?

Choć jednorazowe sytuacje, gdy kot wymiotuje pianą, nie zawsze oznaczają poważną chorobę, tego objawu nie należy bagatelizować. Nawet jeśli kot po wymiotach zachowuje się normalnie, warto skonsultować się z lekarzem weterynarii, zwłaszcza gdy problem pojawia się po raz pierwszy lub trudno wskazać jego przyczynę. Badanie kliniczne pozwala ocenić, czy mamy do czynienia z przejściowym podrażnieniem żołądka, czy początkiem poważniejszego schorzenia.

Pilna wizyta u lekarza weterynarii jest konieczna, jeśli wymioty powtarzają się wielokrotnie w krótkim okresie czasu, kot nie jest w stanie utrzymać wody ani pokarmu, staje się osowiały lub pojawiają się oznaki odwodnienia. Szczególnie niepokojąca jest sytuacja, gdy kot wymiotuje pianą i nie chce jeść, ponieważ brak apetytu w połączeniu z wymiotami może szybko prowadzić do pogorszenia jego stanu, a u kotów nawet krótka głodówka zwiększa ryzyko poważnych zaburzeń metabolicznych.

Natychmiastowej pomocy wymagają również przypadki, w których wymiotom towarzyszy silny ból brzucha, trudności z oddawaniem kału, powiększenie obrysu brzucha, obecność krwi w wymiocinach, duszność, drgawki, biegunka, lub podejrzenie połknięcia ciała obcego czy zatrucia. Takie objawy mogą świadczyć o stanie zagrażającym życiu i nie powinny być leczone wyłącznie domowymi sposobami.

Pamiętaj, że sam wygląd wymiocin nie pozwala ustalić przyczyny problemu. Jeśli kot wymiotuje pianą, najlepszym rozwiązaniem jest obserwacja jego zachowania oraz jak najszybsza konsultacja z lekarzem weterynarii. W wielu przypadkach szybka diagnostyka pozwala wykryć chorobę na wczesnym etapie i wdrożyć skuteczne leczenie, zanim dojdzie do poważniejszych powikłań.

Dokładne czyszczenie
prasy lub owijarki to nie kosmetyka,
tylko diagnostyka.

FOTO:

Przegląd pras i owijarek – teraz jest na to najlepszy moment

W gospodarstwie jest taka zasada, której nie zapisano w instrukcji obsługi: maszyna szwankuje zawsze wtedy, gdy jest najbardziej potrzebna. Prasy i owijarki do bel nie są wyjątkiem. Pracują w kurzu, w zmiennym obciążeniu, często "na pełnym ogniu" przez kilka tygodni bez przerwy.

Dlatego jeśli ktoś jeszcze odkłada przegląd na "później", to właśnie teraz jest to "później". Sezon zbliża się szybciej, niż się wydaje.

Najpierw czyszczenie – bo nic nie ukrywa usterek lepiej niż brud

Zaczynamy od podstaw. Dokładne czyszczenie prasy lub owijarki to nie kosmetyka, tylko diagnostyka.

W intensywnie eksploatowanych prasach szczególnie warto zwrócić uwagę na:

–             komorę prasowania,

–             podbieracz,

–             rotor i noże tnące,

–             rolki i pasy,

–             przestrzenie przy łożyskach i napędach.

Zalegająca słoma i kurz potrafią zamaskować pęknięcia, wycieki hydrauliki i zużyte elementy. Dopiero po dokładnym czyszczeniu i myciu widać realny stan maszyny.

Pasy, łańcuchy i napędy

– serce każdej prasy

W prasach pasowych i zmiennokomorowych KUHN to właśnie układ napędowy pracuje najciężej. Przed sezonem trzeba sprawdzić:

–             stan pasów (pęknięcia,

przetarcia, rozwarstwienia),

–             napięcie i równoległość pracy,

–             zużycie rolek prowadzących,

–             stan łańcuchów i ich naciąg,

–             zużycie zębatek i napinaczy.

Wystarczy jeden zużyty element, żeby maszyna zaczęła gubić równy balot albo całkiem stanęła w środku pola. A wtedy nie ma już czasu na szukanie części.

Owijarka – precyzja,

która nie wybacza luzów

W owijarkach kluczową rolę gra układ folii i mechanika obrotu ramienia lub pierścienia. Tu sprawdzamy:

–             rolki pre-stretch (rozciągające folię),

–             stan łożysk i prowadnic,

–             napęd stołu obrotowego,

–             układ hydrauliczny ramienia,

–             czujniki i sterowanie.

Nawet niewielkie zużycie rolek może powodować nierównomierne naciąganie folii, co kończy się źle zabezpieczoną belą. A to już strata paszy, nie tylko czasu.

Hydraulika – cichy winowajca awarii

W prasach i owijarkach hydraulika robi więcej pracy, niż się wydaje. Przed sezonem warto:

–             sprawdzić szczelność siłowników,

–             obejrzeć przewody pod kątem pęknięć i przetarć,

–             skontrolować szybkozłącza,

–             uzupełnić lub wymienić olej, jeśli producent tego wymaga.

Niewielki wyciek dziś może być dużym problemem w środku żniw, gdy maszyna pracuje non stop.

Adam Ładowski

Międzyplony ozime od wielu lat odgrywają bardzo ważną rolę w produkcji roślinnej, choć na przestrzeni lat uległa ona zmianie. Dawniej były one cenną paszą, dziś zastępują obornik, którego bardzo brakuje. Zbyt mała ilość tego cennego nawozu sprawia, że gleby stają się coraz bardziej ubogie w próchnicę oraz składniki pokarmowe, które trzeba uzupełniać bardzo drogimi nawozami sztucznymi. Sytuacja ta dotyczy zarówno makro-, jak i mikroelementów. Zbyt mała ilość obornika wprowadzanego w profil glebowy sprawia, że gleby ubożeją, co ma bezpośredni wpływ na wielkość plonów, niezależnie od gatunku. Mocno zredukowana produkcja zwierzęca sprawia, że trzeba szukać alternatyw dla obornika, choć nie jest to takie łatwe. Nie ma jednak wyjścia, gdyż w wyniku braku obornika produkcja roślinna mocno cierpi. Z pomocą przychodzą miedzyplony, które ratują sytuację. Dlatego trzeba je uprawiać, gdy tylko będzie taka możliwość.

Ratunek dla gleb

Brak możliwości stosowania obornika to nie lada problem dla wielu rolników. Nie należy jednak załamywać rąk, gdyż z pomocą przychodzą międzyplony. Korzystny ich wpływ sprawia, że wielu rolników decyduje się na ich uprawę, i słusznie. Korzystny wpływ międzyplonów rozpatrywany jest w trzech kategoriach: agrotechnicznej, środowiskowej i ekonomicznej. W kategorii agrotechnicznej międzyplony należy traktować jako,,lekarstwo’’ dla gleby, wynika to z faktu, że dzięki ich uprawie życie biologiczne i aktywność mikroorganizmów glebowych zwiększa się, a bilans substancji organicznej ulega poprawie. Ważną rolą międzyplonów jest ich strukturotwórcze działanie na glebę oraz wzbogacenie jej w azot (rośliny bobowate).  Międzyplony istotnie ograniczają wymywanie azotu w okresie jesieni i zimy oraz ograniczają rozwój agrofagów, szczególnie chwastów. Korzenie roślin międzyplonowych są naturalnym drenażem gleby. Dlatego ważne jest, aby jako międzyplony uprawiać rośliny głęboko korzeniące się. Uprawa międzyplonów jest także bardzo istotnym elementem przeciwdziałania erozji, zarówno wodnej, jak i wietrznej. W ostatnich latach wiosną na polach, gdzie nie są uprawiane międzyplony, obserwuje się bardzo silną erozję wietrzną. Bardzo ważnym aspektem środowiskowym międzyplonów jest zróżnicowane gospodarowanie gruntami, których celem jest ochrona gleb, wód i klimatu. Dzięki uprawie międzyplonów chroniona jest bioróżnorodność krajobrazu rolniczego. Rozpatrując ekonomiczny wpływ międzyplonów na produkcję rośliną, jest on pośredni i bezpośredni. Pośrednio międzyplony wpływają na wielkość uzyskanego plonu, natomiast bezpośrednio poprzez dopłaty w ramach ekoschematów.     

Odpowiednio punktowane

Korzystny wpływ międzyplonów oraz wsiewek śródpolnych sprawia, że są one ważnym ekoschematem, za który rolnikowi przysługuje 5 punktów. W przypadku stosowania praktyki międzyplony ozime lub wsiewki śródpolne, punkty przyznawane są do powierzchni gruntów ornych, na których po plonie głównym lub też po okresie ugorowania wysiewane są międzyplony ozime - nieuprawiane w plonie głównym w roku następnym po wysiewie tego międzyplonu. Punkty są przyznawane także w innym układzie, a mianowicie, gdy wykonana została wsiewka śródplonowa w uprawę w plonie głównym. Aby otrzymać punkty za uprawę międzyplonu ozimego lub wsiewki śródplonowej, należy spełnić określone wymogi. Pierwszym z nich jest siew w odpowiednim terminie. Międzyplony ozime należy wysiać w okresie od 1 lipca do 1 października. Rośliny międzyplonowe muszą być utrzymywane co najmniej do dnia 15 lutego roku następnego po roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. W uprawie międzyplonów ozimych dopuszcza się ich mulczowanie po 15 listopada. Sytuacja wygląda nieco inaczej w przypadku uprawy wsiewki śródplonowej. W tym przypadku należy pamiętać, że wsiewkę trzeba utrzymać co najmniej do wysiewu kolejnej uprawy uprawianej w plonie głównym. Wsiewkę można zniszczyć wcześniej, przed wysiewem, założeniem kolejnej uprawy. Należy jednak pamiętać, że nie może to nastąpić wcześniej niż 8 tygodni od dnia zbioru rośliny uprawianej w plonie głównym w roku, w którym złożono wniosek o przyznanie płatności. Decydując się na uprawę międzyplonu ozimego, trzeba pamiętać, że musi on być utworzony z co najmniej 2 gatunków roślin z następujących grup: zboża, oleiste, pastewne, bobowate drobnonasienne, bobowate grubonasienne, miododajne. Zabrania się wysiewu międzyplonu ozimego składającego się tyko z dwóch gatunków zbóż. Uprawiając międzyplony ozime lub wsiewki śródplonowe w ramach ekoschematu, zabrania się stosowania środków ochrony roślin niezależnie czy są to fungicydy, insektycydy czy herbicydy. W przypadku uprawy międzyplonów ozimych okres ten trwa od ich wysiewu co najmniej do 15 lutego roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek o płatności. W przypadku uprawy wsiewki śródplonowej zakaz stosowania środków ochrony roślin obowiązuje przez cały okres ich użytkowania. Korzystając z praktyki, wysiew wsiewki śródplonowej, rolnik musi pamiętać, aby do wniosku dołączyć, w terminie 7 dni od dnia zbioru uprawy w plonie głównym, oświadczenie o dacie zbioru uprawy w plonie głównym.

                                                                                          dr inż. Przemysław Kardasz

Polowa Stacja Doświadczalna w Winnej Górze

Zbyt wczesny wjazd w pole kosztuje tyle samo co zbyt późny – tylko z innych powodów. Zbiór przy wilgotności powyżej 14,5% oznacza konieczność suszenia, a każdy punkt procentowy ponad normę skupową to realny koszt paliwa do suszarni i ryzyko przegrzania ziarna. Czekanie na pełne doschnięcie poniżej 12% naraża z kolei na osypywanie kłosów, szczególnie przy odmianach o kruchym osadzeniu ziarniaków.

Pomiar wilgotnościomierzem polowym rano i po południu daje obraz dynamiki zasychania łanu. Różnica między porannym a popołudniowym odczytem potrafi wynosić 2–3 punkty procentowe – wystarczy, żeby rano sugerować czekanie, a po południu dawać zielone światło. Planuj harmonogram tak, żeby kombajn ruszał, gdy rosa opadnie i ziarno osiągnie wilgotność poniżej progu opłacalności suszenia dla Twojej suszarni.

Regulacja kombajnu pod tegoroczne warunki na polu

Ustawienia z poprzedniego sezonu to punkt wyjścia, nie gotowa receptura. Stan łanu zmienia się z roku na rok w zależności od odmiany, gęstości siewu, nawożenia i przebiegu pogody – a każdy z tych czynników wpływa na to, jak kombajn powinien pracować. Zbyt agresywne ustawienie bębna młócącego przy wilgotnym ziarnie prowadzi do uszkodzenia ziarniaków, a zbyt łagodne przy suchym łanie oznacza straty w niedomłocie.

Przed wjazdem w pole ustaw kombajn na próbnym odcinku – kilkadziesiąt metrów wystarczy, żeby ocenić czystość ziarna w zbiorniku, ilość ziarna w słomie i wydmuchach oraz równomierność rozrzutu plew. Korekty rób małymi krokami, zmieniając jeden parametr na raz: najpierw szczelinę między bębnem a klepiskiem, potem obroty bębna, na końcu nawiew sit. Regulacja wszystkiego jednocześnie uniemożliwia ocenę, który parametr faktycznie wpłynął na wynik.

Przegląd maszyn i zapas części eksploatacyjnych przed żniwami

Kombajn, który stał w garażu/pod wiatą od ubiegłego roku, wymaga czegoś więcej niż dolania paliwa i przekręcenia kluczyka. Noże, palce nagarniacza, pasy napędowe, łożyska bębna młócącego, sita – to elementy, które najczęściej odmawiają posłuszeństwa w pierwszych godzinach pracy po długim postoju. Wymiana zużytych części przed sezonem kosztuje ułamek tego, co przestój w szczycie żniw, kiedy każdy dzień dobrej pogody jest na wagę plonu.

Nie zapominaj o maszynach towarzyszących – ciągniki, przyczepy transportowe, ładowarki do załadunku ziarna potrzebują własnego przeglądu. Sprawdź stan układu hamulcowego przyczep (klocki, przewody, połączenia pneumatyczne), oświetlenie drogowe i stan ogumienia, bo żniwa to nie tylko pole, ale i kilometry po drogach publicznych z pełnym ładunkiem. Części eksploatacyjne do kombajnów, ciągników i ładowarek najlepiej zamówić z wyprzedzeniem, zanim magazyny dostawców zaczną pustoszeć – na RolnikKupuje.pl znajdziesz podzespoły do maszyn John Deere, Monosem i Kramer z dostawą kurierską w ciągu kilku dni.

Logistyka transportu i odbioru ziarna

Wydajność żniw limituje najwolniejszy element łańcucha – a zazwyczaj nie jest nim kombajn, lecz transport z pola do magazynu lub skupu. Kombajn ze zbiornikiem na 8–10 ton zapełnia go co kilkanaście minut przy dobrym plonie, a jeśli przyczepa nie czeka na wysyp, maszyna stoi z pełnym zbiornikiem i marnuje pogodę. Przelicz, ile przyczep potrzebujesz w rotacji, uwzględniając odległość pola od miejsca rozładunku, czas przejazdu i czas wysypu.

Zaplanuj też, dokąd trafia ziarno bezpośrednio po zbiorze. Jeśli masz własną suszarnię – sprawdź jej wydajność godzinową i porównaj z planowanym dziennym zbiorem, żeby uniknąć wąskiego gardła. Jeśli odstawiasz do skupu – potwierdź godziny przyjęć, dopuszczalne parametry wilgotności i zanieczyszczeń oraz dostępność wag i sond w szczycie sezonu. Kolejki pod skupem w lipcu potrafią zjeść pół dnia, więc uzgodnienie okna czasowego z wyprzedzeniem oszczędza nerwy i paliwo.

Bezpieczeństwo ludzi i ochrona przeciwpożarowa w żniwa

Żniwa to statystycznie najbardziej wypadkowy okres w rolnictwie. Suche ściernisko, gorący układ wydechowy, iskra z kamienia wciągniętego w zespół żniwny – każdy z tych czynników może wywołać pożar, który w sprzyjającym wietrze obejmie hektary w ciągu minut. Gaśnica na kombajnie to wymóg, ale jedna gaśnica proszkowa daje kilkadziesiąt sekund działania – dlatego miej dodatkową na ciągniku z przyczepą i ustaloną procedurę powiadamiania straży.

Przed sezonem przypomnij wszystkim operatorom zasady bezpiecznej pracy przy maszynach żniwnych: nigdy nie podchodź do kombajnu od strony hederu przy pracującym silniku, nie wchodź na pomost w trakcie jazdy, nie otwieraj osłon zespołów napędowych bez wyłączenia młocarni i odczekania aż wszystkie elementy się zatrzymają. Zmęczenie przy wielogodzinnej pracy w upale obniża koncentrację – ustal maksymalny czas ciągłej pracy operatora i zapewnij zmienników, zamiast liczyć na to, że jedna osoba wyciągnie szesnaście godzin za kierownicą.

Dokumentacja i rozliczenie żniw

Po żniwach przychodzi czas na liczby. Zapisuj dzienne ilości zebranego ziarna, wilgotność przy zbiorze, zużycie paliwa kombajnu i ciągników oraz ewentualne przestoje z podaniem przyczyny. Te dane pozwalają realnie ocenić koszt jednostkowy zbioru z hektara i porównać go z poprzednimi sezonami, co ułatwia negocjacje cenowe z usługodawcami lub kalkulację, czy opłaca się zbierać we własnym zakresie.

Jeśli korzystasz z usług kombajnisty, ustal przed żniwami formę rozliczenia – za hektar, za tonę czy za godzinę – i zapisz warunki na piśmie, nawet jeśli współpracujecie od lat. Potwierdzenie stawki, zakresu odpowiedzialności za ewentualne straty i terminu płatności eliminuje nieporozumienia, które przy zmęczeniu i presji czasowej potrafią zepsuć wieloletnią relację szybciej niż kamień w bębnie młócącym.

1. Mycie i porządkowanie – niby oczywiste, a wciąż odkładane

Zaczyna się od rzeczy najprostszej, a jednocześnie najczęściej odkładanej „na później”. Dokładne umycie maszyn to absolutna podstawa. Błoto, resztki roślin, kurz i chemia rolnicza zostawione na zimę działają jak zaproszenie dla rdzy.

Warto umyć sprzęt dokładnie, zwracając uwagę na zakamarki, gdzie wilgoć lubi zostawać najdłużej. Po myciu dobrze dać maszynom czas na wyschnięcie. To drobiazg, który naprawdę robi różnicę.

2. Konserwacja metalowych elementów

Czysta maszyna to jedno, a jej fachowe zabezpieczenie to drugie. Elementy metalowe, które nie są malowane, a dodatkowo są szczególnie narażone na warunki atmosferyczne, warto potraktować preparatem antykorozyjnym albo zwykłym smarem.

Łańcuchy, wały, śruby, elementy robocze – wszystko to przez kilka miesięcy będzie stało bez ruchu. A jak wiadomo, metal najbardziej „nie lubi” bezczynności w wilgotnym otoczeniu. Kilkanaście minut konserwacji może zaoszczędzić godziny walki z zapieczonymi częściami na wiosnę.

3. Przechowywanie pod dachem – klucz do długowieczności sprzętu

Nie ma co się oszukiwać – największą ochroną dla maszyn jest dach "nad głową". Sprzęt przechowywany pod chmurką, nawet dobrze zabezpieczony, zawsze będzie w gorszym stanie niż ten schowany pod zadaszeniem.

Dlatego coraz więcej gospodarstw inwestuje w praktyczne hale rolnicze, które pozwalają bezpiecznie przechowywać ciągniki, maszyny i przyczepy. To rozwiązanie wygodne, porządkujące przestrzeń i dające realną ochronę przed warunkami atmosferycznymi.

4. Akumulator – mały element, duży problem

Akumulator potrafi skutecznie unieruchomić nawet najlepszą maszynę. Jeśli sprzęt nie będzie używany przez dłuższy czas, najlepiej wyjąć akumulator i przechowywać go w suchym, dodatnim temperaturowo miejscu.

Dobrze też co jakiś czas go doładować. To prosta czynność, która znacząco wydłuża jego żywotność. A nic tak nie psuje nastroju na początku sezonu jak maszyna, która nie odpala.

5. Oleje i płyny – sprawdź, zanim zrobi się zimno

Zanim przyjdą mrozy, warto rzucić okiem na oleje i płyny eksploatacyjne. Stary olej silnikowy, zużyty olej hydrauliczny czy płyn chłodniczy o słabych parametrach mogą zimą narobić problemów.

To dobry moment na wymianę lub uzupełnienie braków. Dzięki temu maszyna będzie bezpieczna przez całą zimę i gotowa do pracy, gdy tylko zajdzie taka potrzeba.

6. Opony, przewody i gumowe elementy

Maszyny stojące miesiącami w jednym miejscu mogą mieć problem z oponami. Jeśli jest taka możliwość, warto zmniejszyć nacisk lub co jakiś czas przestawić sprzęt.

Przy okazji dobrze obejrzeć węże, przewody i uszczelki. Mróz szybko pokaże wszelkie pęknięcia i osłabienia, więc lepiej wychwycić je wcześniej niż w środku sezonu.

7. Hale namiotowe – elastyczne rozwiązanie na zimę

Hale namiotowe to opcja, którą wielu rolników docenia właśnie zimą. Są szybkie w montażu, nie wymagają skomplikowanych formalności i można je dopasować do aktualnych potrzeb gospodarstwa.

Dają solidne zadaszenie, chronią przed śniegiem i deszczem, a przy tym zapewniają dobrą wentylację. Co ważne, taka hala nie musi służyć tylko przez kilka miesięcy – często zostaje na dłużej i sprawdza się jako pełnoprawny magazyn na maszyny rolnicze. To rozwiązanie praktyczne, a przede wszystkim elastyczne.

8. Regularna kontrola wyposażenia 

Nawet najlepiej zabezpieczone maszyny warto co jakiś czas sprawdzić. Krótki obchód, rzut oka na stan sprzętu i sprawdzenie, czy nie pojawiła się wilgoć albo ślady gryzoni, potrafią zapobiec większym problemom. Dobrze też raz na kilka tygodni przekręcić silnik lub uruchomić maszynę na chwilę, jeśli warunki na to pozwalają. Taka drobna kontrola daje pewność, że wszystko jest na swoim miejscu i że sprzęt nie zaskoczy nas nieprzyjemnie, gdy znów będzie potrzebny.

Podsumowanie

Jak chronić maszyny rolnicze przed zimą? ABC najważniejszych zasad

FOTO: Materiał Partnera

Przygotowanie maszyn rolniczych do zimy to nie obowiązek „dla zasady”, ale realna oszczędność czasu, pieniędzy i nerwów. Mycie, konserwacja, kontrola płynów, akumulatorów i zapewnienie odpowiedniego miejsca do przechowywania robią ogromną różnicę.

Dobrze zabezpieczony sprzęt dłużej działa i rzadziej sprawia niespodzianki. A kiedy na wiosnę pracy jest dużo i wszystko trzeba zrobić na czas, to właśnie taka gotowość maszyn daje największy spokój.

• szybkie i wydajne pobieranie paszy z różnych typów kiszonek,
• ochrona wartości odżywczych poprzez gładkie cięcie powierzchni,
• ułatwienie transportu paszy do wozów paszowych lub koryt,
• przyspieszenie codziennej obsługi stada i oszczędność czasu,
• uniwersalne zastosowanie do kiszonki z kukurydzy, traw czy lucerny.

Do czego służą wycinaki do kiszonki w gospodarstwach?

Podstawowym zadaniem wycinaków jest wydobywanie zwartej porcji paszy z silosu lub pryzmy. Dzięki swojej konstrukcji urządzenie wycina blok kiszonki bez rozrywania jej struktury, co znacząco ogranicza dostęp tlenu do pozostałej masy paszowej. To bardzo istotne, ponieważ tlen przyspiesza proces psucia się paszy i rozwój niepożądanych mikroorganizmów.

Drugim kluczowym aspektem jest transport paszy. Wycinak do kiszonki pozwala bezpośrednio przenieść pobrany blok do wozu paszowego lub na stół paszowy. Eliminuje to konieczność ręcznego przerzucania materiału, co oszczędza czas oraz zmniejsza obciążenie fizyczne pracowników gospodarstwa.

Ochrona jakości kiszonki dzięki precyzyjnemu cięciu

Jedną z największych zalet wycinaków jest zachowanie gładkiej powierzchni pryzmy po pobraniu paszy. W przeciwieństwie do wideł czy ładowarek, które rozrywają strukturę, wycinaki pozostawiają równą ścianę, ograniczając kontakt kiszonki z powietrzem. Dzięki temu proces fermentacji beztlenowej zostaje utrzymany na właściwym poziomie.

W praktyce oznacza to mniejsze straty paszy, lepszą smakowitość oraz wyższą wartość energetyczną. Zwierzęta chętniej pobierają taką karmę, co ma bezpośredni wpływ na ich wydajność mleczną czy przyrosty masy ciała. Dobrze zabezpieczona kiszonka to także niższe koszty żywienia całego stada.

Wpływ wycinaków na organizację pracy w gospodarstwie

Zastosowanie wycinaków do kiszonki znacząco usprawnia codzienną pracę. Skrócenie czasu karmienia pozwala hodowcom skupić się na innych obowiązkach, takich jak kontrola zdrowia zwierząt czy prace polowe. Mechanizacja tego procesu eliminuje też ryzyko urazów wynikających z ręcznego przenoszenia ciężkich porcji paszy.

Dzięki prostocie obsługi wycinaki mogą być używane nawet przez mniej doświadczonych pracowników. Wystarczy zamontować urządzenie na ładowaczu czołowym lub teleskopowym i przystąpić do pracy. To rozwiązanie zwiększa efektywność operacyjną gospodarstwa bez konieczności inwestowania w skomplikowany sprzęt.

Uniwersalne zastosowanie wycinaków do różnych rodzajów pasz

Nowoczesne wycinaki do kiszonki charakteryzują się wszechstronnością. Można nimi pobierać paszę zarówno z pryzm kukurydzianych, jak i z kiszonek z trawy, lucerny czy żyta. Dzięki różnym szerokościom roboczym oraz pojemnościom szczęk sprzęt można idealnie dopasować do wielkości gospodarstwa.

W zależności od potrzeb dostępne są także wersje szuflowe oraz szczękowe. Każdy typ oferuje nieco inne możliwości załadunku, ale wszystkie zapewniają precyzyjne i czyste cięcie. To sprawia, że wycinaki doskonale sprawdzają się zarówno w małych, rodzinnych gospodarstwach, jak i w dużych fermach hodowlanych.

Korzyści ekonomiczne z wykorzystania wycinaków

Stosowanie wycinaków to realne oszczędności. Mniejsze straty paszy oznaczają niższe koszty żywienia, a lepsza jakość karmy przekłada się na wyższą wydajność produkcyjną zwierząt. W dłuższej perspektywie inwestycja w odpowiedni sprzęt szybko się zwraca.

Dodatkowo ograniczenie czasu pracy przy karmieniu pozwala na lepsze wykorzystanie zasobów ludzkich. Gospodarstwo funkcjonuje sprawniej, a pracownicy mogą wykonywać inne zadania. To szczególnie ważne w okresach wzmożonych prac sezonowych.

AGRO-TECH JUNOSZYN – sprawdzony partner dla rolników

Firma AGRO-TECH JUNOSZYN od lat dostarcza rolnikom wysokiej jakości sprzęt do obsługi gospodarstw. W ich ofercie znajdują się także nowoczesne wycinaki do kiszonki, które spełniają wymagania zarówno mniejszych, jak i dużych hodowli. Solidna konstrukcja oraz precyzja wykonania sprawiają, że urządzenia te wyróżniają się trwałością i niezawodnością.

Dzięki doświadczeniu AGRO-TECH JUNOSZYN potrafi dopasować sprzęt do indywidualnych potrzeb klienta. Doradztwo techniczne oraz serwis posprzedażowy gwarantują, że zakup wycinaka to inwestycja na lata. Rolnicy mogą liczyć na fachową pomoc przy wyborze najlepszego modelu do swojego gospodarstwa.

Dlaczego warto zainwestować w wycinak do kiszonki?

Decyzja o zakupie wycinaka to krok w stronę nowoczesnego zarządzania paszą. Urządzenie to poprawia jakość karmienia, zwiększa wydajność pracy oraz pozwala lepiej kontrolować zapasy kiszonki. Dla gospodarstw nastawionych na rozwój jest to praktycznie niezbędne wyposażenie.

Najważniejsze korzyści wynikające z użytkowania wycinaków to:

• wyższa jakość paszy i mniejsze straty,
• oszczędność czasu i pracy,
• lepsza organizacja karmienia,
• większa efektywność produkcji zwierzęcej.

Dzięki takim rozwiązaniom gospodarstwa mogą działać sprawniej i bardziej ekonomicznie.

Podsumowanie

Wycinaki do kiszonki to niezastąpione narzędzia w nowoczesnych gospodarstwach rolnych. Pozwalają na szybkie, precyzyjne pobieranie paszy, chronią jej jakość oraz znacząco usprawniają codzienną pracę. Dzięki nim hodowcy mogą ograniczyć straty i poprawić wyniki produkcyjne swoich zwierząt.

Wybierając sprzęt od sprawdzonych dostawców, takich jak AGRO-TECH JUNOSZYN, rolnicy zyskują pewność trwałości i skuteczności działania. To inwestycja, która przekłada się na realne korzyści finansowe i organizacyjne w każdym gospodarstwie hodowlanym.

Warto przeczytać: Ścielarka – Budowa i podstawowe zasady działania

fot. materiały Partnera

Chaber bławatek to chwast odporny na trudne warunki glebowe i pogodowe. Rozmnaża się bardzo łatwo, a jego nasiona mogą zachować zdolność kiełkowania przez wiele lat. Nasilenie tego chwastu w polach zbóż sprawia, że rolnicy muszą stosować oprysk na chaber w pszenicy, aby ograniczyć straty plonu.

Niezwalczany chaber w pszenicy może obniżyć jakość ziarna i utrudnić zbiór, dlatego jego zwalczanie to kluczowy element strategii ochrony roślin.

Flufenacet – skuteczny środek na chabra bławatka

Herbicydy zawierające flufenacet od lat były jednym z filarów ochrony zbóż. Substancja ta działa głównie doglebowo, hamując kiełkowanie i rozwój chwastów. W połączeniu z innymi substancjami aktywnymi pozwalała skutecznie ograniczać zachwaszczenie, w tym również chabra bławatka.

W praktyce rolniczej zwalczanie chabra w zbożach często opierało się właśnie na preparatach zawierających flufenacet, stosowanych jesienią w pszenicy ozimej.

Flufenacet na chabra bławatka – skuteczny, ale wkrótce wycofywany

FOTO: Materiały Partnera

Wycofanie flufenacetu – co to oznacza?

Decyzja o wycofaniu flufenacetu wynika z regulacji prawnych i oceny jego wpływu na środowisko. W najbliższych latach substancja ta zniknie z rynku, co oznacza duże wyzwanie dla rolników.

Do tej pory najlepszą ochroną był oprysk na chaber w pszenicy oparty na flufenacecie, jednak wkrótce konieczne będzie szukanie alternatywnych rozwiązań. Można spodziewać się większego zainteresowania innymi herbicydami oraz mieszaninami substancji, które pozwolą na skuteczne ograniczenie populacji chabra bławatka w pszenicy ozimej.

Jak przygotować się na brak flufenacetu?

Monitorowanie pola – regularna lustracja pozwala szybciej reagować na pierwsze pojawienie się chwastu.

Rotacja herbicydów – stosowanie różnych substancji czynnych, aby uniknąć odporności chwastów.

Zintegrowane metody ochrony – w tym odpowiednie zmianowanie i zabiegi agrotechniczne.

Dobór mieszanin – warto rozważyć środki łączące kilka substancji aktywnych, które mogą zastąpić działanie flufenacetu.

Podsumowanie

Chaber bławatek w pszenicy to chwast trudny do zwalczenia i wyjątkowo uciążliwy. Dotychczas w wielu gospodarstwach podstawowym rozwiązaniem był flufenacet, jednak jego wycofanie z rynku wymusi zmiany w ochronie zbóż. Rolnicy powinni już teraz przygotować się na nowe strategie i szukać skutecznych alternatyw.

Chabra bławatka trzeba zwalczać konsekwentnie, łącząc opryski na chaber w pszenicy z metodami agrotechnicznymi. Tylko wtedy możliwe będzie utrzymanie wysokich plonów i ograniczenie strat.

fot. materiały Partnera

Najczęściej spotykaną usterką silnika T-25 jest spadek kompresji, który prowadzi do problemów z odpalaniem i zauważalnego spadku mocy. Przyczyną są najczęściej zużyte pierścienie tłokowe lub zawory nieszczelne wskutek zużycia gniazd. Rozwiązaniem jest pomiar ciśnienia sprężania – jeśli wartości są zbyt niskie, konieczny będzie demontaż głowicy i tłoków, a następnie wymiana zużytych pierścieni, ewentualnie regeneracja głowicy i zaworów. To dość czasochłonna, ale opłacalna naprawa – dobrze wykonana przywraca silnikowi pełną sprawność na długie lata.

Władimirec T-25 – awarie skrzyni biegów

Typową awarią skrzyni biegów T-25 jest wyskakiwanie biegów podczas jazdy – najczęściej dwójki i czwórki. To efekt zużycia widełek zmiany biegów, wytartych kół zębatych lub wybitego mechanizmu zapadkowego. Aby naprawić usterkę, konieczny jest demontaż pokrywy skrzyni i dokładna inspekcja elementów wewnętrznych. Wymiana zużytych części – szczególnie widełek i sprężyn zapadek – rozwiązuje problem. Gdy awarii ulega skrzynia biegów T-25 części szukaj w sprawdzonym sklepie z asortymentem rolniczym Blaut-rol.

Władimirec T-25 – awarie sprzęgła

Najczęściej występującą usterką sprzęgła w T-25 jest jego ślizganie się pod obciążeniem. Objawia się to brakiem reakcji przy ruszaniu lub podczas pracy z cięższymi maszynami. Przyczyną może być zużyta tarcza sprzęgła lub wypalone okładziny. Wymagana jest wtedy wymiana tarczy sprzęgła, łożyska oporowego i kontrola docisku.

Władimirec T-25 – awarie układu chłodzenia

Oparty na powietrzu układ chłodzenia nie należy niestety do najwydajniejszych, dlatego jego usterki są dosyć powszechne. Najczęstszym problemem jest przegrzewanie się silnika, czemu winna jest zwykle zatkana turbina wentylatora. Naprawa polega na dokładnym oczyszczeniu turbiny z brudu i kurzu, a także sprawdzeniu napięcia paska klinowego. Czasami konieczna jest wymiana łożysk wentylatora. Choć układ chłodzenia w T-25 jest prosty, wymaga regularnego czyszczenia, zwłaszcza po pracy w zapylonym środowisku.

Władimirec T-25 – awarie układu paliwowego

Najczęstszą usterką układu paliwowego T-25 jest zapowietrzenie pompy wtryskowej lub zużycie wtryskiwaczy, które powoduje nierówną pracę silnika, brak mocy i kopcenie. Przy zapowietrzeniu wystarczy odpowietrzyć układ, zaczynając od filtra, poprzez pompę, aż do wtryskiwaczy. Jeśli problemem są wtryski, należy je sprawdzić na stole probierczym i wymienić lub zregenerować. Ponieważ Władimirce nie są już obecnie tak popularne jak kiedyś, w przypadku, gdy niedomaga układ paliwowy T-25 części, warto zamówić u rzetelnego sprzedawcy, który zapewnia ich wysoką jakość.

Władimirec T-25 – awarie układu hamulcowego

Hamulce w T-25 często ulegają awarii z powodu zużycia szczęk hamulcowych lub zapieczenia się mechanizmu sterującego. Objawia się to słabą skutecznością hamowania lub całkowitym jego brakiem. Rozwiązaniem jest demontaż bębnów i ocena stanu okładzin – jeśli są zużyte, trzeba je wymienić. Dodatkowo warto sprawdzić mechanizm regulacji i układ przeniesienia napędu pedałów – często wymaga on czyszczenia i nasmarowania. Hamulce to kluczowy element bezpieczeństwa, dlatego nie warto odkładać naprawy.

Władimirec T-25 – awarie instalacji elektrycznej

Użytkownicy T-25 często mierzą się z problemem nieładowania akumulatora. Zwykle spowodowane jest to awarią prądnicy lub regulatora napięcia. Inne częste problemy to korozja złączy oraz przetarcia przewodów. Diagnostykę najlepiej zacząć od pomiaru napięcia ładowania – jeśli nie przekracza 13 V, trzeba sprawdzić stan prądnicy i regulatora. W razie potrzeby należy je wymienić lub zregenerować.

fot. materiały Partnera 

Zapraszamy do wysłuchania i obejrzenia rozmowy z Hubertem Gonerą:

Hubert Gonera to praktyk i przedsiębiorca, od 2007 roku prowadzi firmę landbrand specjalizującą się w promocji miejsc, żywności oraz w turystyce kulinarnej. Jest twórcą pierwszych w Polsce szlaków i produktów turystyki kulinarnej, między innymi: w Gdyni, Gdańsku, Białymstoku, Poznaniu, Pomorskie Culinarny Prestige, Podlaskie Smaki. Hubert Gonera tworzył Plan Promocji Polskiej Turystyki Kulinarnej dla Polskiej Organizacji Turystycznej. Jest także Ambasadorem Światowego Stowarzyszenia Turystyki Kulinarnej w Polsce (World Food Travel Association) i członkiem stowarzyszenia Polska Ekologia. Hubert Gonera  to współpomysłodawca projektu BASCIL. W zeszłym roku opracował raport o stanie gospodarki turystycznej dla Ministerstwa Sportu i Turystyki. Pracuje także nad książką nt. turystyki kulinarnej, która ukaże się w 2026 roku. Prywatnie jest związany z turystyką wiejską poprzez Retrodom – agroturystykę rodziców i wspólnie z żoną Paulą tworzy koncept slowcabin.

Tematy poruszane podczas rozmowy:

• Co może połączyć turystykę i obszary wiejskie? Jaki jest ich wspólny mianownik?  
• Jakie są najnowsze trendy w turystyce, które czerpią z rolnictwa?
• Czy znalazło się miejsce dla wsi i rolnictwa w kontekście strategii turystyki kulinarnej tworzonej dla Ministerstwa Turystyki?
• Czym jest turystyka regeneratywna i jak rolnicy mogą z niej korzystać?
• Jakie są przykłady gospodarstw, które skorzystały z turystyki kulinarnej? Jak to odbywa się w praktyce?
• Co najlepiej sprzedaje się w kontekście turystyki kulinarnej? Na co warto postawić?

Zobacz także: W Kołach Gospodyń Wiejskich kobiety zdobywają moc! (reportaż VIDEO)

Standardowy system otwierania burt

Jest on najpopularniejszym rozwiązaniem stosowanym w przyczepach rolniczych. Składa się z zawiasów zwykłych mocowanych do ramy przyczepy oraz spinaczy (zamków) służących do łączenia burt ze sobą.

System ten, sprawdza się doskonale w codziennych pracach rolniczych. Burty otwierają się w dół, wzdłuż dolnej krawędzi na zawiasach dolnych, co umożliwia łatwy załadunek i wyładunek towaru z różnych stron przyczepy. Jego popularność wynika z prostoty i pozwala na transport większości materiałów używanych w gospodarstwie, od bel słomy, po płody rolne, a także maszyny czy narzędzia rolnicze.

System dolnego otwierania burt

To zaawansowane rozwiązanie, które pozwala na uniwersalne otwieranie burty, od dołu (uchylenie), jak również od góry. Jest on szczególnie przydatny przy transporcie materiałów sypkich, takich jak zboża czy nawozy, buraki czy ziemniaki. W skład takiego systemu wchodzą:

• Dźwignia dolnego otwierania, stanowiąca mechanizm sterujący
• Pręt oraz wspornik utrzymujący pręt w osi obrotu
• Zawias dolnego otwierania składające się z trzech elementów
• Zamki burtowe ze sworzniem (np. typu 664N), które pełnią podwójną funkcję zamka i zawiasu

System ten umożliwia kontrolowany wysyp ładunku w określone miejsce. Cały mechanizm jest tak skonstruowany, by zapewnić szczelność podczas transportu, a jednocześnie umożliwić łatwe otwieranie.

Kryteria wyboru odpowiedniego systemu

Wybór systemu otwierania w dużej mierze zależy od rodzaju transportowanych materiałów. Dla materiałów objętościowych, takich jak słoma czy siano, system standardowy będzie bardziej praktyczny. Pozwala on na szybki załadunek i rozładunek dużych objętościowo ładunków, co znacząco usprawnia pracę podczas żniw czy sianokosów.

Standardowy system otwierania – zalety i wady

Burta otwierana ręcznie, zazwyczaj na zawiasach dolnych

Zalety

• prosta konstrukcja
• niska cena
• łatwy montaż
• łatwość naprawy

Wady

• wymaga siły fizycznej przy otwieraniu i zamykaniu
• mniej wygodny przy dużych ładunkach
• mniejsza szczelność

Z kolei przy transporcie zbóż, buraków i innych materiałów sypkich, system dolnego otwierania okazuje się niezastąpiony. Umożliwia on dozowanie wysypywanego materiału, co jest szczególnie ważne przy rozładunku ziarna czy podczas sprzedaży zboża. Kontrolowany wysyp minimalizuje straty materiału i zwiększa precyzję rozładunku. Dodatkowo zastosowanie tego systemu bardzo ułatwia pracę przy obsłudze. Jest wygodniejszy ze względu na bezobsługowe, otwieranie burt, które wykonujemy za pomocą dźwigni dolnego otwierania, bez użycia siły i dźwigania ciężkich burt.

System dolnego otwierania – zalety i wady

Opis: Burta otwiera się uchylnie od dołu lub od góry. Zamocowana na klamkach ze sworzniem. Specjalny mechanizm zamykania, w którym jedna dźwignia steruje kilkoma ryglami jednocześnie.

Zalety

• łatwe otwieranie
• wygodne użytkowanie przy materiałach sypkich
• precyzyjny i kontrolowany wyładunek
• bezpieczeństwo użytkowania
• nie wymaga siły fizycznej przy otwieraniu i zamykaniu
• duża szczelność
• wysoka sztywność

Wady

• skomplikowana konstrukcja
• wyższa cena w porównaniu z otwieraniem standardowym

Dla mniejszych gospodarstw, gdzie często jedna osoba musi obsłużyć całą przyczepę, istotna jest możliwość operowania systemem otwierania samodzielnie. Dobrze zaprojektowane systemy umożliwiają wygodne otwieranie i zamykanie burt przez jedną osobę, co eliminuje konieczność angażowania dodatkowych pracowników przy załadunku i rozładunku

Gospodarstwa o zróżnicowanym profilu produkcji często decydują się na systemy łączone. Przykładowo, montują system dolnego otwierania na tylnej lub bocznej burcie, a standardowy na pozostałych. Takie rozwiązanie zapewnia maksymalną uniwersalność przyczepy, dostosowując ją do różnorodnych zadań transportowych występujących w gospodarstwie.

Przed zakupem systemu trzeba dokładnie zastanowić się nad rozwiązaniem, które chcemy zastosować: standardowy system otwierania czy system dolnego otwierania? Warto skonsultować się z producentem systemów i burt, aby uzyskać informację na co zwrócić szczególną uwagę. Jak dokonać pomiarów elementów przyczepy, aby dobrać odpowiednie burty i jaki system otwierania będzie możliwy do zastosowania w przyczepie.

Jak wybrać odpowiedni system otwierania burt do przyczepy?

FOTO: Materiały Partnera

Praktyczne wskazówki przy wyborze burt i systemu otwierania

Przed zakupem burt i nowego systemu otwierania warto zastosować się do kilku praktycznych wskazówek:

• Wykonaj ogólne oględziny przyczepy.
• Sprawdź ramę przyczepy, czy nie ma pęknięć i oceń jej wytrzymałość.
• Zwróć uwagę jakie obrzeże ma przyczepa pod podłogą: kątownik, ceownik, profil zamknięty czy inne. Sprawdź czy element obrzeża mocowany jest stroną płaską czy kątową (przy systemie dolnego otwierania obrzeże musi być gładkie i mieć odpowiednią wysokość).
• Oceń czy podłoga przyczepy jest gładka na brzegach - burta zazwyczaj stoi na brzegu podłogi – wpływa to na szczelność.
• Wykonaj pomiary podłogi i starych burt – jeśli je posiadasz.
• Zdecyduj jaki system otwierania chciałbyś zastosować: standardowy system otwierania czy system dolnego otwierania? Oba systemy różnią się układem burt.
• Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości to skontaktuj się z producentem burt np. firmą ZYCHAR, gdzie uzyskasz pomoc i doradztwo aby wybrać właściwe rozwiązanie.

Dokładne oględziny i pomiary pozwolą uniknąć problemów z dopasowaniem burt i elementów systemu otwierania oraz konieczności ich modyfikacji. Dostępność części zamiennych jest szczególnie ważna w okresach intensywnych prac polowych, gdy każdy dzień przestoju generuje straty. Wybór systemów od sprawdzonych producentów zwykle zwraca się w postaci dłuższej bezawaryjnej eksploatacji.

Konserwacja i utrzymanie systemów otwierania

Nawet najlepszy system otwierania burt wymaga regularnej konserwacji, aby zachować pełną funkcjonalność przez długie lata. Podstawowe zabiegi konserwacyjne, które znacząco przedłużą żywotność systemu, to:

• Regularne czyszczenie - szczególnie po transporcie nawozów czy innych materiałów korozyjnych
• Smarowanie elementów ruchomych - minimum raz na sezon lub przy pierwszych oznakach zacierania
• Kontrola połączeń spawanych - po intensywnym okresie eksploatacji
• Dokonanie regulacji cięgien i zamków – najlepiej przed rozpoczęciem prac
• Odnawianie powłok antykorozyjnych - przy pierwszych oznakach korozji

Zaniedbanie tych prostych zabiegów może prowadzić do przedwczesnego zużycia elementów systemu i kosztownych awarii, często w najmniej odpowiednim momencie - podczas intensywnych prac polowych. Warto więc wprowadzić regularne przeglądy do harmonogramu prac konserwacyjnych w gospodarstwie.

Podsumowanie

Wybór odpowiedniego systemu otwierania burt do przyczepy rolniczej to inwestycja w efektywność i bezpieczeństwo pracy. Kluczowe znaczenie ma dopasowanie systemu do rodzaju transportowanych materiałów, jakość i trwałość elementów składowych, kompatybilność z posiadaną przyczepą oraz ergonomia użytkowania.

System standardowy sprawdzi się w większości gospodarstw, oferując łatwiejszy montaż i prostą obsługę. Z kolei system dolnego otwierania jest niezastąpiony przy transporcie materiałów sypkich, zapewniając wygodę obsługi, kontrolowany wysyp i rozładunek. Niezależnie od wyboru, warto stawiać na wysoką jakość i dokładność wykonania.

Przemyślany wybór systemu otwierania znacząco podnosi funkcjonalność przyczepy, skraca czas załadunku i rozładunku oraz zwiększa bezpieczeństwo pracy. Regularna konserwacja i dbałość o stan techniczny całego systemu zapewnią jego długoletnią, bezawaryjną pracę, co przekłada się na efektywność całego gospodarstwa.

Poszukując wysokiej jakości systemów otwierania burt oraz kompleksowych rozwiązań do modernizacji przyczep, warto odwiedzić stronę zychar.pl. Firma Zychar to polski producent burt do przyczep z ponad 20-letnim doświadczeniem. Zychar oferuje zarówno standardowe systemy otwierania, jak i rozwiązania systemów z dolnym otwieraniem, dostosowane do najpopularniejszych modeli przyczep rolniczych. Burty jak i systemy otwierania charakteryzują się wysoką jakością wykonania. Dodatkowo uzyskasz wsparcie dotyczące doboru i montażu burt oraz systemów otwierania.

fot. materiały Partnera

Odpowiednia konserwacja opryskiwacza ma bezpośredni wpływ na jego trwałość, bezpieczeństwo pracy i efektywność działania. Nawet najlepszy sprzęt, jeśli nie będzie odpowiednio serwisowany, szybko ulegnie awariom. Dlatego warto wdrożyć kilka prostych zasad, które pozwolą uniknąć kosztownych napraw i przestojów w sezonie.

Przegląd techniczny opryskiwacza powinien być wykonywany co najmniej raz w roku – najlepiej przed rozpoczęciem sezonu oprysków. W trakcie takiego przeglądu należy sprawdzić:

• stan dysz i ich wydajność,
• drożność filtrów,
• ciśnienie robocze generowane przez pompę,
• szczelność przewodów i złączy,
• działanie zaworów i sterowania belką opryskową.

Warto też zapisać wszystkie nieprawidłowości, które wystąpiły podczas poprzedniego sezonu – mogą one wskazywać na części wymagające wymiany. Po każdym użyciu opryskiwacza należy dokładnie wypłukać cały układ – zarówno zbiornik, przewody, jak i dysze oraz filtry. Pozostawienie resztek środków chemicznych przyspiesza korozję, zatyka przewody i wpływa negatywnie na trwałość wielu podzespołów. Do czyszczenia warto używać specjalnych preparatów neutralizujących pozostałości substancji aktywnych.

Opryskiwacz powinien być przechowywany w suchym, zadaszonym miejscu, najlepiej w temperaturze dodatniej. Przed zimą należy spuścić całą ciecz z układu, a pompę zabezpieczyć przed mrozem (np. przepuszczając przez nią specjalny płyn konserwujący). Dobrze jest też poluzować paski napędowe (jeśli występują) i zabezpieczyć ruchome elementy przed korozją.

Regularne przeglądy, czyszczenie i odpowiednie przechowywanie to podstawy, które znacząco przedłużają żywotność opryskiwacza. A na które części eksploatacyjne opryskiwacza polowego warto zwracać szczególną uwagę?

Najważniejsze części eksploatacyjne opryskiwacza polowego

W codziennej pracy opryskiwacz narażony jest na działanie chemikaliów, wysokiego ciśnienia i intensywnej eksploatacji. Niektóre elementy zużywają się szybciej niż inne i wymagają regularnej kontroli oraz wymiany. Poniżej przedstawiamy najważniejsze części eksploatacyjne, o które warto szczególnie dbać.

Dysze w opryskiwaczu – małe elementy, duże znaczenie

Dysze to kluczowy element opryskiwacza odpowiedzialny za rozprowadzenie cieczy roboczej. Od ich stanu zależy jakość oprysku, pokrycie roślin oraz zużycie środka ochrony.

Najczęstsze objawy zużycia dysz:

• nierównomierne rozpylenie cieczy,
• spadek lub wzrost przepływu,
• zniekształcony strumień oprysku.

Dysze należy kontrolować przed każdym sezonem. Warto też przeprowadzać pomiar wydajności, porównując uzyskane wartości z parametrami producenta. Jeśli różnice są znaczne – dysze trzeba wymienić.

Filtry do opryskiwacza – ochrona całego układu

Filtry opryskiwacza zatrzymują zanieczyszczenia, które mogłyby uszkodzić pompę, zawory lub zapchać dysze. W opryskiwaczu występuje kilka typów filtrów:

• ssawne – zabezpieczają pompę przed dużymi zanieczyszczeniami,
• ciśnieniowe – chronią układ po stronie tłocznej,
• przydyszowe – filtrują ciecz tuż przed dyszami.

Zatkane lub uszkodzone filtry prowadzą do spadku ciśnienia i nierównomiernego oprysku. Regularne czyszczenie i wymiana filtrów to jeden z najprostszych sposobów na utrzymanie sprawności opryskiwacza.

Pompa – serce opryskiwacza

Pompa odpowiada za tłoczenie cieczy pod odpowiednim ciśnieniem. Jej zużycie prowadzi do spadku wydajności i zaburzeń w pracy całego układu.

Typowe oznaki zużycia pompy:

• spadek ciśnienia mimo czystych filtrów i sprawnych dysz,
• nierówna praca,
• wycieki cieczy.

Pompy wymagają regularnego sprawdzania uszczelek, zaworów i paska napędowego (jeśli występuje). Należy też kontrolować poziom oleju w modelach, które tego wymagają.

Uszczelki, przewody i zawory do opryskiwacza polowego

Elementy te są narażone na kontakt z agresywnymi środkami chemicznymi i różnicami temperatur. Z czasem mogą się zużywać, twardnieć lub pękać.

Na co zwrócić uwagę:

• widoczne pęknięcia lub przetarcia przewodów,
• wycieki przy złączach i zaworach,
• trudności w zamykaniu lub otwieraniu zaworów.

Zadbane części eksploatacyjne to podstawa sprawnie działającego opryskiwacza. Regularna kontrola tych elementów pozwala uniknąć awarii w trakcie pracy i strat środków ochrony roślin.

Czynniki skracające żywotność opryskiwacza polowego

Nawet najlepszy sprzęt może ulec szybkiemu zużyciu, jeśli jest użytkowany w niewłaściwy sposób. Warto znać najczęstsze błędy, które negatywnie wpływają na stan opryskiwacza i jego podzespołów.

Niewłaściwe użytkowanie opryskiwacza polowego. Zbyt wysokie ciśnienie robocze, nieprawidłowy dobór dysz czy nadmierne przeciążenie opryskiwacza mogą prowadzić do szybszego zużycia kluczowych komponentów. Należy ściśle przestrzegać zaleceń producenta dotyczących parametrów pracy urządzenia.

Stosowanie agresywnych środków chemicznych bez odpowiedniego czyszczenia. Niektóre preparaty ochrony roślin mają właściwości korozyjne. Jeśli nie zostaną dokładnie wypłukane po zakończonym oprysku, mogą prowadzić do uszkodzeń pomp, zaworów, przewodów i filtrów.

Brak regularnego czyszczenia i konserwacji. Pozostawienie cieczy roboczej w zbiorniku lub zatkanych dyszach między kolejnymi zabiegami to częsta przyczyna usterek. Nawet jednodniowa przerwa bez oczyszczenia układu może skutkować osadami i blokadami w przewodach.

Nieprawidłowe przechowywanie poza sezonem. Opryskiwacz polowy pozostawiony na zewnątrz, bez zabezpieczenia przed wilgocią i mrozem, szybciej ulega korozji i zniszczeniu. Niska temperatura może uszkodzić uszczelki i przewody, jeśli w układzie pozostała woda.

Świadomość tych zagrożeń i odpowiednia profilaktyka znacznie zwiększają żywotność maszyny i ograniczają ryzyko nieplanowanych napraw.

Jak przedłużyć żywotność opryskiwacza? Podsumowanie

Dbałość o opryskiwacz to nie tylko kwestia sprawności sprzętu, ale również realne oszczędności czasu, środków ochrony roślin i pieniędzy. Regularna konserwacja, kontrola części eksploatacyjnych oraz unikanie podstawowych błędów w użytkowaniu pozwalają znacząco wydłużyć czas bezawaryjnej pracy maszyny. Najważniejsze jest systematyczne sprawdzanie dysz, filtrów, pomp, przewodów i zaworów. Każdy z tych elementów ma wpływ na efektywność zabiegów i bezpieczeństwo operatora. Przemyślane użytkowanie oraz właściwe przechowywanie sprzętu między sezonami to działania, które mogą przynieść wymierne korzyści każdemu gospodarstwu. Zainwestowany czas w konserwację opryskiwacza to inwestycja w stabilność i ciągłość pracy na polu. 

Jeśli szukasz części zamiennych do maszyn rolniczych, w tym do opryskiwaczy polowych, znajdziesz je w sklepie internetowym Mizar.

fot. materiały Partnera

Jakie ubezpieczenia rolne są obowiązkowe?

Na początku warto zaznaczyć, że nie zawsze zakup ubezpieczenia rolniczego jest jedynie kwestią wyboru. Niektóre są obligatoryjne, a obowiązek posiadania polisy unormowany jest regulacjami prawnymi. Do ubezpieczeń obowiązkowych należą:

• ubezpieczenie OC rolnika, czyli o odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego;
• ubezpieczenie budynków rolniczych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego.

Dodatkowo w przypadku rolników, którzy korzystają z dopłat bezpośrednich obligatoryjne jest ubezpieczenie upraw.

Przed czym chroni ubezpieczenie OC rolnika?

O ubezpieczeniu OC rolnika musi pamiętać każda osoba prowadząca działalność rolniczą i posiadająca użytki o powierzchni przekraczającej 1 ha. Zapewnia ono ochronę osobom trzecim, które poniosą szkodę osobową lub na mieniu w związku z prowadzeniem przez rolnika gospodarstwa rolnego. Wykupienie ubezpieczenia OC to nie tylko spełnienie ustawowego obowiązku i ochrona osób, którym zostanie wyrządzona szkoda, ale również zabezpieczenie interesów samego rolnika, który w ten sposób nie naraża się na karę za brak polisy, a w razie wyrządzenia szkody – na ponoszenie kosztów związanych z odszkodowaniem.

Ubezpieczenie budynków rolniczych

Obowiązek ubezpieczenia budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego powstaje w momencie pokrycia ich dachem i obejmuje budynki posiadające fundamenty, związane na stałe z gruntem i stanowiące część gospodarstwa rolnego, zarówno mieszkalne, jak i gospodarcze o powierzchni powyżej 20 m2. Polisa chroni zabudowania na wypadek takich zdarzeń, jak: ogień, powódź, huragan, osunięcie się ziemi, deszcz nawalny czy uderzenie pioruna. Posiadanie ubezpieczenia budynków rolniczych to nie tylko spełnienie prawnego obowiązku i uniknięcie kary za jego brak, ale przede wszystkim ochrona majątku rolnika. Bez polisy naprawa uszkodzonych na skutek huraganu, pożaru czy powodzi budynków może stanowić poważne obciążenie dla budżetu gospodarstwa.

Kto musi wykupić ubezpieczenie upraw rolnych?

Przepisy nakładają na rolników obowiązek wykupienia ubezpieczenia na co najmniej połowę powierzchni upraw objętych dopłatami bezpośrednimi, przy czym część składki może być dotowana z budżetu państwa. Obowiązek dotyczy korzystających z dopłat bezpośrednich rolników, a także osób prawnych i jednostek nieposiadających osobowości prawnej. Uprawy należy ubezpieczyć od co najmniej jednego z ryzyk obowiązkowych, czyli gradu, przymrozków wiosennych, ujemnych skutków przezimowania, powodzi lub suszy. Za brak polisy grozi kara w wysokości 2 euro od 1 ha.

Obowiązkowe ubezpieczenie upraw nie wyklucza rozszerzenia zakresu polisy tak, aby zapewnić uprawom pełną ochronę. Czynniki zewnętrzne potrafią wpłynąć bardzo negatywnie na powodzenie plonów, czemu sprzyjają coraz częstsze anomalie pogodowe. Huragan, gradobicie, susza są w stanie wywołać poważne straty.

Ochroną ubezpieczeniową można objąć m. in. uprawę zbóż, kukurydzy, rzepaku, warzyw gruntowych, drzew i krzewów owocowych, truskawek, ziemniaków, buraków cukrowych, tytoniu, chmielu, roślin strączkowych. Zakres polisy można dobrać tak, by zapewniała kompleksową ochronę również na wypadek ognia, deszczu nawalnego, powodzi czy wszystkich ryzyk pogodowych.

Czy warto zdecydować się na dobrowolne ubezpieczenie upraw?

Obowiązkowe ubezpieczenie upraw zapewnia częściową ochronę. Aby być przygotowanym na różne ewentualności pogodowe i inne zdarzenia losowe, warto rozszerzyć zakres polisy, dostosowując ją do warunków i potrzeb swojego gospodarstwa. Wiele okoliczności może negatywnie wpłynąć na stan roślin i zbiorów. Ubezpieczenie upraw chroni na wypadek szkód ilościowych i jakościowych w sytuacji zniszczenia roślin lub plonu, co ułatwia zachowanie płynności finansowej gospodarstwa. Jest to o tyle ważne, że rolnictwo i sadownictwo to branże, w których zjawiska pogodowe mają szczególny wpływ na powodzenie zbiorów. Niekiedy wystarczy jedna noc z przymrozkami czy burza z gadem, aby zniwelować lub uszczuplić planowane zyski. Odpowiednio dobrana ochrona ubezpieczeniowa ułatwia poradzenie sobie ze skutkami zniszczeń.

Ubezpieczenie upraw

FOTO: Materiały Partnera 

Co daje ubezpieczenie zwierząt gospodarskich?

Uprawy to nie wszystko, co można objąć ochroną w gospodarstwie rolnym. Wielu rolników stawia na hodowlę zwierząt gospodarskich. Zwierzęta również mogą ucierpieć na skutek zdarzeń losowych czy chorób. W takich sytuacjach przydaje się ubezpieczenie zwierząt gospodarskich. Zwierzęta można ubezpieczyć od ryzyka padnięcia i uboju z konieczności w wyniku szeregu zdarzeń losowych, takich jak: huragan, grad, uderzenie pioruna, osunięcie się ziemi, powódź, choroby, a także ogień czy wypadki. Ochroną można objąć m.in. bydło, drób, konie, świnie czy owce.

Różne okoliczności mogą stać się przyczyną strat, dlatego im szerszy zakres ochrony, tym mniejsze ryzyko, że dojdzie do strat na skutek zdarzenia, którego polisa nie obejmuje. Zakres ubezpieczenia zwierząt gospodarskich warto dobrać tak, aby zapewnić hodowli jak najlepszą ochronę. Zwierzęta mogą ucierpieć nie tylko na skutek zdarzeń pogodowych, ale są też narażone na wystąpienie groźnych chorób, które skutkują padnięciem lub koniecznością uboju wielu z nich, co prowadzi często do poważnych strat finansowych.

Co jeszcze można objąć ochroną w gospodarstwie rolnym?

Jaką jeszcze ochronę rozważyć, aby ubezpieczenie rolnicze zapewniało większy spokój i minimalizowało ryzyko ewentualnych strat? Przydatne okazuje się ubezpieczenie maszyn rolniczych. Posiadaczom ciągników lub przyczep rolniczych znany jest obowiązek nabycia ubezpieczenia OC komunikacyjnego. Jednak kosztowne maszyny mogą ulec zniszczeniu na skutek zdarzenia losowego lub kradzieży. Konsekwencją jest nie tylko strata finansowa związana bezpośrednio z utratą maszyny, ale też z przerwaniem ciągłości pracy gospodarstwa. Warto zadbać o agrocasco, które pokryje koszty związane ze zniszczeniem czy kradzieżą maszyny. Właściwie dobrana ochrona pozwoli też na pokrycie kosztów wynajęcia pojazdu zastępczego.

Co jeszcze można objąć ochroną? Ubezpieczenie może obejmować też ruchomości. Nie warto również zapominać o życiu i zdrowiu swoim i najbliższych. Ubezpieczenie od następstwa nieszczęśliwych wypadków (NNW) umożliwia wsparcie, gdy dojdzie do trwałego uszczerbku na zdrowiu na skutek nieszczęśliwego wypadku.

Jak kupić ubezpieczenie gospodarstwa rolnego?

Przed zakupem ubezpieczenia rolniczego warto zapoznać się z ofertami różnych towarzystw i porównać je, aby wybrać właściwą. Jak widać, na odpowiednią ochronę składają się różne elementy. Oferty poszczególnych towarzystw różnią się od siebie, a obok ubezpieczeń obowiązkowych można znaleźć dobrowolne, które pomogą w minimalizowaniu strat powstałych na skutek nagłych zdarzeń w różnych obszarach funkcjonowania gospodarstwa. Przed zakupem polisy trzeba również pamiętać, aby zapoznać się z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia (OWU), gdzie znajdują się szczegóły ochrony, w tym wyłączenia.

Samodzielne porównanie ofert bywa trudne i czasochłonne. Znalezienie kompleksowej ochrony gospodarstwa rolnego może być dużo prostsze: https://cuk.pl/ubezpieczenia/rolnicze. Porównanie ofert różnych ubezpieczycieli w jednym miejscu w połączeniu ze wsparciem eksperta nie tylko ułatwia znalezienie odpowiedniego ubezpieczenia, ale też pomaga zaoszczędzić czas i pieniądze.

fot. materiały partnera 

Zapraszamy do obejrzenia reportażu:

Z farmy na talerze – ekologia najważniejsza!

Wszystkie certyfikaty ekologiczne są możliwe dzięki konsekwentnie prowadzonej hodowli z rygorystycznie przestrzeganymi regułami. Zwierzęta przebywają z dala od skażonych opryskami terenów, grzebiąc swobodnie w ziemi na łące, jedząc naturalne pożywienie. Ponadto, te zwierzęta same nawożą glebę, pozostawiając odchody wprost do ziemi. Jednak codziennie kurniki są przestawiane w inne miejsca, aby drób nie miał kontaktu z potencjalnymi patogenami. Zwierzęta w gospodarstwie nie chorują, w związku z czym nie muszą zażywać lekarstw. Nic dziwnego, że rolnikowi udaje się spełniać misję hodowli najzdrowszych i najbardziej odżywczych ptaków na świecie. Warto dodać, że tereny gospodarstwa z każdej strony otaczają lasy, a w pobliżu znajdują się obszary Natura 2000.

Zobacz także: W jaki sposób można działać na wsi, by zostać liderką? Rozmowa z Grażyną Jałgos-Dębską [wywiad, podcast]

Z farmy na talerze – pomysł na biznes

Oprócz sprzedaży mięsa pochodzącego z hodowanych w sposób ekologiczny zwierząt, rolnik zajmuje się także przetwórstwem. W sklepie internetowym można zakupić nie tylko świeże lub mrożone mięso, ale także pasztety, kiełbasę, jaja – oczywiście ekologiczne, bez konserwantów, polepszaczy smaku i sztucznych dodatków. W produktach znajdują się naturalne przyprawy i dym z prawdziwego wędzenia. Wszystkie wyroby są przygotowane z mięsa zwierząt hodowanych w gospodarstwie Tomasza Majdy. Rolnik w swojej ofercie poleca, m.in. kiełbasy z gęsi, kaczki i kurczaka, kabanosy z gęsi i kurczaka, pasztet z kaczki i z kurczaka, gęś ze smalcem w słoiku, parówki z kurczaka w słoiku, pierś wędzoną z kaczki, a także buliony.

Fot. Angelika Drygas

Jaką paszę i komponenty wybrać dla krów mlecznych?

FOTO: Materiały Partnera 

Valibiom Mix jest paszą uzupełniającą - dodatkiem do paszy - opartą na wyselekcjonowanych szczepach probiotycznych mikroorganizmów oraz ekstraktach ziołowych. Zawiera m.in. szczepy bakterii kwasu mlekowego (Lactobacillus plantarum, Lactobacillus buchneri) oraz drożdże Saccharomyces cerevisiae, znane ze swoich korzystnych właściwości dla układu pokarmowego zwierząt. Formułę wzbogacają naturalne ekstrakty z mięty, szałwii i ślazu, które dodatkowo wspierają zdrowie i apetyt zwierząt. Wszystkie składniki wytwarzane są w procesie fermentacji melasy trzcinowej, co gwarantuje wysoką aktywność biologiczną preparatu. Dzięki temu Valibiom Mix jest żywym produktem pełnym pożytecznych kultur mikroorganizmów, działających naturalnie w przewodzie pokarmowym zwierząt.

Zobacz więcej informacji na www.agrosiec.pl.

Jaką paszę i komponenty wybrać dla krów mlecznych?

FOTO: Materiały Partnera 

Producent – Valibiotics AG – to szwajcarsko-austriacka firma biotechnologiczna specjalizująca się w opracowywaniu i wdrażaniu innowacyjnych rozwiązań dla rolnictwa regeneracyjnego. Przedsiębiorstwo powstało jako spin-off programu badawczego realizowanego na Uniwersytecie Zasobów Naturalnych i Nauk o Życiu w Wiedniu (BOKU) we współpracy z firmą Nourivit GmbH, wspieranego przez Austriacką Agencję Promocji Badań (FFG). Valibiotics dysponuje silnym zapleczem naukowym – posiada nowoczesne laboratorium mikrobiologiczne i bioreaktory – a produkcję swoich preparatów opartych na pożytecznych mikroorganizmach prowadzi w zakładach w Szwajcarii i Austrii. Oferta firmy obejmuje m.in. mikrobiologiczne biostymulatory glebowe i dolistne oraz dodatki paszowe dla zwierząt hodowlanych (takie jak Valibiom Mix), które poprawiają żyzność gleby, zdrowotność roślin i dobrostan zwierząt gospodarskich. Valibiotics aktywnie współpracuje w Polsce z firmą Agro-Sieć – efektem tej kooperacji jest wprowadzenie na rynek dodatku Valibiom Mix, który otrzymał nagrodę „Innowacyjny Produkt Rolniczy” tygodnika Wprost.

Jaką paszę i komponenty wybrać dla krów mlecznych?

FOTO: Materiały Partnera 

Jaką paszę i komponenty wybrać dla krów mlecznych?

FOTO: Materiały Partnera 

Wymagania pokarmowe krów mlecznych

Krowy mleczne należą do zwierząt o bardzo wysokich wymaganiach żywieniowych. Pasza dla krów mlecznych musi zapewnić im odpowiednią ilość energii (głównie z węglowodanów i tłuszczu) oraz wysokiej jakości białka, aby sprostać produkcji dużych ilości mleka. Niezbędne jest także włókno (błonnik), dzięki któremu prawidłowo funkcjonuje żwacz – odpowiednia dawka włókna w diecie zapobiega zaburzeniom trawienia (np. kwasicy żwacza) i wspiera utrzymanie właściwego poziomu tłuszczu w mleku. Oprócz energii, białka i włókna krowy potrzebują makro- i mikroelementów oraz witamin, które warunkują m.in. prawidłowy metabolizm, płodność i odporność.

Bardzo ważne jest zbilansowanie dawki pokarmowej do potrzeb konkretnych krów – zależnie od ich masy ciała, wydajności mlecznej i fazy laktacji. Błędy żywieniowe (niedobór energii czy włókna) mogą odbić się na wydajności i zdrowiu stada, a także wywołać choroby metaboliczne (np. ketozę lub kwasicę). Dlatego układając żywienie krów mlecznych, należy dążyć do pełnego pokrycia ich potrzeb pokarmowych i unikać nagłych zmian w diecie.

Rodzaje pasz dla krów mlecznych

Dieta krów mlecznych opiera się na trzech głównych grupach pasz: paszach objętościowych, paszach treściwych oraz różnego rodzaju dodatkach paszowych.

• Pasze objętościowe – stanowią podstawę żywienia bydła. Zaliczamy do nich zielonki, siano, sianokiszonki oraz kiszonki (np. z kukurydzy czy traw). Pasze objętościowe dostarczają dużo włókna i stosunkowo niewiele energii, ale są niezbędne dla prawidłowej pracy żwacza i zdrowia krowy. Stymulują przeżuwanie i dają uczucie sytości, co korzystnie wpływa na trawienie.
• Pasze treściwe – skoncentrowane źródła energii i białka podawane jako uzupełnienie pasz objętościowych. Należą do nich zboża (np. śruta kukurydziana, jęczmienna), śruty poekstrakcyjne (sojowa, rzepakowa), produkty uboczne (wysłodki buraczane) oraz gotowe mieszanki treściwe. Ich udział w diecie pomaga zaspokoić wysokie zapotrzebowanie energetyczne i białkowe krów o dużej mleczności. Jednak nadmiar pasz treściwych kosztem włókna prowadzi do zaburzeń (kwasica, ochwat), dlatego nie powinny przekraczać ok. 40% suchej masy dawki.
• Dodatki paszowe – różnego rodzaju dodatki do paszy wzbogacające dietę i poprawiające jej efektywność. Obejmują m.in. premiksy witaminowo-mineralne, drożdże paszowe, bufory przeciwkwasowe czy probiotyki. Właściwie dobrane dodatki poprawiają wykorzystanie paszy oraz wspierają odporność i zdrowie układu pokarmowego. Przykładem takiego innowacyjnego dodatku jest wspomniany Valibiom Mix, który pomaga utrzymać równowagę mikroflory w żwaczu i podnieść efektywność żywienia.

Wybór paszy dla bydła mlecznego – na co zwrócić uwagę

Przy doborze paszy warto uwzględnić kilka kluczowych kryteriów:

Faza laktacji

W szczycie laktacji (tuż po wycieleniu) krowy potrzebują paszy o najwyższej koncentracji energii, bogatej w białko i łatwostrawnej, aby sprostać gwałtownie rosnącej produkcji mleka. W okresie zasuszenia (między laktacjami) dieta powinna opierać się głównie na paszach objętościowych o niższej wartości energetycznej, tak by przygotować krowę do kolejnego wycielenia bez nadmiernego otłuszczenia.

Zdrowie stada i kondycja

Dobierając paszę, należy uwzględnić ogólny stan zdrowia krów. Jeśli w stadzie występują problemy metaboliczne (np. skłonność do kwasicy żwacza lub ketozy), warto wprowadzić do dawki dodatki stabilizujące trawienie – na przykład drożdże paszowe czy preparaty buforowe. Krowom osłabionym lub narażonym na stres środowiskowy można podawać dodatki wzmacniające odporność (witaminowe, probiotyczne). Obserwacja kondycji zwierząt jest kluczowa: nadmierna chudość lub otłuszczenie świadczy o błędach żywieniowych.

Wydajność mleczna

Krowy wysokowydajne (dające bardzo dużo mleka) wymagają paszy o większej gęstości energetycznej i wyższym udziale białka chronionego, by pokryć ogromne zapotrzebowanie ich organizmu. Krowy o niższej wydajności lub zasuszone nie potrzebują tak bogatych dawek – priorytetem jest utrzymanie dobrej kondycji zamiast maksymalizacji produkcji.

Strawność paszy

Nie tylko skład, ale i strawność paszy decyduje o jej wartości. Wysokiej jakości, łatwo strawne komponenty (np. dobrze zakiszona kukurydza bogata w skrobię) zapewniają krowom więcej energii i składników odżywczych z każdej porcji, podczas gdy zepsuta kiszonka może zaburzyć pracę żwacza i obniżyć apetyt. Ważna jest też struktura paszy: zbyt drobna sieczka obniża przeżuwanie, a zbyt gruba – zmniejsza wykorzystanie pokarmu.

Ostatecznie kluczem jest elastyczne podejście do żywienia. Dietę należy na bieżąco dostosowywać do zmieniających się warunków i potrzeb stada, bo każde jest inne. Świadomy wybór paszy (rodzaju, jakości komponentów i dodatków) przełoży się na zdrowe krowy i pełne mleka zbiorniki. Inwestycja w dobrą paszę zwraca się wyższą wydajnością i lepszą kondycją krów, przynosząc większy zysk.

fot. materiały Partnera 

Poniższy materiał filmowy nagrałem 17 kwietnia 2025 roku w gospodarstwie Truskawka od Rolnika. Prowadzą je Agnieszka i Michał Leleń, a zlokalizowane jest w Maszkowie pod Krakowem. Truskawki z tego gospodarstwa trafiły już następnego dnia do konsumentów w Małopolsce, którzy będą mogli nimi cieszyć się w okresie świątecznym:

Odmiana ‘Alba’ jest bardzo smaczna

Agnieszka i Michał Leleń, Truskawka od Rolnika  

FOTO: Michał Piątek

Jako pierwsze zbierane są tu owoce odmiany ‘Alba’. To dość charakterystyczna wczesna truskawka. Ma wiele zalet, w tym długa trwałość pozbiorcza, rozmiar owoców, plenność i relatywna łatwość w uprawie np. w porównaniu do odmiany ‘Flair’. Smak owoców zdaniem niektórych pozostawia nieco do życzenia, ale przy dobrej agrotechnice można ten parametr wydatnie poprawić.

Truskawki odmiany ‘Alba‘ 

FOTO: Michał Piątek

Przeczytaj także: TOP 7 przepisów na najlepsze desery z truskawkami!​

U państwa Leleniów, także w tunelach, uprawiane są odmiany ‘Clery’ i ‘Rumba’. Z krzewów tych selekcji zbory się jeszcze nie rozpoczęły. Pierwsze truskawki z tego gospodarstwa, pomimo powszechnej i taniej konkurencji z importu sprzedano w 1 kg opakowaniach po 35 zł/szt.

Truskawki gotowe do sprzedaży 

FOTO: Michał Piątek

Truskawki, które dojrzewają 

FOTO: Michał Piątek

Uprawa truskawek

FOTO: Michał Piątek

FOTO: Michał Piątek

Źródło: jagodowe.pl

Rynek części zamiennych do maszyn rolniczych jest niezwykle zróżnicowany. Obok oryginalnych komponentów dostępne są również tańsze zamienniki, które często kuszą atrakcyjną ceną. Doświadczeni rolnicy zgodnie podkreślają jednak, że pozorna oszczędność przy zakupie nieoryginalnych części często okazuje się złudna w dłuższej perspektywie.

Oryginalne części charakteryzują się precyzyjnym wykonaniem, odpowiednią wytrzymałością materiałów oraz idealnym dopasowaniem do konkretnych modeli maszyn. Przekłada się to na dłuższą żywotność, mniejsze ryzyko awarii oraz – co niezwykle istotne – utrzymanie parametrów pracy maszyny zgodnych z zaleceniami producenta. W przypadku nowoczesnych ciągników czy kombajnów, wyposażonych w zaawansowane systemy elektroniczne, stosowanie oryginalnych części ma dodatkowe znaczenie – eliminuje ryzyko niekompatybilności, która może prowadzić do kosztownych usterek.

Wyzwaniem dla wielu gospodarzy jest jednak znalezienie wiarygodnego źródła części. Tradycyjne punkty sprzedaży często dysponują ograniczonym asortymentem, co wymusza czasochłonne poszukiwania. Rozwiązaniem tego problemu są sklepy internetowe z szeroką ofertą oryginalnych części do różnych marek i modeli maszyn rolniczych. Jednym z takich miejsc jest platforma https://edparts.pl/, gdzie rolnicy mogą znaleźć komponenty do najpopularniejszych marek ciągników i maszyn rolniczych, wszystko w jednym miejscu i bez konieczności długiego oczekiwania.

Planowanie przeglądów i wymiany części – klucz do niezawodności

Dobrze zaplanowany harmonogram konserwacji maszyn to podstawa efektywnego gospodarowania sprzętem rolniczym. Eksperci zalecają przeprowadzanie kompleksowych przeglądów co najmniej dwa razy w roku – przed rozpoczęciem intensywnych prac wiosennych oraz po zakończeniu sezonu jesiennego. Dodatkowo, maszyny intensywnie eksploatowane wymagają częstszych kontroli i wymiany elementów eksploatacyjnych.

Warto stworzyć szczegółowy kalendarz przeglądów dla każdej maszyny w gospodarstwie, uwzględniając zalecenia producenta oraz własne doświadczenia. Systematyczne kontrole pozwalają wykryć potencjalne problemy, zanim przekształcą się w poważne awarie. Równie istotne jest kompletowanie podstawowego zestawu najczęściej wymienianych części jeszcze przed rozpoczęciem intensywnych prac polowych. 

Nowoczesne podejście do zarządzania częściami zamiennymi to również korzystanie z aplikacji i programów do inwentaryzacji sprzętu. Takie narzędzia pozwalają na dokładne śledzenie historii napraw, terminów przeglądów oraz stanu magazynowego części. Dzięki temu gospodarze mogą planować zakupy z wyprzedzeniem, korzystając z okresowych promocji i niższych cen poza sezonem.

Inwestycja w wysokiej jakości, oryginalne części to nie tyle wydatek, co długoterminowa oszczędność. Maszyny utrzymane w dobrej kondycji technicznej nie tylko rzadziej ulegają awariom, ale również zużywają mniej paliwa, pracują wydajniej i zachowują wyższą wartość przy ewentualnej odsprzedaży. W obliczu rosnących kosztów nowego sprzętu, dbałość o posiadane maszyny staje się ekonomiczną koniecznością dla każdego odpowiedzialnego gospodarza.

Spis treści:

Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder: od bednarza do rolnika

Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder: od pola do stołu – od ziarenka do słoika

Jak powstało gospodarstwo rodziny Sznajderów? Wszystko zaczęło się niestandardowo i dawno temu, ponieważ przygoda z kiszeniem trwa już ponad 60 lat. To już trzecie pokolenie rodziny Sznajderów, które uprawia warzywa, zbiera je, a potem kisi. Finalnie przysmaki lądują w słoikach, a następnie w warzywniakach. Mowa nie tylko o klasycznych opcjach, jak kapusta i ogórki kiszone, ale także o burakach, czosnku, marchewce, rzodkiewce czy kalafiorze. Te wszystkie warzywa można z powodzeniem zakisić. W portfolio produktowym Gospodarstwa Sznajder znajdziemy także nieco bardziej nowoczesne propozycje, jak kimchi w kilku odsłonach smakowych.

Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder: kiszone warzywa.

FOTO: Fot. Szymon Śliwiński

Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder: od bednarza do rolnika

Stefan Sznajder, który po II wojnie światowej przeniósł się do Doliny Baryczy, zajmował się wytwarzaniem mebli. Najwięcej zamówień miał jednak na beczki, ponieważ w okolicy wszyscy sąsiedzi kisili ogórki. Nic dziwnego, że również i on zaczął to robić, tym bardziej że beczek miał pod dostatkiem. I tak już zostało...

Zapraszamy do obejrzenia reportażu:

Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder: od pola do stołu – od ziarenka do słoika

Ziemie rodziny Sznajderów ulokowane są na obszarze Parku Krajobrazowego Doliny Baryczy. To tereny niezwykle malownicze, tam znajdują się jedne z największych w Europie siedlisk stawów rybnych, a także imponujący rezerwat ornitologiczny. Rodzina uprawia wszystkie warzywa, które lądują w słoikach opatrzonych logo ich gospodarstwa. Wszystkie receptury są stare i tradycyjne, a produkty nie zawierają żadnych chemicznych dodatków, konserwantów, czy substancji przyspieszających proces fermentacji.

Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder: kiszone warzywa.

FOTO: Fot. Szymon Śliwiński

To dlatego kiszonki Sznajderów są i pyszne, i zdrowe! Cały proces kiszenia jest całkowicie naturalny, powolny, a ich jakość jest wysoka. Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder zdobyło nagrody na prestiżowych targach i konkursach. Najwyższą jakość produktów potwierdza m.in. wyróżnienie znakiem Dolina Baryczy Poleca.

Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder: kiszone warzywa.

FOTO: Fot. Szymon Śliwiński

Przeczytaj także: Sołtyska z Palędzia – jedna z liderek polskiej wsi

Kiszone warzywa z Doliny Baryczy to przykład gospodarstwa rodzinnego tworzącego swoje klasyczne i nowatorskie produkty w oparciu o poszanowanie tradycji i wielopokoleniowej spuścizny. 

Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder: kiszone warzywa pakowane są ręcznie. 

FOTO: Fot. Szymon Śliwiński

Gospodarstwo rolne rodziny Sznajder: kiszone warzywa pakowane są ręcznie. 

FOTO: Fot. Szymon Śliwiński

Fot. Szymon Śliwiński

Zobacz film z ważenia Kioti K9 z jabłkami i wytypuj masę zestawu!

Jakie zadania w gospodarstwie może wykonać Kioti K9?

Dzięki skrzyni ładunkowej o ładowności 500 kg, K9 można przewieść środki do produkcji, tj. nasiona, nawóz czy środki ochrony roślin, ale także paliwo, gdy podczas długiego dnia pracy „nagle” zabraknie go w zbiorniku ciągnika. Dzięki napędowi 4 × 4, blokadzie mechanizmu różnicowego i dwuwachaczowemu zawieszeniu kół z oponami terenowymi, Kioti K9 świetnie sprawdzi się w jeździe po polu, gdy trzeba dojechać do pracującego kombajnu czy ciągnika z siewnikiem.

Główną nagrodę w konkursie profi „Wygraj Kioti K9” sponsoruje dystrybutor marki w Polsce - firma Interhandler.

FOTO: Foto: Jakubek

Link do konkursu: Kioti K9

Jakim silnikiem dysponuje K9?

Całości dopełnia silnik o pojemności 1 l rozwijający moc 24 KM i bezstopniowa przekładnia (CVT) rozpędzająca pojazd w terenie do nawet 60 KM. Dopuszczalna prędkość K9 na drodze wynosi 40 KM.

Przeczytaj także: Kiedy wymienić opony zimowe na letnie? Podpowiadamy!​

Jaki komfort zapewnia kierowcy Kioti K9?

Pojazd użytkowy, który jest główną nagrodą w konkursie profi, wyposażony jest w pełną kabinę z klimatyzacją i ogrzewaniem. Zapewnia to kierowcy komfortowe warunki pracy niezależnie od pogody. Sprawdzi się zarówno zimą przy odśnieżaniu, a także latem w upale, jako pojazd serwisowy w gospodarstwie.

Główną nagrodę w konkursie profi „Wygraj Kioti K9” sponsoruje dystrybutor marki w Polsce - firma Interhandler.

FOTO: Foto: Jakubek

Co trzeba zrobić, aby wziąć udział w konkursie „Wygraj Kioti K9”?

Aby dać sobie szansę i wziąć udział w konkursie wystarczy wejść na stronę konkursową lp.profitechnika.pl/konkurs_kioti lub klikając TUTAJ i wykonać dwa zadania. Pierwszym z nich jest oszacowanie masy pojazdu Kioti K9 z bogatym wyposażeniem wymienionym powyżej. Żeby zadanie nie było zbyt łatwe, należy podać masę tak wyposażonego pojazdu załadowanego kilkoma skrzynkami jabłek. Jak wyglądał ładunek? Możesz obejrzeć do na filmie z oficjalnego ważenia pojazdu, który dostępny jest na stronie konkursowej. Drugim zadaniem jest wymyślenie hasła reklamującego magazyn profi – Profesjonalna Technika Rolnicza.

Do kiedy trwa konkurs „Wygraj Kioti K9”?

Konkurs czytelniczy Wygraj Kioti K9 trwa do 27 czerwca 2025 roku, ale nie zwlekaj i weź z nim udział już dziś. Powodzenia!

Link do konkursu: Kioti K9

redakcja profi

Robaki w rzepaku na polu najczęściej pojawiają się w określonym czasie, dlatego każda pora roku wymaga od nas indywidualnego podejścia i różnych metod ochrony. Podział na szkodniki występujące w rzepaku jesienią, a te żerujące w nim wiosną ułatwi dostosowanie metod zwalczania tych insektów.

Szkodniki rzepaku jesienią

W sezonie jesiennym rzepak najczęściej atakują pchełki rzepakowe oraz mszyce, które mają duży wpływ na wczesny rozwój roślin.

Pchełka rzepakowa to szkodnik w rzepaku żywiący się tkankami jego liści, powodując na nich charakterystyczne otwory. Insekt osłabia roślinę i powoduje poważne straty w plonach, zwłaszcza w cieplejszych warunkach, które sprzyjają jej rozwojowi.

Mszyce to owady ssące, które wysysają soki roślinne, osłabiając w ten sposób roślinę, ograniczając jej wzrost. Co więcej, często przenoszą chorobotwórcze patogeny, dlatego są tak niebezpieczne dla upraw rzepaku.

Szkodniki rzepaku wiosną

Każdy doświadczony rolnik wie, że na wiosnę rzepak wchodzi w fazę intensywnego wzrostu, co z kolei sprzyja aktywności nowych szkodników. Wśród nich możemy wyróżnić chowacza podobnika, słodyszka rzepakowego oraz pryszczarka kapustnika.

Chowacz podobnik to czarny chrząszcz, którego wylęgające się larwy niszczą nasiona rzepaku, co prowadzi do ich deformacji oraz żółknięcia łuszczyn.

Larwy pryszczarka kapustnika powodują przedwczesne pękanie i osypywanie się nasion rzepaku, a roślina na skutek ich obecności staje się bardziej poddana na choroby grzybowe.

Słodyszek rzepakowy to szkodnik rzepaku atakujący pąki kwiatowe, co skutkuje uszkodzeniem upraw oraz znacznymi stratami plonów.

Regularny monitoring to niezbędny element w skutecznej ochronie rzepaku. To właśnie na jego podstawie w rolnictwie podejmuje się decyzje o konieczności zastosowania odpowiednich środków ochrony roślin, o których przeczytasz niżej.

Skuteczny oprysk na szkodniki w rzepaku – czyli jaki?

Skuteczna ochrona rzepaku przed insektami wymaga od nas zastosowania odpowiednich preparatów w odpowiednim czasie. W przypadku szkodników takich jak mszyce, chowacze czy pchełki obecnie najlepszym wyborem na rynku rolniczym są insektycydy na rzepak stanowiące mieszaninę acetamiprydu i lambda-cyhalotryny. Te substancje czynne znajdziemy w preparacie Inazuma 130 WG Sumi Agro, który skutecznie zwalcza szkodniki i zapewnia uprawom rzepaku ochronę przed wirusami. Obecność acetamiprydu w składzie środka owadobójczego gwarantuje długi okres działania insektycydu. Preparat może być stosowany przez cały okres wiosennej wegetacji rzepaku, ale także jesienią.

Przypominamy, że oprysk na szkodniki w rzepaku powinno się wykonywać w odpowiednich warunkach pogodowych oraz w fazie intensywnego nalotu insektów, aby uzyskać skuteczną ochronę i zminimalizować straty w plonach.

Najlepszym sposobem uniknięcia chorób odkleszczowych u psów jest odpowiednia profilaktyka. Na rynku dostępnych jest mnóstwo różnych środków: od tabletek, poprzez preparaty spot-on aż po najbardziej popularne obroże przeciwkleszczowe, jak np. obroża Kiltix. Dzięki dwóm substancjom czynnym zapewnia ona skuteczną ochronę przed pchłami i kleszczami przez okres nawet do siedmiu miesięcy, stanowiąc istotny element profilaktyki chorób odkleszczowych.

Choroby odkleszczowe u psów w Polsce

Istnieje pięć najczęstszych chorób odkleszczowych, które mogą dotknąć nasze czworonogi w Polsce. Są to babeszjoza, borelioza, erlichioza, anaplazmoza i kleszczowe zapalenie mózgu. Czym charakteryzuje się każda z nich?

Babeszjoza jest jedną z najbardziej powszechnych chorób odkleszczowych. W przebiegu choroby dochodzi do uszkodzenia nerek i wątroby, a także poważnej anemii i leukopenii. Często postęp babeszjozy jest błyskawiczny, dlatego wiele psów, u których zbyt późno wdrożono leczenie, może wymagać transfuzji krwi.

Borelioza, podobnie jak w przypadku ludzi rozwija się długo i może przyjąć postać przewlekłą. W ciężkich przypadkach może prowadzić do ślepoty, paraliżu, a także poważnych zmian psychicznych. U psów z boreliozą często można zaobserwować problemy z poruszaniem się, które są dość charakterystyczne w przebiegu choroby.

W przebiegu erlichiozy bakterie upośledzają komórki krwi zwierzęcia, powodując anemię, a także niewydolność wielonarządową. Psy cierpią często na zaburzenia koordynacji ruchowej i miejscową przeczulicę, a w postaci przewlekłej mogą pojawić się zaburzenia neurologiczne.

Anaplazmoza rozwija się bardzo szybko i pierwsze objawy można zaobserwować już w niespełna dwa tygodnie od zarażenia. Charakterystycznym objawem choroby jest krwawienie z nosa oraz zaburzenia krzepliwości krwi. Niestety, rozpoznanie jest trudne, co często opóźnia wdrożenie leczenia.

Ostatnia choroba odkleszczowa jest wyjątkowo podstępna. Kleszczowe zapalenie mózgu to choroba wirusowa, do której rozwinięcia wystarczy kontakt ze śliną kleszcza. W efekcie do zarażenia może dojść nawet jeśli pies jest zabezpieczony przeciwko pasożytom zewnętrznym. KZM ma zwykle ostry przebieg i u wielu zwierząt kończy się zgonem. Te, którym uda się przezwyciężyć chorobę często zmagają się z poważnymi deficytami neurologicznymi i niewydolnością wielonarządową.

Gdzie oddać zużyte opony od samochodu?

Przyjmą je niektóre punkty wulkanizacyjne w momencie ich wymiany na nowe. Zużyte opony samochodowe po recyklingu zostaną zamienione w rozmaite przedmioty. Można także zawieźć je do gminnego Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK). Lokalizację sprawdzamy na stronie internetowej swojej gminy. Bardzo często funkcjonują limity – w każdym PSZOK-u przepisy są inne, należy się z nimi zaznajomić. W niektórych miejscowościach wyznaczone są terminy w ramach odbioru śmieci wielkogabarytowych z możliwością oddania starych opon samochodowych.

Stare opony rolnicze a prawo

Według przepisów opony te nie są odpadami komunalnymi – nie można zatem oddawać ich do Punktów Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych (PSZOK). Te znajdziemy niemal w każdej gminie w naszym kraju i stanowią przysłowiową deskę ratunku dla niekonwencjonalnych śmieci – w tym przypadku droga do nich pozostaje zamknięta. PSZOK przyjmie opony od samochodów osobowych, a te od ciągników już nie. Tego typu odpady rolnik musi oddać do profesjonalnej firmy, która zajmie się utylizacją w sposób odpowiedni i zgodny z poszanowaniem środowiska. Dzieje się tak, ponieważ opony rolnicze zawierają sporo związków chemicznych, które nieodpowiednio potraktowane mogą stanowić zagrożenie. Z drugiej strony, opony od ciągnika to wspaniałe źródło wartościowych surowców, które po recyklingu odnajdą swoje drugie życie. To z nich powstają rozmaite elementy gumowych mat, dywaników, czy uszczelek, a także wycieraczek. 

Gdzie oddać opony od ciągnika?

Największą firmą zajmującą się transportem i recyklingiem zużytych opon jest Centrum Utylizacji Opon i Grupa Recykl. CUO pomoże jednak w wypadku, gdy tych opon nazbiera się całkiem dużo – usługa pozostanie bezpłatna przy minimum 70 sztukach, natomiast do Recykl możemy samodzielnie przywieźć opony za 864 zł za tonę – kierowca jest skłonny odebrać tylko większe ilości, gdy zapełnimy cały kontener. Jest też sporo innych mniejszych firm, które oferują tego typu usługi, większość z nich robi wycenę indywidualnie, w zależności od miejsca zamieszkania i ilości odpadów. Jedna z nich oferuje przyjazd po opony w cenie 1000 zł za tonę – czyli znowu podobna sytuacja – materiału do wywozu musi być odpowiednio dużo. Dlatego rolnicy, którzy chcą zutylizować mniejszą ilość opon, napotykają sporo problemów. Nie tak łatwo zorganizować transport na własną rękę lub zgromadzić tyle opon, aby przewoźnik zechciał je odebrać. Dochodzi kwestia budżetu – nie każdego stać na taki manewr. Warto sprawdzić, czy w pobliżu miejsca zamieszkania znajdują się certyfikowane firmy utylizacyjne lub wulkanizator, który współpracuje z tego typu podmiotami.

Przeczytaj także: Jak usunąć azbest z dachu – jakie są procedury?

Stare opony rolnicze – jak postępować?

W przypadku, gdy rolnik posiada dwie lub trzy zużyte opony od ciągnika, musi pojechać samodzielnie do najbliższego punktu utylizacji. W gminie powinna znajdować się lista tego typu miejsc. Warto także na własną rękę poszukać informacji – warunki utylizacji są bardzo zróżnicowane. Jedno jest pewne, trzeba przygotować się na wydatek. Warto wiedzieć także, że zwykle przyjmowane są opony czyste, bez śladów smaru i innych nieczystości. 

Fot. envato elements

Dlaczego azbest?

Szkodliwość azbestu

Środki ostrożności w czasie usuwania azbestu

Usuwanie azbestu

Usuwanie azbestu krok po kroku

Wsparcie finansowe

Od 2003 roku w naszym kraju realizowany jest rządowy program usuwania azbestu. Zgodnie z planem do 2032 roku z Polski mają zniknąć wszystkie wyroby z azbestem w sposób bezpieczny dla zdrowia ludzi i kondycji środowiska naturalnego. Niestety, jest ogromne prawdopodobieństwo, że ten termin jest nieosiągalny, ponieważ po 12 latach od wprowadzenia programu usunięto niecałe 17% z 8,5 mln ton wyrobów azbestowych, a pozostało kolejne 7 mln ton (to wyliczenia podane przez NIK). Prognozowane jest, że akcja pozbywania się takiej ilości azbestu może potrwać kolejne 50 lat.

Dlaczego azbest?

Tym materiałem zachwycono się w latach 70. XX wieku, ponieważ to minerał odporny na działanie mrozu, wysokich temperatur, rozmaitych substancji, a do tego bardzo wytrzymały na rozciąganie i zgniatanie. Był wykorzystywany do produkcji pokryć dachów, płyt elewacyjnych i balkonowych, sprzętu AGD, rur do instalacji wodociągowych i kanalizacyjnych, przewodów wentylacyjnych i kominowych. Jego włókna są właściwie niezniszczalne.

Szkodliwość azbestu

Azbest niestety jest groźny dla zdrowia człowieka, ponieważ jego włókna, jeśli są wdychane z powietrzem do płuc, mogą stanowić ryzyko chorób układu oddechowego, nowotworów i pylicy azbestowej. Tylko azbest dobrze zabezpieczony i nieuszkodzony nie stanowi zagrożenia dla zdrowia.

Usuwanie azbestu – o czym należy pamiętać?

Wszystkie prace związane z pozbywaniem się azbestu są przeprowadzana na mokro, aby nie dopuścić do jeszcze większego uwalniania się włókien azbestowych do powietrza i tym samym dostania się ich do organizmu. Nie należy powtórnie wykorzystywać odpadów azbestowych, ani przechowywać ich na obszarze gospodarstwa. Składować je można w wyznaczonych miejscach. Obowiązkowo należy skontrolować czy na terenie gospodarstwa znajdują się wyroby azbestowe. Po ocenie ich kondycji zostaną one zakwalifikowane do natychmiastowej wymiany lub do kolejnej kontroli. Natomiast do 2032 roku wszystkie przedmioty zawierające azbest muszą być usunięte. Opis ich stanu technicznego powinien znaleźć się na arkuszu „Oceny stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest”, który należy przekazać do właściwego organu nadzoru budowlanego. Te arkusze są dostępne w urzędzie gminy.

Przeczytaj także: Prawidłowa segregacja elektrośmieci uchroni Cię przed wysokim mandatem!

Jeżeli istnieje podejrzenie obecności azbestu, ponieważ budynek pochodzi z okresu, kiedy używano tego typu materiału,warto poprosić o kontrolę w celu pobrania próbek. Azbestu nie usuwamy samodzielnie, należy do tego celu zatrudnić profesjonalną firmę zajmującą się usuwaniem azbestu właśnie. Jakakolwiek praca przy wyrobach azbestowych – na tzw. własną rękę, jest zabroniona, ponieważ może stanowić zagrożenie dla zdrowia człowieka. Naruszony azbest staje się bardzo niebezpieczny, dzieje się tak np. podczas starzenia się budynku, w czasie montowania paneli fotowoltaicznych, remontów, w trakcie wiercenia, piłowania, czy szlifowania.

Środki ostrożności w czasie usuwania azbestu

Uprawnione i wyszkolone osoby, które profesjonalnie usuwają azbest, powinny nosić odpowiedni sprzęt ochronny, np. maski przeciwpyłowe, odzież ochronną, kombinezony, rękawiczki. Natomiast teren, na którym odbywa się usuwanie azbestu, musi być odpowiednio zabezpieczony i oznakowany. Wydobyty azbest umieszcza się w specjalnych pyłoszczelnych workach. Ważne jest, aby w trakcie usuwania azbestu nie uszkodzić części zawierających azbest, aby nie dopuścić do uwolnienia włókien do atmosfery. Te odpady zostaną zabrane przez licencjonowaną firmę. W czasie pracy z azbestem nie należy jeść i pić, ani palić papierosów. Po pracy warto wziąć długi i dokładny prysznic.

Usuwanie azbestu

Kontakt do certyfikowanych firm można uzyskać w urzędzie gminy. Wykonawca powinien zgłosić planowaną akcję właściwemu organowi nadzoru budowlanego, okręgowemu inspektorowi pracy oraz państwowemu inspektorowi sanitarnemu, w terminie co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem prac.

Usuwanie azbestu krok po kroku

• należy dowiedzieć się w swoim urzędzie gminnym, czy istnieją możliwości usuwania wyrobów azbestowych, czy można skorzystać z dedykowanego programu lub wynająć rekomendowaną przez urząd firmę;
• należy zgłosić z 7-dniowym wyprzedzeniem rozpoczęcie prac do inspekcji sanitarnej, inspekcji pracy i organu nadzoru budowlanego (procedura) oraz sprawdzić, czy odpady zostaną wywiezione na odpowiednie składowisko odpadów zawierających azbest (wykaz).
• po akcji należy upewnić się, czy firma usunęła pozostałości pyłu azbestowego i pozbyła się całego szkodliwego materiału.

Wsparcie finansowe

Na początku 2024 roku zakończył się nabór wniosków o dofinansowanie w procesie pozbywania się z dachów szkodliwego azbestu. Rolnicy wciąż nie otrzymali decyzji o przyznaniu środków finansowych. O dofinansowanie mogli starać się rolnicy posiadający tytuł własności lub współwłasności do budynku, z którego planowane było usuniecie azbestu. Wsparcie miało wynosić 40 złotych do każdego m2, a powierzchnia maksymalna, do której można było otrzymać wsparcie wynosiła 500 m2.

Ponadto, sporo gmin dofinansowuje te działania, warto dowiedzieć się, czy lokalnie występują tego typu projekty, a także niektóre banki udzielają preferencyjnych kredytów na ten cel. Potrzebne informacje na temat usuwania wyrobów zawierających azbest, np. listę firm zajmujących się usuwaniem azbestu, można znaleźć w urzędzie gminy i na stronach internetowych: baza azbestowa i gov.pl. 

fot. envato elements 

Trzoda chlewna musi być karmiona odpowiednimi produktami, dobranymi do wzrostu i masy ciała. Specjalistyczne mieszanki paszowe, które można kupić w dobrych sklepach weterynaryjnych, to absolutna podstawa w żywieniu świń. Niemniej jednak karma to tak naprawdę dopiero początek. U tych zwierząt występuje duże ryzyko niedoborów witaminowych i minerałów, które mogą przełożyć się na niską odporność, a dodatkowo zaburzyć rozwój. Niestety, niedobory to częste zjawisko, jednak można mu zapobiec, wybierając odpowiednie witaminy dla świń. Wpływają one na:

• mikroflorę żołądka,
• zwalczanie drobnych infekcji, w tym biegunek,
• prawidłowy wzrost zwierząt,
• procesy reprodukcyjne.

Co istotne, witaminy podajemy nie tylko wtedy, gdy dzieje się coś niepokojącego. Są one elementem żywienia świń, odgrywając istotną rolę w profilaktyce.

Jakie witaminy warto podawać trzodzie chlewnej?

Do prawidłowego rozwoju tkanek i innych struktur, świniom niezbędne są witaminy:

• B2,
• B3,
• B5,
• D,
• PP.

Ich zawartość nawet w dobrze dobranej paszy może okazać się niewystarczająca, dlatego warto zaopatrzyć się w wysokiej klasy preparaty witaminowe. Najlepiej dodawać je do posiłków, dzięki czemu zwiększamy wchłanialność i skuteczność wybranych mikro- i makroelementów. To oczywiście nie wszystko - konkretne wskazówki dotyczące tego, jakie preparaty warto podawać swoim świniom, podaje lekarz weterynarii. Być może dana grupa potrzebuje znacznie więcej cennych składników odżywczych, które znajdują się w specjalistycznych produktach żywieniowych.

Dlaczego stosowanie preparatów witaminowych jest tak ważne?

Podobnie jak w przypadku ludzi, najwięcej składników odżywczych świnie znajdują w pożywieniu. Trzeba jednak pamiętać o doborze odpowiedniej jakości pasz, które i tak nie zawsze dostarczają wszystkiego, co potrzebne do prawidłowego rozwoju. Niestety, niedobory witamin i składników odżywczych przekładają się na jakość mięsa. Jest to istotne zwłaszcza w przypadku hodowli ekologicznych, które muszą dostarczać produkty najwyższej klasy. Preparaty witaminowe są też nieodzowne w hodowlach masowych. Wśród trzody chlewnej choroby rozprzestrzeniają się bardzo szybko, dlatego nawet pozornie niegroźna infekcja może okazać się tragiczna w skutkach, oznaczając dla hodowców znaczne straty. Suplementacja w przypadku trzody chlewnej jest kluczowa, z czym zgodzi się każdy weterynarz. Warto jednak wybierać produkty wysokiej jakości, posiadające odpowiednie atesty i spełniające standardy zgodne z obowiązującą wiedzą medyczną.

Gdzie kupić dobrej jakości witaminy dla świń?

Preparaty witaminowe dla świń nie są dostępne w każdym sklepie weterynaryjnym. Znajdziemy je wyłącznie w profesjonalnych punktach, które dostarczają różnego typu produkty lecznicze dla zwierząt. Czasami ich sprzedażą zajmują się też weterynarze, jednak nie jest to częsta praktyka, dlatego warto znaleźć sklep, w którym kupimy niezbędne środki. Co ważne, podobnie jak w przypadku suplementów diety dla ludzi, nie kupujmy produktów na portalach ogłoszeniowych czy aukcyjnych. Nigdy nie wiemy, w jakich warunkach były przechowywane, ani nawet czy w opakowaniu znajduje się oryginalny suplement. Takim działaniem możemy jedynie zaszkodzić trzodzie, która wymaga specjalistycznej ochrony. Nie wiedząc, jakie witaminy i minerały potrzebne są świniom, warto skonsultować się z weterynarzem. Lekarz może zlecić przyjmowanie konkretnych preparatów lub podać składniki, które powinny się w nim znaleźć. Dzięki temu zdecydowanie łatwiej dokonać zakupu. Pamiętajmy też o okresowych badaniach kontrolnych, które pozwolą wykryć ewentualne niedobory, a tym samym w porę zareagować. Czasami konieczna jest też zmiana preparatów na takie o innym składzie, dostosowane do aktualnych potrzeb zwierząt.

Prowadzenie kombajnu a prawo jazdy

Czy kurs kombajnisty jest obowiązkowy?

Kurs kombajnisty

Kurs kombajnisty a ubezpieczenie

A co z wiekiem?

Czy jest specjalna kategoria prawa jazdy uprawniająca do prowadzenia kombajnu? A może są jakieś dodatkowe kursy czy szkolenia, które rolnik musi przejść, aby uzyskać prawo do prowadzenia kombajnu? To tylko niektóre z pytań, jakie zadają zainteresowani rolnicy.

Prowadzenie kombajnu a prawo jazdy

Aby móc prowadzić kombajn, należy uzyskać prawo jazdy jednej z kategorii: B (samochody osobowe), C (pojazdy ciężarowe o masie przekraczającej 3,5 tony), D (autobusy) lub T (ciągniki rolnicze i pojazdy wolnobieżne). Tak więc jest to podstawowy wymóg, który należy spełnić, aby jeździć kombajnem.

Czy kurs kombajnisty jest obowiązkowy?

Okazuje się, że odbycie kursu nie jest obligatoryjne, wbrew obiegowej opinii, jednak eksperci radzą, aby takie szkolenie przejść. Dlaczego?

Kurs kombajnisty

Zalecenie odbycia takiego kursu motywowane jest przede wszystkim zwiększeniem bezpieczeństwa podczas pracy na polu. W czasie szkolenia kursant poznaje budowę kombajnu i jego poszczególne elementy, dowiaduje się o wszystkich ważnych zapisach w prawie drogowych – tych dotyczących kombajnu właśnie (np. w czasie poruszania się po drogach publicznych), a także uczy się, jak prowadzić ten pojazd.

Przeczytaj także: Dino podbija wieś: gdzie jeszcze powstaną sklepy w 2024 roku?

Kurs kombajnisty a ubezpieczenie

Kombajn to pojazd wolnobieżny – do jego prowadzenia, jak już to zostało wspomniane, wystarczy odpowiednie prawo jazdy. W razie jakiejkolwiek szkody czy wypadku, sprawdzane są zatem te właśnie wytyczne – czy kierowca ma te uprawnienia. Nie jest przeprowadzona weryfikacja, czy legitymuje się zaświadczeniem o skończonym kursie kombajnisty. Ponadto, nie ma takich przepisów, które mówią o tym, że certyfikat o odbytym kursie kombajnisty jest potrzebny przy zawieraniu polisy OC. W większości przypadków nie ma także obowiązku odbycia takiego kursu, jeśli wystąpi usterka w kombajnie i rolnik będzie starał się o naprawę gwarancyjną. Kurs kombajnisty może być potrzebny, jeśli zainteresowana osoba chce prowadzić kombajn zawodowo. 

A co z wiekiem?

Osoby, które zdały egzamin na prawo jazdy kategorii T, mogą zdobyć uprawnienia na kombajn od 16. roku życia, pozostali zainteresowani muszą być pełnoletni, choć kurs można rozpocząć na 3 miesiące przed ukończeniem wieku wymaganego dla odpowiedniej kategorii. Do szkolenia najczęściej potrzebne są także dokumenty potwierdzające wykształcenie – minimum podstawowe, a także badania lekarskie – brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdu.

Kursy te dostępne są w całej Polsce, a ich ceny bardzo zróżnicowane. Nie przekraczają jednak 1500 zł, a zaczynają się już od 500-600 zł.

Fot. envato elements

Wybór odpowiedniej odmiany żyta ozimego jest kluczowy dla uzyskania wysokich plonów i dobrej jakości ziarna. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na:

• Warunki klimatyczne i glebowe: Niektóre odmiany lepiej radzą sobie w suchych, a inne w wilgotnych warunkach. Gleby lekkie i średnie są najbardziej odpowiednie dla większości odmian żyta.
• Plonowanie: Odmiany różnią się potencjałem plonowania. Warto wybierać te, które w badaniach oraz warunkach polowych u rolników plonują najlepiej. Odmiany hybrydowe choć droższe w momencie zakupu plonują wyżej co powoduję, że rolnicy są w stanie osiągnąć lepszy dochód niż w przypadku odmian populacyjnych.
• Odporność na choroby: Wybór odmiany o podwyższonej odporności na choroby, takie jak mączniak prawdziwy, rdzę brunatną i żółtą czy septoriozę, pomoże zredukować koszty związane z ochroną roślin.
• Przeznaczenie ziarna: Odmiany różnią się także jakością ziarna, co ma znaczenie w zależności od tego, czy żyto będzie używane na paszę, do produkcji mąki czy w przemyśle spirytusowym.

Wady i zalety żyta ozimego hybrydowego i populacyjnego

Żyto ozime hybrydowe

Zalety:

• Wyższe plony: Hybrydy mają potencjał do wyższych plonów w porównaniu do odmian populacyjnych.
• Lepsza tolerancja na stresy środowiskowe: Są bardziej odporne na suszę i niskie temperatury.
• Szybszy wzrost: Hybrydy często szybciej rozwijają się w fazie wiosennej.

Wady:

• Wyższy koszt nasion: Nasiona hybrydowe są zazwyczaj droższe.
• Potrzeba regularnego zakupu nasion: Ze względu na zanikanie efektu heterozji w kolejnych latach od wysiewu pokolenia F1, materiał siewny należy co roku odnawiać.
• Wymagają bardziej zaawansowanej agrotechniki: Prowadzenie łanu żyta hybrydowego jest bardziej wymagające i nakłady są zbliżone do prowadzenie plantacji pszenicy ozimej.

Siew żyta ozimego

FOTO: Superplony

Żyto ozime populacyjne

Zalety:

• Niższy koszt nasion: Nasiona odmian populacyjnych są tańsze w zakupie.
• Możliwość samodzielnego zbierania nasion: Nasiona mogą być używane do zasiewu na kolejny rok.
• Stabilność plonowania na glebach mniej zasobnych: Radzą sobie lepiej na stanowiskach trudnych z mniejszym potencjałem plonowania.

Wady:

• Niższe plony: Odmiany populacyjne mają niższy potencjał plonowania w porównaniu do hybryd.
• Mniejsza odporność na stresy środowiskowe: Są bardziej wrażliwe na suszę i niskie temperatury.

Termin siewu żyta

Optymalny termin siewu żyta ozimego przypada na czas od połowy września do początku października. Wczesny siew może prowadzić do nadmiernego wzrostu roślin przed zimą, co zwiększa ryzyko wymarzania. Z kolei zbyt późny siew może nie pozwolić roślinom na odpowiednie ukorzenienie się przed nadejściem zimy. Ważny jest jednak siew w terminie optymalnym, aby żyto zdążyło rozwinąć przed zimą 6-10 rozkrzewień ponieważ, nie jest w stanie ono dokrzewić się wiosną.

Założenia agrotechniczne

Uprawa

Przygotowanie gleby: Gleba powinna być dobrze uprawiona, bez dużych grud i resztek roślinnych, aby zapewnić równomierne wschody.

Płodozmian: Żyto najlepiej rozwija się i plonuje po roślinach strączkowych i okopowych. W uprawie w płodozmianie zbożowym należy spodziewać się spadku plonu.

Nawożenie

Nawożenie azotem: Powinno być dostosowane do zasobności gleby i przewidywanego plonu. Zaleca się podzielone aplikacje azotu. Jesienią nie wymaga nadmiernego nawożenia azotem – wystarczy ilość N z nawozów NPK lub podanego na rozkład słomy. Wiosną zaleca podać azot w dawce około 120-150 N w jednej lub dwóch dawkach.

Nawożenie fosforem i potasem: Dawki nawozów powinny być dostosowane do wyników analizy gleby. Nawożenie fosforem należy wykonać przedsiewnie, a potasowe można podzielić na dawkę przedsiewną oraz drugą aplikowaną wczesną wiosną.

Odchwaszczanie jesienią

Warto zastosować herbicydy doglebowe lub nalistne w fazie wschodów żyta, aby ograniczyć konkurencję chwastów. Odchwaszczanie jesienne jest ważne, aby zapewnić dobry start roślinom i ograniczyć konkurencję chwastów w okresie wiosennym. Żyto zazwyczaj bardzo dobrze się krzewi, dlatego wykonanie zabiegu odchwaszczania w fazie od 2-3 liści do fazy krzewienia pozwala najskuteczniej zwalczyć chwasty.

Jak wykonać siew?

Głębokość siewu

Żyto ozime powinno być wysiewane na głębokość 2-4 cm. Zbyt płytki siew może prowadzić do słabego ukorzenienia, a zbyt głęboki do opóźnionych wschodów i problemów z jesiennym krzewieniem.

Rozstaw rzędów

Optymalny rozstaw rzędów to 12-15 cm. Gęstość siewu powinna wynosić około 200-300 nasion na metr kwadratowy, co odpowiada normie wysiewu około 70-100 kg/ha w zależności od masy tysiąca ziaren i zdolności kiełkowania. W przypadku siewu żyta hybrydowego norma wysiewy waha się od 1,5 do 2,5 jednostek siewnych w zależności od terminu siewu. Średnio w terminie optymalnym przyjmuje się 2 jednostki siewne, czyli około 60-80 kg ziarna.

Podsumowanie

Siew żyta ozimego wymaga odpowiedniego przygotowania gleby, właściwego doboru odmiany, oraz prawidłowego przeprowadzenia siewu i agrotechniki. Wybór między żytem hybrydowym, a populacyjnym zależy od indywidualnych potrzeb i możliwości finansowych rolnika. Bardzo często jednak siew odmian hybrydowych przynosi zwyżkę plonu, która pokrywa różnicę w cenie materiału siewnego i przynosi zysk na korzyść odmian hybrydowych. Prawidłowe terminy siewu, głębokość siewu, nawożenie i odchwaszczanie są kluczowe dla uzyskania wysokich plonów o dobrej jakości.

Pszczoła miodna a dzikie pszczoły

Pasieki w miastach

Jak chronić zapylacze?

W debacie o wadze pszczół miodnych często zapominamy o tym, że ten gatunek to nie jedyny zagrożony i niezwykle ważny zapylacz. Pszczoły miodne nie są najliczniejszą grupą, jeśli chodzi o owady zapylające. W naszym kraju naliczono ponad 470 gatunków pszczół, na świecie około 20 tysięcy. Większe znaczenie przypisuje się dzikim zapylaczom, do których zalicza się trzmiele i pszczoły samotnice. Okazuje się, że liczba pszczół miodnych wciąż rośnie, co sprawia, że inne owady zapylające znajdują się na gorszej pozycji.

Pszczoła miodna a dzikie pszczoły

Ostatnia dekada przyniosła niezwykły wzrost zainteresowania pszczelarstwem – z 58 tysięcy pszczelarzy w 2014 roku do niemal 100 tysięcy w 2024 roku. Liczba rodzin pszczelich zwiększyła się o 70%, z 1,386 mln w 2014 roku do 2,35 mln w 2024 roku. Polska Izba Miodu informuje, że ta tendencja nie powoduje zwiększenia produkcji miodu, ani średniej wielkości kilogramów pozyskiwanego z ula. Chodzi o to, że jest za dużo pszczół hodowlanych na hektar – w rezultacie nie starcza pokarmu dla wszystkich owadów! Poza tym zdarza się, że pszczoły miodne przenoszą patogeny zagrażające dzikim zapylaczom.

Pszczoły i zapylacze 

FOTO: Envato Elements

Maleje liczba dzikich pszczół, a szkoda, bo to bardzo efektywny zapylacz. Badacze z Uniwersytetu w Minesocie oraz Davis w czasopiśmie Sience przedstawili bardzo ciekawe analizy. W rolnictwie dzikie gatunki pszczół i trzmieli zapylają rośliny tak skutecznie jak pszczoła miodna. Ich działalność jest istotna zwłaszcza dla rzepaku, jabłek czy malin. W naszym kraju aż 80% upraw jest uzależnionych od zapylania przez owady. Spadek populacji dzikich zapylaczy byłby dużą przeszkodą, jeśli chodzi o jakość i ilość zbiorów.

Pasieki w miastach

Moda na zakładanie pasiek w miastach, np. na dachach, to nie do końca pozytywne działanie. Środowisko miejskie dla tych owadów jest niezwykle trudne. Dlaczego?

Pszczoły napotykają tam przeszkody:

• rośliny ozdobne, np. egzotyczne, mogą być toksyczne lub niewartościowe,
• loty z dużych wysokości są dla nich niewskazane,
• zbyt duża liczba pszczół miodnych w miastach prowadzi do braku pożywienia dla owadów dzikich.

– Zakładanie pasiek w miastach, mimo popularności, nie zawsze jest najlepszym rozwiązaniem. Rodzina pszczół miodnych może liczyć nawet 80 tys. osobników, co sprawia, że konkurencja o pokarm z dzikimi zapylaczami staje się problemem, zwłaszcza w środowiskach, gdzie dostępność pożywienia jest ograniczona – podkreśla Przemysław Rujna Sekretarz Generalny Polskiej Izby Miodu. – Badania wykazały, że obecność pszczół miodnych w miastach może obniżać liczebność dzikich pszczół o nawet 30% – dodaje ekspert.

Przeczytaj także: Miód to produkt, który pomoże przetrwać powrót do szkoły. Dlaczego?

Jak chronić zapylacze?

Zakładanie pasiek nie jest wyjściem.  Polska Izba Miodu rekomenduje inicjatywę Kwietnej Fundacji "Adoptuj łąkę". Chodzi o odbudowę ekosystemów łąkowych wspierających dzikie owady zapylające i różnorodność biologiczną. Nie warto skupiać się jedynie na ochronie pszczół miodnych, a wszystkich zapylaczy.

Fot. envato elements

Źródło: Polska Izba Miodu

Agro Show 2024 – bilety

Bilety można kupić on-line lub na miejscu. Zakupu można dokonać na platformie ebilet.pl oraz przed wejściem na wystawę. Bilety zakupione przez Internet są tańsze:

• 15 zł ulgowy dla młodzieży szkolnej oraz studentów w wieku do 26 lat,
• 20 zł normalny,

Na terenie byłego lotniska w Bednarach:

• 20 zł ulgowy dla młodzieży szkolnej oraz studentów w wieku do 26 lat,
• 25 zł normalny.

Wstęp dla osób do 15 lat jest bezpłatny!

Agro Show 2024 – atrakcje

W tym roku na wystawie zaprezentuje się 700 wystawców, których stoiska zajmą 120 ha powierzchni wystawienniczej. Odwiedzający będą mogli zobaczyć pokazy maszyn, by sprawdzić ich możliwości w trakcie pracy. Warto zajrzeć na stoiska rolniczych pism, jak Top Agrar Polska i Tygodnik Poradnik Rolniczy. W tym roku Top Agrar Polska obchodzi 30. urodziny. Każdego dnia trwania targów o godzinie 13.00 będzie można spotkać się przy toaście z redaktorami miesięcznika. Na stoisku na odwiedzających czekają konkursy, występy tancerek, pokaz musztry, koncert orkiestry dętej, Młodzieżowe Igrzyska Rolnicze. Nie zabraknie okazji do spotkania się ze znanymi osobowościami, jak Księgowa Rolnika,  Rolnik Nieprofesjonalny, Rolnik na Każdą Okazję oraz Kobieta z Pasją do Rolnictwa. Będzie można także wziąć udział w akcji wsparcia – Challange dla powodzian.

Fot: archiwum redakcji

Sklep internetowy ZENOX.pl oferuje ponad 200 tysięcy produktów z różnych kategorii, co czyni go prawdziwym supermarketem dla rolników. Niezależnie od tego, czy potrzebujesz części do ciągników, kombajnów, maszyn uprawowych, czy specjalistycznych narzędzi do warsztatu, w ZENOX.pl znajdziesz wszystko w jednym miejscu. Dodatkowo, sklep oferuje szeroki wybór produktów ogrodniczych oraz narzędzi do prac przydomowych, co sprawia, że jest idealnym rozwiązaniem nie tylko dla profesjonalistów, ale również dla pasjonatów ogrodnictwa.

Produkty najwyższej jakości

ZENOX.pl współpracuje z renomowanymi producentami, dostarczając części do takich marek, jak Ursus, John Deere, Zetor, Massey Ferguson i wiele innych. W asortymencie sklepu znajdziesz części do pojazdów rolniczych, hydrauliki siłowej, elektryki oraz szeroki wybór narzędzi. Wszystkie produkty są starannie wyselekcjonowane, aby zapewnić najwyższą jakość, a co za tym idzie – bezawaryjność maszyn rolniczych w trakcie intensywnej pracy na polu.

Zakupy bez stresu: szybka wysyłka i 100 dni na zwrot

W dzisiejszym świecie czas to pieniądz. Dlatego ZENOX.pl stawia na błyskawiczną realizację zamówień. Zamówione produkty mogą zostać dostarczone do Twojego gospodarstwa nawet w ciągu 24 godzin! Co więcej, przy zamówieniach powyżej 199 zł, dostawa jest całkowicie darmowa. Jeśli natomiast zakupiony produkt nie spełni Twoich oczekiwań, masz aż 100 dni na jego zwrot, co zapewnia pełen komfort zakupów.

Fachowe doradztwo

Sklep internetowy ZENOX.pl to nie tylko miejsce zakupów, ale również źródło wsparcia dla rolników. Wykwalifikowany zespół konsultantów służy pomocą w doborze odpowiednich części do maszyn, narzędzi oraz akcesoriów. Niezależnie od tego, czy prowadzisz duże gospodarstwo rolne, czy jesteś hobbystą, który potrzebuje porady w zakresie maszyn lub narzędzi, specjaliści z ZENOX.pl pomogą Ci dokonać najlepszego wyboru.

Podsumowanie

Jeśli szukasz sklepu, który zapewni Ci kompleksowe zakupy online, szeroki wybór części zamiennych, szybkie dostawy i fachowe wsparcie, ZENOX.pl to odpowiedź na Twoje potrzeby. Dzięki swojej ofercie, która obejmuje zarówno profesjonalne maszyny rolnicze, jak i drobne akcesoria do ogrodu, ZENOX.pl sprawia, że codzienna praca rolnika staje się prostsza i bardziej efektywna. Skorzystaj z oferty ZENOX.pl i przekonaj się, jak łatwe mogą być zakupy online dla rolnika!

• Jak zaczął się sezon na ogórki w Polsce? 
• Czy na rynku jest dużo polskich ogórków? 
• Jakich chorób udało się uniknąć ogrodnikom? 
• Co atakuje polskie ogórki? 
• Jak wygląda atak choroby? 

Jak zaczął się sezon na ogórki w Polsce? 

Na początku sezonu informowaliśmy, że ceny ogórków na targowiskach są szokująco niskie w porównaniu z innymi sezonowymi plonami. 

Przeczytaj także: Sezon ogórkowy ruszył. Jakie są ceny ogórków? Klienci w szoku! 

Za taki stan rzeczy odpowiadało dobre plonowanie ogórków. Plantatorzy w czerwcu byli zadowoleni, bowiem krzaczki obrodziły, dzięki czemu na rynku było dużo krajowego towaru i ceny były bardziej przystępne. Wygląda jednak na to, że ogórkowe eldorado dobiegło końca. 

Czy na rynku jest dużo polskich ogórków? 

Osoby, które nie uprawiają ogórków w przydomowych ogródkach i chcą kupić większą ilość na giełdzie czy rynku, powinny uważać. Do Polski przyjechało bowiem dużo ogórków zza granicy, które uzupełniają krajowe braki. Pomiędzy styczniem a kwietniem import tych warzyw wyniósł 38 tys. ton, najwięcej z Hiszpanii, Grecji i Niemiec. 

Jakich chorób udało się uniknąć ogrodnikom? 

W tym roku warunki uprawy warzyw są specyficzne. Panuje bowiem spora susza, a w ciągu dnia temperatury przez większość czasu są wysokie. Nie musi to wywierać dobrego wpływu na warzywa – wiele z nich trzeba dodatkowo podlewać. Są jednak zalety takiego stanu. Rolnicy podkreślają, że dzięki takiej pogodzie w tym roku mniejszy kłopot stanowią choroby grzybowe, które nie mają odpowiednich warunków, by się rozwijać. Mimo to uprawa ogórków nie przebiega pomyślnie. 

Przeczytaj także: Twoja cukinia kwitnie, lecz nie zawiązuje owoców? Sprawdź, jak temu zaradzić

Co atakuje polskie ogórki? 

Choć w tym roku choroby grzybowe nie zaatakowały, pojawiły się inne zarazy. Występujące sporadycznie opady, mgły oraz wieczorna i poranna rosa w połączeniu z wysokimi temperaturami w ciągu dnia sprzyjały rozwojowi chorób takich jak mączniak rzekomy oraz bakteryjna kanciasta plamistość ogórka. 

Jak wygląda atak choroby? 

Jeżeli na krzaczkach ogórków w twoim ogrodzie pojawiły się żółte kropki, liście i łodygi usychają i nie pobierają wody, z dużym prawdopodobieństwem zaatakowała jedna z wymienionych chorób. Zmagają się z nimi zarówno właściciele przydomowych ogródków, jak i plantatorzy w całym kraju. W efekcie po kilku dniach z obiecujących ogórkowych krzaczków może zostać suche pole. Z tego powodu zbiory polskich ogórków będą w tym roku mniejsze. 

Twoje ogórki zaatakowała choroba? Wciąż możesz z nią walczyć! Porady znajdziesz w naszym artykule: Co zrobić, kiedy liście ogórków żółkną? Sprawdź! 

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Do Rzecznika Praw Obywatelskich wpłynęła skarga rolnika dotycząca zasad wypłaty odszkodowania z tytułu likwidacji świń po potwierdzeniu ASF. Problem dotyczy partii tuczników nieco wcześniej odstawionych do ubojni i to właśnie za nie gospodarz nie otrzymał żadnych pieniędzy - ani zapłaty z zakładu mięsnego, ani rekompensaty od państwa. 

W skardze do RPO rolnik wskazał, że sprawa dotyczy dość krótkiego czasu jaki upłynął od sprzedaży przez niego partii tuczników i wykrycia w jego hodowli wirusa afrykańskiego pomoru świń (ASF). Najpierw rolnik sprzedał, zgodnie z umową kontraltacji, tuczniki z bieżącym świadectwem zdrowia, do zakładu mięsnego, a po 3 dniach od sprzedaży weterynaria wykryła w jego stadzie ASF.

W Związku z wystąpieniem choroby zakaźnej, Inspekcja Weterynaryjnej nakazała ubój wszystkich świń w gospodarstwie.  Co więcej, weterynaria zobowiązała także ubojnię do utylizacji partii produktów z mięsem z tuczników, które 3 dni wcześniej kupiła od rolnika. Zakład mięsny nie zapłacił rolnikowi za dostarczone świnie, tłumacząc to "istotną wadą dostarczonych tuczników". 

Co prawda rolnika otrzymał odszkodowanie ze Skarbu Państwa za świnie wybite w jego gospodarstwie, ale ani on, ani ubojnia nie otrzymali żadnej rekompensaty za tuczniki odstawione do masarni i tam zutylizowane. 

Odszkodowanie za wybite świnie komu – przysługuje?

Z jednej strony, zgonie z art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, rolnikowi przysługuje odszkodowanie z budżetu państwa m.in. za: 

• zwierzęta hodowlane poddane ubojowi z nakazu Inspekcji Weterynaryjnej;
• zwierzęta padłe w wyniku zastosowania zabiegów nakazanych weterynarię przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;
• produkty pochodzenia zwierzęcego,  jaja wylęgowe, pasze oraz sprzęt, które nie mogą być poddane odkażaniu.

Ministerstwo zmieni zasady wypłaty odszkodowań za ASF?

FOTO: Dominika Stancelewska

Jednak z drugiej strony w ust. 7 mowa o wyłączeniach z tych rekompensat, czyli mówiąc prościej - kto nie może otrzymać odszkodowania ze względu na decyzję weterynarii. A są to podmioty prowadzące:

• działalność w zakresie zarobkowego transportu zwierząt; organizowania targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt; obrotu zwierzętami, z wyjątkiem obrotu prowadzonego w ramach działalności rolniczej; 
• działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych; 
• działalność w zakresie uboju zwierząt lub produkcji mięsa.

Zatem zgodnie z obowiązującym prawem, ubojnia nie mogła otrzymać odszkodowania za zutylizowane produkty z tuczników kupionych od rolnika, który złożył skargę do RPO. Nie otrzymał go też rolnik, bo w tym momencie produkty mięsne już nie należały do niego. 

Zobacz także: Coraz mniej polskiej kapusty. Dlaczego rezygnujemy z uprawy?

Czy ministerstwo rolnictwa zmienia zasady wypłaty odszkodowań za ASF?

Z tego właśnie powodu Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich poprosiło resort rolnictwa o analizę czy jest możliwe wprowadzenie mechanizmu rekompensaty dla rolników, którzy znaleźli się w takiej sytuacji jak skarżący gospodarz.Jak tylko Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi przygotuje odpowiedź, poinformujemy o tym na naszym portalu.  

Paweł Mikos

fot. otwarcia: envato elements 

AGRO SHOW Bednary 2024 – w jakim terminie?

AGRO SHOW Bednary 2024 – pokazy maszyn i urządzeń rolniczych

Stoiska wydawnictw – Top Agrar i Tygodnik Poradnik Rolniczy na AGRO SHOW Bednary 2024

Bilety na AGRO SHOW Bednary 2024

To już 25. – jubileuszowa edycja wydarzenia. AGRO SHOW to największa plenerowa wystawa rolnicza w Europie. Event jest organizowany przez Polską Izbę Gospodarczą Maszyn i Urządzeń Rolniczych.

AGRO SHOW Bednary 2024 – w jakim terminie?

Jak co roku wystawa odbędzie się w Bednarach, tym razem w dniach 20-22 września 2024 roku. Gdzie są Bednary? To niewielka wieś w Wielkopolsce, każdego roku przekształcająca się na kilka dni w stolicę polskiego rolnictwa. Pierwsze trzy edycje AGRO SHOW odbyły się w Więckowicach. Impreza jednak na dobre zadomowiła się w Bednarach, zawsze w drugiej połowie września. Celem imprezy jest stworzenie przestrzeni, w której polski rolnik może zobaczyć najnowocześniejsze technologie w branży rolniczej, spotkać się z producentami oraz z importerami tego sprzętu.

AGRO SHOW Bednary 2024 – pokazy maszyn i urządzeń rolniczych

Na wystawie swoje portfolio zaprezentuje kilkuset wystawców, także z zagranicy – to najważniejsi gracze rynku maszyn i urządzeń rolniczych, środków produkcji i wyposażenia gospodarstw. Odwiedzający będą mogli zobaczyć pokazy maszyn, by sprawdzić ich możliwości w trakcie pracy. To prawdziwe polowe show. Zainteresowani rolnicy, dzięki tak wielkiej różnorodności, mogą porównać oferty wielu producentów i wybrać tę najkorzystniejszą. Rozmowa i bezpośredni kontakt z producentami, możliwość sprawdzenia sprzętu to nieocenione zalety tego typu wydarzeń. Ponadto, zwiedzający mogą spodziewać się ciekawych niespodzianek z okazji 25. edycji AGRO SHOW Bednary 2024.

Agro Show 2022

Zobacz najlepsze maszyny rolnicze z Agro Show 2022 [ZDJĘCIA]

Stoiska wydawnictw – Top Agrar i Tygodnik Poradnik Rolniczy na AGRO SHOW Bednary 2024

Podczas 25. edycji AGRO SHOW Bednary 2024 będzie można odwiedzić stoiska wydawnictwa TOP AGRAR i Tygodnik Poradnik Rolniczy. Jak co roku to miejsca chętnie odwiedzane z powodu licznych atrakcji i konkursów. Będzie można także kupić gadżety firmowe oraz porozmawiać z redaktorami i dziennikarzami.

Zobacz także: Czy nowy traktor ogrodniczy trzeba zarejestrować?

Bilety na AGRO SHOW Bednary 2024

Wejście na AGRO SHOW 2024 będzie biletowane. Nie znamy jeszcze cen wejściówek. Bilety będzie można nabyć za pośrednictwem strony internetowej lub bezpośrednio przed wejściem na wystawę.

Źródło: Polska Izba Gospodarcza Maszyn i Urządzeń Rolniczych

fot. Agro Show

• Ile uprawia się kapusty w Polsce? 
• Jak susza wpływa na uprawę kapusty? 
• Na co skarżą się plantatorzy kapusty? 
• Żegnajcie, gołąbki? Polacy jedzą coraz mniej kapusty 

Ile uprawia się kapusty w Polsce? 

Polska może się pochwalić areałem uprawy kapusty na poziomie ponad 13 tys. ha. Najwięcej tego warzywa uprawia się w województwach małopolskim, łódzkim i mazowieckim. W 2023 roku w Polsce zebrano ok. 620 tys. ton kapusty. Rok wcześniej było to około 650 tys. ton. Liczby wyglądają imponująco, jednak okazuje się, że producenci są coraz mniej zainteresowanie uprawą tego warzywa. 

Przeczytaj także: Ile kosztują polskie czereśnie? Jak uniknąć robaczywych owoców?

Jak susza wpływa na uprawę kapusty? 

Głównym powodem, dla którego producenci wycofują się z uprawy kapusty, jest niedobór wody. Trwająca od kilku lat susza rolnicza oraz fale upałów latem hamują wzrost i wegetację tego warzywa na każdym etapie jego rozwoju. Kapusta ma duże wymagania wodne z powodu dużej masy nadziemnej i dość płytkiego systemu korzeniowego, zatem zbyt mała ilość opadów wpływa na nią niekorzystnie. To zmusza rolników do dodatkowego nawadniania pól, co stanowi dodatkowy koszt. Sama instalacja systemu nawadniania na polu o powierzchni 1000 m2 to około 4000 zł. 

Przeczytaj także: Sezon ogórkowy ruszył. Jakie są ceny ogórków? Klienci w szoku!

Na co skarżą się plantatorzy kapusty? 

Montaż i obsługa systemu nawadniania, dzięki któremu kapusta może lepiej się rozwijać, to nie jedyne zmartwienia producentów. Skarżą się oni także na rosnące koszty produkcji. Mowa między innymi o opłatach za prąd, wodę, maszyny i środki ochrony roślin. Do tego dochodzi jeszcze wynagrodzenie dla pracowników sezonowych. 

Kwestia ochrony roślin przed szkodnikami to także bolączka producentów kapusty. Dążąc do zielonego rolnictwa, Unia Europejska wycofuje z rynku wiele substancji czynnych. Z tego powodu ze sklepów znikają skuteczne i lubiane preparaty na chwasty czy szkodniki a rolnicy nie wiedzą, czym je zastąpić bądź muszą wydać na ochronę upraw o wiele więcej niż dotąd. 

Żegnajcie, gołąbki? Polacy jedzą coraz mniej kapusty 

Na fakt, że w Polsce uprawia się coraz mniej kapusty, wpływają również zmiany w upodobaniach żywieniowych mieszkańców kraju. Okazuje się, że jemy coraz mniej tego warzywa! Polacy rzadziej sięgają po gołąbki, bigos, łazanki czy kiszoną kapustę. Jak informuje GUS, w latach 2010-2011 średnio zjadaliśmy 7,2 kg kapusty na osobę rocznie, w latach 2012-2015 około 6 kg a pomiędzy 2016 a 2022 przeciętny Polak zjadał tylko 4,8 kg kapusty w ciągu roku. 

Przeczytaj także: Susza wykańcza polską marchew. Ile za nią zapłacimy?

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Rolnictwo to dość skomplikowana branża i na wielkość plonu wpływ ma wiele czynników. Można by poświęcić spokojnie jeden akapit tego tekstu tylko na to, aby wymienić najważniejsze z nich. Wyzwanie polega na tym, aby tak dopasować aktywności w gospodarstwie, żeby sprostać im w możliwie największym stopniu.

Z tego też powodu rolnicy stosują środki ochrony roślin. Celem jest ochrona upraw przed szkodnikami, chorobami czy chwastami. Bowiem każde z wymienionych zagrożeń ma realny wpływ na wysokość plonu. Idąc dalej, do wysiewu stosują nasiona kwalifikowane. Wybierając odmiany, które zagwarantują lepszy start w pierwszej fazie wzrostu, zwiększoną tolerancję na różnego rodzaju zagrożenia i koniec końców możliwie najwyższy plon.

Dbają o to, aby gleba przed siewem była dobrze uprawiona. Szukają daleko idących rozwiązań obejmujących czasem kompletną zmianę strategii uprawy. Mowa o wszystkich, którzy zdecydowali się zamienić uprawę płużną na jeden z systemów bezorkowych. W przypadku trudnych warunków pogodowych stosują koła bliźniacze czy systemy gąsienic. Wszystko po to, aby zadbać o strukturę gleby, zmniejszyć ugniatanie, a tym samym dać możliwie najlepsze warunki do wzrostu wysiewanym, czy też sadzonym roślinom.

Nie ma chyba rolnika, który wiosną nie myśli o nawożeniu. Bez względu na to, czy mówimy o rolnictwie konwencjonalnym, integrowanym czy ekologicznym… każdy w początkowym etapie wzrostu roślin dba o to, aby dostarczyć roślinom kluczowych składników pokarmowych. W tym celu wyszukują produktów mających odpowiedni skład. Takich, które zapewnią idealną porcję makro i mikroelementów. Celem jest przecież uzyskanie możliwie najlepszego i najwyższego plonu.

Dbałość o plon jest widoczna niemal na każdym kroku, w trakcie całego sezonu wegetacyjnego. W zasadzie większość prac w obrębie gospodarstwa determinuje właśnie walka o możliwie najlepszy plon.

Skuteczność nawożenia - od czego zależy

FOTO: Ph70.pl

Akceptowalne straty w plonie?

Zdarza się jednak, że mimo wszystkich wyżej wymienionych zabiegów i starań, jedna kwestia jest wciąż przez niektórych gospodarzy pomijana. Mimo iż mowa o czynniku plonotwórczym wymienianym przez specjalistów na drugim miejscu, tuż za wodą. Mowa oczywiście o pH gleby.

Odczyn gleby ma wpływ na całą listę chemicznych, fizycznych i biologicznych właściwości gleby, które przekładają się na jej potencjał plonotwórczy. Ma on przełożenie na dostępność składników pokarmowych, wody oraz powietrza. Nie chodzi tutaj o jedną prostą zależność, a wręcz system powiązań, który sprawia, że pH gleby ma realny wpływ na skuteczność nawożenia. Ale po kolei.

Najlepiej zacząć od pojemności sorpcyjnej gleby oraz jej struktury. Oba parametry są ściśle powiązane z wartością pH. Pojemność sorpcyjna decyduje o rozmiarach „magazynu składników pokarmowych; jakim dysponuje gleba (dostępność składników pokarmowych), struktura decyduje o przestrzennym rozmieszczeniu stałych składników w glebie (stosunki wodno-powietrzne).

Idąc dalej, na glebach o dobrej strukturze rośliny mogą wykształcić lepszy system korzeniowy. Lepszy, czyli taki, który umożliwia skuteczniejsze wykorzystanie dostępnej wody i składników pokarmowych.

A i to nie koniec, ponieważ odczyn gleby ma bezpośredni wpływ na ilość i rodzaj zachodzących w niej procesów chemicznych związanych z przechodzeniem składników pokarmowych z form dostępnych dla roślin w niedostępne i na odwrót. pH w dużym stopniu wpływa na gospodarkę i dostępność makroelementów, mikroelementów oraz metali cięż̇kich.

Z jednej strony wpływa na dostępność składników pokarmowych, a z drugiej „decyduje” o ich potencjalnie toksycznych właściwościach. Mowa tutaj głównie o toksyczności glinu czy wspomnianych metali ciężkich.

Na koniec tej i tak mocno okrojonej listy pozostaje nie mniej ważne życie mikrobiologiczne gleby. Drobnoustroje glebowe biorą udział w procesie rozkładu i mineralizacji materii organicznej, w przemianach azotu w glebie, a także w procesie wiązania azotu atmosferycznego. Przykładają się zatem do zwiększenia dostępności niektórych pierwiastków, przyspieszonego wzrostu roślin oraz wyższego plonu. A gdzie tutaj odczyn? Mówiąc w największym skrócie – pH gleby wpływa na liczbę i masę poszczególnych drobnoustrojów. Przykładowo liczebność bakterii glebowych spada wraz z odczynem.

Wapnowanie gleby

FOTO: Ph70.pl

Niepotrzebne straty

Straty w plonie, które powstają na skutek zbyt niskiego odczynu gleby, to nic innego jak straty niepotrzebne, a co więcej nieuzasadnione. Nawet wybierając produkty wapniowe z górnej półki, nadal można być spokojnym o efekt finansowy. Szczególnie w dobie rozmaitych dopłat. Warto przy tym jednak pamiętać, że wapnowanie nie jest zabiegiem jednorazowym. Wykonywanie go co 4 lata w wielu wypadkach może nie być najlepszym rozwiązaniem i nie jest w zgodzie z najnowszymi wytycznymi agrotechnicznymi. Należy unikać zbyt dużych wahań parametrów chemicznych gleby i w konsekwencji tzw. sinusoidalnej dostępności składników pokarmowych z gleby.

W przypadku dużego zakwaszenia gleby potrzebne będą zabiegi większymi dawkami bezpiecznego wapna węglanowego w krótkim okresie czasu. Nawet dwukrotnie w jednym roku na ściernisko i po orce. Jednak z czasem wystarczające będzie coroczne tzw. wapnowanie utrzymujące, które wykonujemy niskimi dawkami. A zysk wynikający z uregulowanego pH z całą pewnością z nawiązką wynagrodzi trud związany z wykonaniem „dodatkowych” zabiegów.

Miód naturalny

Chiny najważniejszym dostawcą miodu do UE

Niemcy potrzebują miodu

Importowany miód – główne wady

Dyrektywa miodowa

Kontrola IJHARS

Miód pochodzący z importu bywa trudny do zidentyfikowania, często nie można dokładnie określić jego pochodzenia, a do tego można znaleźć w nim dodatek cukru. To ogromny problem.

Miód naturalny

Definicja prawna nie pozostawia złudzeń – miód jest naturalnym wytworem pracy pszczół i produktem nieprzetworzonym: „oznakowany jako miód może być wyłącznie środek spożywczy, który jest naturalnie słodką substancją produkowaną przez pszczoły Apis mellifera z nektaru roślin lub wydzielin żywych części roślin, lub wydalin owadów wysysających żywe części roślin, zbieranych przez pszczoły, przerabianych przez łączenie specyficznych substancji z pszczół, składanych, odwodnionych, gromadzonych i pozostawionych w plastrach miodu do dojrzewania” – czytamy na gov.pl. Miód powinien spełniać wymagania jakościowe – nie może zawierać „innych składników żywności, w tym dozwolonych substancji dodatkowych, obcych jego składowi oraz innych organicznych lub nieorganicznych substancji obcych jego składowi”.

Chiny najważniejszym dostawcą miodu do UE

Dane Urzędu Statystycznego UE (Eurostat) pokazują skalę – w ubiegłym roku UE importowała 163 700 ton miodu. Ogromna część produktu pochodziła z Chin – około 60 200 ton, co stanowiło 37% importu do UE. Kolejni ważni dostawcy miodu to Ukraina z 45 800 tonami miodu i 28% importu do UE, na trzecim miejscu plasuje się Argentyna odpowiednio – 20 400 ton i 12%.

Miód na polskim stole

Czym warto kierować się przy zakupie miodu?

Niemcy potrzebują miodu

Niemcy to kraj, który jest uzależniony od importu miodu. W ubiegłym roku sprowadzono tam aż 64 427 ton miodu, przy czym niemieccy pszczelarze wyprodukowali 33 761 ton miodu. To dane Federalnego Ministerstwa Żywności i Rolnictwa (BMEL) (za www.agrarheute.com). Jedna czwarta całego importu miodu do UE trafiła do Niemiec – w 2023 roku Niemcy zaimportowały około 13 084 ton miodu z Ukrainy, 9 091,2 ton z Argentyny i 7 784,3 ton z Meksyku.

Przeczytaj także: Jaki miód najchętniej kupują Polacy? Te ciekawostki o miodzie zaskakują!

Importowany miód – główne wady

Komisja Europejska przeprowadziła analizy, na podstawie których wykryto, że w importowanym modzie znajduje się cukier dodany. Taki "fałszywy miód" narusza przepisy unijnej dyrektywy miodowej. Najwięcej miodu wątpliwej jakości pochodziła z Chin (66 próbek z 89 próbek) – 74% chińskich próbek miodu zawierało cukier. Najwyższy odsetek zanotowano w próbkach z Wielkiej Brytanii (100 % z 10 próbek) i Turcji (93 % z 15 próbek).

Dyrektywa miodowa

Możliwość fałszowania miodu była wcześniej możliwa, ponieważ importowane produkty tak naprawdę nie musiały być rzetelnie opisywane. Nic dziwnego, że Komisja Europejska, Rada i Parlament Europejski zaproponowały nową dyrektywę, która uściśla wymogi i ma zapobiec napływowi fałszywego miodu do krajów UE – np. na etykiecie mają być podawane dokładne wartości procentowe krajów pochodzenia miodu.

Kontrola IJHARS

W 2023 roku w Polsce Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (IJHARS) przeprowadziła kontrolę graniczną 1 189 partii miodu, o łącznej masie 24 087,7 t. Owocem tej akcji było wydanie 5 zakazów wprowadzania miodu na polski rynek. Chodziło o 3 partie miodu z Chin, 1 – z Turcji i 1 partii miodu z Ukrainy.

fot. envato elements

Źródło: www.agrarheute.com, gov.pl

Dlaczego wyłączamy grunty z produkcji rolniczej?

Jakie grunty wymagają decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji?

Kto może złożyć wniosek o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej?

Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej – opłaty

Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej – dokumenty

Dlaczego wyłączamy grunty z produkcji rolniczej?

Chodzi o wolę przeznaczenia gruntów rolnych na inne niż rolnicze lub leśne użytkowanie. Pokusa jest spora, ponieważ tego typu ziemia bywa często tańsza niż ta już przygotowana np. pod budowę domu. Wyłączenie gruntu rolnego z produkcji rolniczej jest potrzebne do tego, aby uzyskać pozwolenie na budowę lub użytkowanie istniejących rolniczych zabudowań do celów nierolniczych. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka musi zaistnieć jako przeznaczona na cele nierolnicze, dlatego właściciel działki rolnej, który zamierza wybudować na niej dom, powinien w pierwszej kolejności wyłączyć grunty z produkcji rolniczej.

Budowa domu na wsi

Dom bez pozwolenia 2024: jaki i gdzie można wybudować?

W każdej gminie funkcjonuje plan zagospodarowania przestrzennego, w którym określa się przeznaczenie gruntów. Gdy nie ma takiego planu, obowiązuje decyzja o warunkach zabudowy. Jeśli działka jest przeznaczona na cele rolnicze, do urzędu gminy musi trafić wniosek o zmianę celów. Zdarza się, że dla działki nie ma obowiązującego miejscowego planu. W tym wypadku należy złożyć wniosek o opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z celem, na jaki ma być przeznaczony dany grunt lub złożyć podanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości. Jeśli dla działki rolnej znajdującej się na terenie miasta planowanie jest jej wyłączenie z produkcji rolniczej, to zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są wymagane.

Jakie grunty wymagają decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji?

Okazuje się, że w tym procesie ma znaczenie klasa gleby.

Zgoda na odrolnienie dotyczy:

• gleb zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb – pochodzenia mineralnego i organicznego,
• użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego,
• gruntów rolnych wskazanych przez ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych i są to: grunty pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa; grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu; grunty pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych; grunty parków wiejskich oraz pod zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi, w tym również pod pasami przeciwwietrznymi i urządzeniami przeciwerozyjnymi; grunty rodzinnych ogrodów działkowych i ogrodów botanicznych; grunty pod urządzeniami: melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi; grunty zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa; grunty torfowisk i oczek wodnych; grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów rolnych.

– Nie wymaga uzyskania zgody przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I–III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy – czytamy na gov.pl.

Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej

FOTO: Envato Elements

Kto może złożyć wniosek o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej?

Przede wszystkim właściciel gruntu, posiadacz samoistny, zarządca lub użytkownik, użytkownik wieczysty i dzierżawca będący osobą fizyczną, osobą prawną, czy jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej.

Przeczytaj także: Kredyt na start 0%: czy można dostać preferencyjną pożyczkę na kupno domu na wsi?

Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej – opłaty

Po uzyskaniu pozwolenia na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji, należy zapłacić jednorazową opłatę – należność oraz opłaty roczne, od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji.

Taka opłata nie obowiązuje w przypadku przeznaczenia pod budownictwo mieszkaniowe gruntów rolnych:

• do 500 m2 w przypadku budowy budynku jednorodzinnego,
• do 200 m2 na każdy lokal mieszkalny, w przypadku budowy budynku wielorodzinnego.

Po przekroczeniu tych wartości, od nadwyżki zostanie naliczona należność i opłaty roczne.

Opłata jednorazowa i opłaty roczne nie obowiązują także jeżeli:

• wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej dotyczy części gruntu rolnego pod zabudową zagrodową, którego powierzchnia nie przekracza 30% całkowitej powierzchni gruntu rolnego pod zabudową zagrodową w danym gospodarstwie rolnym, nie więcej niż 500m2,
• właściciel gruntów wyłączanych z produkcji zobowiąże się do dalszego prowadzenia gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzi zabudowa zagrodowa, składając wniosek o wyłączenie tych gruntów z produkcji.

Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej – dokumenty

Wniosek należy złożyć przed planowaną budową lub przed rozpoczęciem innego niż rolnicze użytkowanie gruntów. Dokumenty należy składać w starostwie powiatowym, czy urzędach miast na prawach powiatu. Cała dokumentacja jest dosyć obszerna, to m.in. sam wniosek o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej, ale też wypis z rejestru gruntów, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokumenty stwierdzające tytuł prawny do nieruchomości lub oświadczenie przedstawiające stan wpisów w księdze wieczystej (np. umowa kupna-sprzedaży, umowa darowizny, poświadczony skrócony odpis księgi wieczystej), dokument określający wartość rynkową gruntu rolnego objętego inwestycją, projekt zagospodarowania działki lub terenu, pełnomocnictwo w sprawach administracyjnych, potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej za pełnomocnictwo.

Złożenie wniosku i decyzja są bezpłatne. Uzyskanie niektórych załączników może wiązać się z poniesieniem kosztów. Na decyzję zwykle czeka się nie dłużej niż miesiąc.

Zobacz także: Jakie są zasady parkowania pod domem jednorodzinnym? Kto i kiedy może to robić?

Fot. Envato elements

Źródło: gov.pl

Piknik Poznaj Dobrą Żywność

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – coraz popularniejszy

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – dzień rodzinny

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – wystawa traktorów

Piknik Poznaj Dobrą Żywność 2024

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – gonitwy

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – atrakcje

Na Torze Wyścigów Konnych Służewiec w Warszawie niemal 80 wystawców zaprezentowało jedyne w swoim rodzaju polskie produkty żywnościowe wysokiej jakości. Wśród nich wyroby wyróżnione znakiem PDŻ, a także te uczestniczące w systemach jakości żywności oraz produkty tradycyjne, regionalne, ekologiczne i oznaczone znakiem PRODUKT POLSKI. Były to wyroby mięsne, mleczarskie, warzywne, owocowe oraz miody.

Piknik Poznaj Dobrą Żywność

Przysmaki można było spróbować i kupić. Cenne okazały się także rozmowy z producentami, którzy chętnie udzielali informacji na temat powstawania swoich produktów:  – Dobra żywność, to zdrowie ludzi. Ważne jest, aby wiedzieć z czego i jak powstała ta, którą spożywamy – podkreślił minister rolnictwa i rozwoju wsi Czesław Siekierski podczas Pikniku Poznaj Dobrą Żywność. Tegoroczna edycja Pikniku zbiegła się z 20-leciem obecności Polski w Unii Europejskiej.

Zobacz także: Konkurs „Rój pomysłów wokół ula”. Do wygrania nagrody o wartości 5000 zł

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – coraz popularniejszy

Tak naprawdę to wydarzenie jest corocznym wielkim świętem polskiej żywności. Pierwszy tego typu event miał miejsce w 2004 roku. Siła rażenia tego niecodziennego spotkania okazała się wielka – każdego roku przybywa i wystawców, i odwiedzjących. Na Pikniku PDŻ pojawił się również sekretarz stanu Michał Kołodziejczak, który powiedział, że polska żywność jest najlepsza, ale musi mieć zapewnione równe warunki konkurencji: – Powołane przeze mnie tzw. "Brygady tygrysa" działają i będą działać, aby polska żywność nie była fałszowana, ani podrabiana – dodał wiceminister Kołodziejczak.

Piknik Poznaj Dobrą Żywność

FOTO: Ministerstwo Rolnictwa I Rozwoju Wsi/facebook

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – dzień rodzinny

Tegoroczna edycja odbył się w Dniu Matki – stając się wspaniałą okazją na spędzenie czasu w gronie rodzinnym. To taka smakowita zapowiedź przed Dniem Dziecka: – Nasz Piknik to wspaniała okazja, aby spędzić ten dzień razem z mamami, z dziećmi, z całą rodziną, bo Piknik PDŻ  to święto polskiej żywności i święto całej rodziny – powiedział minister Czesław Siekierski.

Przeczytaj: Do 30 tys. zł na zakup wiatraka i magazynu energii jeszcze w tym roku! Dla kogo?

Piknik Poznaj Dobrą Żywność

FOTO: Ministerstwo Rolnictwa I Rozwoju Wsi/facebook

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – wystawa traktorów

Na wydarzeniu można było odwiedzić stoiska ministerstw, organizacji branżowych, stowarzyszeń rolniczych, instytutów naukowych oraz muzeum rolniczego. Ogromnym zainteresowaniem cieszyła się wystawa starych ciągników rolniczych i ich przejazd. Na przodzie kolumny złożonej z zabytkowych traktorów jechał, na traktorze C4011, minister rolnictwa i rozwoju wsi Czesław Siekierski.

Kolumnę zabytkowych traktorów prowadził minister rolnictwa i rozwoju wsi Czesław Siekierski.

FOTO: Ministerstwo Rolnictwa I Rozwoju Wsi/facebook

Piknik Poznaj Dobrą Żywność 2024

Na wydarzeniu nie zabrało warsztatów i pokazów kulinarnych oraz degustacji. Zorganizowano także plenerowe studio, w którym minister Czesław Siekierski z kucharzem Jakubem Steuemarkiem przygotowywali kosze piknikowe. W koszu ministra znalazły się kanapki z wędliną, z twarożkiem, rzodkiewką i papryką oraz warzywa i soki z polskich jabłek.

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – gonitwy

Aby podkreślić istotę samego miejsca, zorganizowano gonitwę koni pod honorowym Patronatem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz gonitwę koni rozgrywaną pod honorowym Patronatem Prezydenta m. st. Warszawy. Pierwszą wygrał pięcioletni wałach kasztanowaty Storm „OA”. Zwycięzcom puchar wręczył minister Czesław Siekierski.

Trenerce i dżokejowi zwycięskiego konia puchar wręczył minister Czesław Siekierski.

FOTO: Ministerstwo Rolnictwa I Rozwoju Wsi/facebook

Piknik Poznaj Dobrą Żywność – atrakcje

To wydarzenie jest dedykowane także rodzinom. Stąd wielość ciekawych opcji dla dzieci. Gry, pokazy, zabawy tematyczne i warsztaty edukacyjne to niektóre z nich. Ponadto malowanie twarzy, pokazy baniek mydlanych i dojenie sztucznej krowy, występy muzyczne oraz taneczne.

Oprac. Angelika Drygas

Źródło: gov.pl

Fot. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi/Facebook

Wynajem ogródków – czy tylko moda?

Czym są ogrody do wynajęcia?

Wynajem ogródków – oferta

Wynajem ogródków – co można zyskać?

Ekogrządki

Biznes ten jest najczęściej skierowany do osób mieszkających w dużym mieście. Coraz więcej młodych ludzi preferuje spędzanie wolnego czasu na świeżym powietrzu, a do tego przykłada wielką wagę do zdrowego odżywiania. Spożywanie warzyw i owoców z własnego ogródka staje się dla nich nie tylko modą, ale ważną potrzebą związaną z filozofią i stylem życia. Warto odpowiedzieć na ten palący trend i zbudować dzięki niemu płynność finansową. W Niemczech jest sporo firm, które zajmują się obsługą tego typu inicjatyw. Chodzi o maksymalne odciążenie rolnika, który i tak ma sporo zadań do wykonania w swoim gospodarstwie.

Wynajem ogródków – czy tylko moda?

Z tej wyjątkowej możliwości najczęściej mogą skorzystać rolnicy, których ziemia jest zlokalizowana w pobliżu obszarów metropolitalnych. Ludność z dużych miast chętnie powraca do natury, by odpocząć od zgiełku, jaki towarzyszy im każdego dnia. Rolnicy zajmujący się uprawą roli mogą dodatkowo dzierżawić kawałek pola i traktować to działanie jako odnogę swojej działalności. Ich grunty orne dzierżawione przez osoby prywatne do samodzielnej uprawy przez sezon (np. od kwietnia), aż do zbiorów to ciekawa forma dodatkowego zarobku.

Grządki na wynajem

FOTO: Envato Elements

Czym są ogrody do wynajęcia?

To dość nowa idea. Rolnicy udostępniają grunty orne zlokalizowane w pobliżu miast i przygotowują pole, zapewniając podstawowe nawożenie, wodę do nawadniania i opcjonalnie narzędzia ogrodnicze. Klienci natomiast wynajmują działkę i są odpowiedzialni za pielęgnację i zbiór warzyw.

Zobacz także: Podatek rolny 2024: wiemy, ile zapłacą rolnicy!

Wynajem ogródków – oferta

Rolnicy mogą zaoferować swoim klientom nie tylko wolne grządki czy kawałek pola, ale także sadzonki, czy młode rośliny nadające się do posadzenia. Rolnicy powinni jednak odpowiedzieć sobie na pytanie, czy są w stanie samodzielnie obsłużyć swoich klientów i ewentualnie służyć im poradą. W Niemczech można do tego celu wynająć profesjonalne agencje, które obsługują chętnych do samodzielnej uprawy warzyw klientów z dużych miast. Ważny jest nie tylko dostęp do wody, ale oddalenie działki do 10 kilometrów od miasta. Jak to działa? Wynajmujący od kwietnia czy maja przejmują wybrane przez siebie powierzchnie i je uprawiają, ponosząc koszty utrzymania upraw i zbiorów. Aby przyciągnąć więcej klientów, można postarać się o dobrze skrojoną ofertę marketingową, ulotki, stronę internetową i profile w mediach społecznościowych.

Wynajem ogródków – co można zyskać?

Rolnicy zaś muszą wliczyć w swoje koszty odpowiednie oznakowanie terenu i jego zabezpieczenie, narzędzia, wodę, przygotowanie ziemi i ewentualne działania reklamowe. Zyskują natomiast stały dochód za działkę.

Zobacz także: Paragony grozy za polskie warzywa i owoce. Ile kosztują pomidory czy fasolka?

Ekogrządki

Taka forma wynajmu jest też popularna w tzw. sypialniach dużych miast. Pod Poznaniem jeden z developerów oferuje eko-grządki dla mieszkańców, którzy nie posiadają ogródków. Wszystko po to, aby odpowiedzieć na proekologiczne trendy. Do dyspozycji chętnych są eko-grządki o powierzchni 50m2 z wyznaczonym miejscem na kompostownik i dobrym dostępem do studni, bez przyłącza do prądu i śmietników. Dotarcie do tych grządek jest możliwe jedynie pieszo lub rowerem, ponieważ są zlokalizowane 500 m od wejścia do lasu. Koszt najmu to 40 lub 50 zł za miesiąc w zależności od powierzchni (360 lub 450 zł za sezon, od marca do listopada).

Źródło: topagrar.com

fot. envato elements

Dariusz Kisielewski z miejscowości Młotkowo-Wieś (pow. sierpecki, gm. Zawidz) gospodaruje razem z synem na 50 ha. Uprawia zboża, kukurydzę i ziemniaki skrobiowe. Utrzymuje trzodę chlewną w cyklu zamkniętym oraz bydło opasowe.

– Mamy 12 loch i przetrwaliśmy jako jedno z nielicznych gospodarstw rodzinnych w okolicy zajmujących się chowem trzody chlewnej. W naszej wsi już nikt nie ma świń oprócz nas. W niedaleko położonych wioskach są chlewnie, ale duże tzw. przemysłowe.

Musiałem spełnić wszystkie wymogi bioasekuracji, co było bardzo trudne i kosztowne. Jednak było warto, bo dzięki temu dużą część własnych zbóż mogę skarmić i przerobić na wieprzowinę i nie muszę ich sprzedawać po bardzo niskich cenach. Oczywiście nie jestem w stanie na potrzeby stada zużyć całości zbieranych zbóż i nadwyżki muszę sprzedać. Pewnie by się to udało, gdyby doszło do rozbudowy chlewni, jaką planowałem, ale przyszły trudne czasy, kiedy tuczniki sprzedawaliśmy poniżej kosztów produkcji i zrezygnowałem z tej inwestycji – powiedział Dariusz Kisielewski.

Czytaj więcej: Sezon grillowy nie przyniósł podwyżek. Jakie są ceny świń w Polsce?

Sytuacja na rynku zbóż jest tragiczna

– Ostatni czas muszę przyznać, że był dobry dla trzody chlewnej, ale teraz już ceny spadają. Uprawiamy też ziemniaki skrobiowe, które dostarczamy do zakładów w Łomży i Trzemeszna. Ta produkcja jest opłacalna w przeciwieństwie do zbóż. Sytuacja na rynku zbóż jest tragiczna i wszystkim rolnikom zależy na jej unormowaniu. Drugi rok z rzędu tracimy na produkcji zbóż – kończy  Dariusz Kisielewski.

– Mamy 12 loch i przetrwaliśmy jako jedno z nielicznych gospodarstw rodzinnych w okolicy zajmujących się chowem trzody chlewnej – przyznaje rolnik.

FOTO: Pexels

Andrzej Rutkowski

Choć ciągników Massey Ferguson 8735 jest na świecie dużo, tego jednego nie sposób pomylić z żadnym innym. Wszystko przez wyraziste różowo-błękitne barwy! Posiadaczem tej wyjątkowej maszyny jest Anglik Martin Wiles. Jest on właścicielem firmy CFTS, zajmującej się szeroko pojętą branżą leśną - przedsiębiorstwo prowadzi między innymi wycinki drzew. To istotne, ponieważ właśnie praca Martina Wilesa podsunęła mu pomysł na przemalowanie ciągnika Massey Ferguson na tak nietypowe kolory. 

Skąd pomysł na kolorowy traktor? 

Kolory ciągnika Martina Wilesa są nieprzypadkowe. Właściciel dobrał je do posiadanego już rębaka - niezbędnej w pracach leśnych maszyny, która ćwiartuje gałęzie, liście czy twarde pędy na mniejsze części. Nietypowy rębak marki Mus-Max to pomysł Bena Price’a z 2021 roku. To właśnie on wymyślił, by pomalować maszynę na wyraziste kolory: różowy i niebieski. Martin Wiles zakupił rębak i podchwycił pomysł, bowiem stoi za nim wyjątkowe przesłanie. 

FOTO: Firmowe

Dlaczego traktor Massey Ferguson przemalowano na różowo-niebiesko? 

Pomalowanie rębaka, a później traktora Massey Ferguson, na różowo-niebiesko to działanie, które ma na celu podnoszenie świadomości dotyczącej walki z rakiem oraz wspomaganie organizacji charytatywnych, które zajmują się wspieraniem chorujących na nowotwory. Chodzi przede wszystkim o dwie brytyjskie organizacje: Cancer Research UK i Young Lives vs Cancer. 

- Nowotwory dotykają wielu osób, a moja firma nie byłaby w tym miejscu, w jakim jest, gdyby nie moja babcia, która zmarła na tę chorobę. Potrzebujemy rębaka na większości naszych zbiórek charytatywnych, a nie chciałem po prostu stawiać przed nim niepasującego kolorystycznie traktora. Oklejenie ciągnika i zmiana koloru maski będzie lepiej przyciągać uwagę, co pomoże w zbieraniu darowizn. Miło się patrzy na Massey Fergusona w towarzystwie maszyny leśnej - wyjaśnia swoją decyzję Martin Wiles. 

Jak kolorowy ciągnik przyczyni się do walki z rakiem? 

Kolorowy Massey Ferguson to nie tylko fanaberia czy symbol. Firma Martina Wilesa realnie pomaga organizacjom działającym na rzecz walki z rakiem. Różowo-niebieski ciągnik wraz z rębakiem do kompletu przeprowadzą między innymi wycinkę w Cambridge dla OCS Group UK, a równowartość pieniężna uzyskanych zrębów zostanie przekazana na cele charytatywne, związane z obszarem chorób nowotworowych. 

Jakie zmiany wprowadzono w różowo-niebieskim Masseyu Fergusonie? 

Traktor Martina Wilesa nie tylko pomalowano na wyjątkowe kolory. Maszyna przeszła także pewne zmiany techniczne. Zamontowano obrotowe siedzisko wraz z ekranem i podłokietnikiem, które umożliwia łatwe sterowanie rębakiem. Właściciel ciągnika jest zachwycony efektem końcowym!

FOTO: Firmowe

źródło: profi technika

oprac. Zuzanna Ćwiklińska

fot. profi

Gdzie rolnicy zablokują drogi?

Blokady stanęły na drogach, autostradach, w miastach. Zapowiedziano protesty w ponad 170 miejscach, ale do akcji przyłączali się kolejni strajkujący. Protest odbył się w godzinach od 12.00 do 14.00. W tym samym czasie rolnicy z innych krajów również protestują, np. w Niemczech, Francji, Holandii, Rumunii i na Litwie.

Strajk rolników 24 stycznia

W protestach wzięli udział m.in. rolnicy z Solidarności RI, Oszukanej Wsi, Krajowej Rady Izb Rolniczych, AgroUnii, Kółek Rolniczych. – Razem wyjedźmy na ulice i zaprotestujmy przeciwko importowi zbóż z Ukrainy oraz przeciwko tym pomysłom, które w sposób znaczący chcą ograniczyć produkcję rolniczą w Polsce i UE. W całej UE protestują rolnicy. Także w Polsce nasz głos powinien być usłyszany – mówił Adrian Wawrzyniak, rzecznik prasowy NSZZ RI „Solidarność”.

Protest rolników – najważniejsze postulaty

Rolnicy domagają się przede wszystkim:

• wypłat dopłat bezpośrednich,
• wypłat dopłat do zbóż za rok 2023 analogicznie do roku 2022,
• wprowadzenia zakazu importu zbóż z Ukrainy do Polski,
• wprowadzenia dopłat w wysokości 2 zł do 1 litra paliwa,
• powrotu Unii Europejskiej do kontyngentów sprzed wojny w handlu z Ukrainą produktami rolnymi,
• powołania niezależnych laboratoriów do badania produktów rolnych,
• wstrzymania przez Unię Europejską inicjatyw i projektów ekologicznych negatywnych dla produkcji rolnej,
• odbudowy pogłowia trzody chlewnej w Polsce i kontynuacji programów Locha plus,
• wzmocnienia KGS przez przejęcie i budowę terminali zbożowych oraz realnego eksportu zboża przez grupę,
• zmiany zapisów Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027.

Protest rolników – wybrane wydarzenia

W województwie mazowieckim do protestu przyłączył się powiat siedlecki, węgrowski, sokołowski i miński, długą kolumnę stworzyło ponad 120 ciągników.

W Wielkopolsce w powiecie średzkim naliczono ok. 130 ciągników, w powiecie szamotulskim w Sękowie na proteście pojawiło się aż 1000 ciągników rolniczych!

Na protest rolników w Nysie przyjechał Michał Kołodziejczak, wiceminister rolnictwa:

– Równolegle z tym, kiedy KE mówi, że nie zmieni przepisów i nie będzie embarga na import produktów rolno-spożywczych z Ukrainy, prowadzone są rozmowy na poziomie departamentów Polski i Ukrainy, ministerstw rolnictwa Polski i Ukrainy, ponieważ jest opracowywany model, który będzie ograniczał i licencjonował towary przyjeżdżające do Polski z Ukrainy. Nieograniczony napływ produktów rolnych z Ukrainy zabije nasze rolnictwo i ja jestem tego zdania, że powinien być stanowczo ograniczony i być pod stuprocentową kontrolą – wyjaśnił Kołodziejczak.

W województwie podkarpackim rolnicy protestują na przejściu granicznym w Medyce. Według przedstawicieli Podkaprackiej Oszukanej Wsi około 150 ciągników ruszyło z Medyki w kierunku Przemyśla. – Mamy rozrzutnik i nie zawahamy się go uczyć;) Może nie dzisiaj, ale jeśli nie będzie reakcji w UE Platformy Obywatelskiej, PSL i Janusza Wojciechowskiego, to w Polsce będą strajki jakie znamy z telewizyjnych relacji z Francji czy Holandii! – czytamy na portalu X (dawniej Twitter)

Rolnicy strajkowali również w woj. lubelskim w powiecie krasnostawskim, hrubieszowskim, biłgorajskim i zamojskim. W okolicach Zamościa protestowali rolnicy ze Stowarzyszenia Oszukana Wieś. W Zamościu pojawiło się ok. 400 ciągników, a w Hrubieszowie około 500. Protest odbył się również w Chełmie. Protestują także rolnicy z okolic Nidzicy i Działdowa (naliczono 150 ciągników). 

Do powiatu ostródzkiego w Małdytach rolnicy przybyli aż 150 ciągnikami. Protest wsparli rolnicy z okolic Elbląga, Pasłęka, Morąga, Miłakowa i Małdyt. 

W MRiR odbyła się konferencja prasowa wiceministra rolnictwa Stefana Krajewskiego po spotkaniu z przedstawicielami organizacji rolniczych i rolników. Wiceminister rozumie zasadność protestów, twierdzi też, że są spóźnione o co najmniej rok. 

Minister rolnictwa i rozwoju wsi Czesław Siekierski po powrocie z Rady Ministrów Unii Europejskiej ds. Rolnictwa spotka się z protestującymi rolnikami w Słupnie w godzinach popołudniowych.

oprac. Angelika Drygas

Źródło: Tygodnik Poradnik Rolniczy, Top Agrar

fot. otwarcia: Szymon Śliwiński, Protest rolników w woj. zachodniopomorskim

Psy, podobnie jak ludzie, nie są odporne na patogeny. W związku z tym mogą doznać przeziębienia, wywołanego przez wirusy, na przykład reowirusy, adenowirusy, herpeswirusy, psi koronawirus, wirus parainfluenzy. Czworonóg może się zarazić poprzez kontakt z chorym psem, zwłaszcza jeżeli przeszedł stres, jest niewłaściwie odżywiany lub ma złe warunki bytowe, bowiem wpływa to na obniżenie odporności. Przeziębienie u psa może wywołać też nagła zmiana temperatury czy klimatyzacja. Pupil, który na zimowym spacerze naje się śniegu lub wypije lodowatą wodę z kałuży, także może zachorować. Właściciel, który przechodzi przeziębienie, nie musi się jednak martwić: wirusy wywołujące tę chorobę u ludzi są dla psów raczej nieszkodliwe. 

Objawy przeziębienia u psa 

Przeziębiony pies zachowuje się podobnie jak przeziębiony człowiek, zatem z łatwością zorientujemy się, że coś mu jest. Do najczęstszych objawów przeziębienia u psa zalicza się kaszel, który może nawet prowadzić do wymiotów, katar, zapalenie spojówek objawiające się ropieniem oczu oraz ból gardła, który rozpoznamy po częstym przełykaniu śliny i niechęci do jedzenia. Czworonóg może także częściej oblizywać nos, który będzie suchy, mieć powiększone węzły chłonne lub podniesioną temperaturę ciała. Przeziębiony pupil zwykle jest apatyczny, traci energię, nie chce się bawić ani jeść. 

Jak leczyć przeziębienie u psa? 

Choć sami nie zawsze zgłaszamy się ze zwykłym przeziębieniem do lekarza, w przypadku psów lepiej nie wybierać leczenia domowymi metodami, a już na pewno nie lekami przeznaczonymi dla ludzi. Gdy tylko zauważymy, że z pupilem jest coś nie tak, należy udać się do weterynarza. Lekarz weterynarii może określić, czy choroba nie przeniosła się na oskrzela czy płuca i przepisać psu leki przeciwgorączkowe, przeciwzapalne lub wykrztuśne. Jeśli przeziębienie zdążyło zająć organizm, konieczna może być antybiotykoterapia. 

Przeziębiony pies: jak się opiekować chorym zwierzęciem? 

Leki dla psa przepisze lekarz, jednak właściciel powinien zapewnić choremu ulubieńcowi odpowiednie warunki, by komfortowo wracał do zdrowia. Warto zatroszczyć się o ciepłe posłanie w cichym miejscu, najlepiej gdzieś, gdzie temperatura jest stabilna. Spacery w okresie choroby mogą być krótsze. Jeśli psa męczy gorączka, warto omówić z weterynarzem stosowanie zimnych okładów - złagodzą nieprzyjemne odczucia. Dobrze też zatroszczyć się o to, by pies chciał coś zjeść. Z brakiem apetytu można walczyć, podsuwając ulubieńcowi pokarm o podwyższonej smakowitości i wyrazistym zapachu, najlepiej w formie pasztetu lub musu, który nie podrażni bolącego gardła. W okresie choroby pupil powinien być odizolowany od innych zwierząt domowych. 

FOTO: Envato Elements

Jak zapobiegać przeziębieniom u psa?  

Odporność psa można budować. Najlepiej robić to za pomocą odpowiedniej diety: zbilansowane żywienie, wzbogacone suplementami, wesprze organizm czworonoga. Jeżeli jego dieta jest bogata we wszystkie niezbędne składniki odżywcze, warto zadbać też o to, by pies miał własne legowisko, wygodne i ustawione w ciepłym, suchym miejscu. Jeżeli czworonóg nie nocuje w domu, należy zatroszczyć się o odpowiednią izolację jego budy. 

W zimne i deszczowe dni lepiej wybrać się na krótszy spacer. Nawet jeżeli pies z entuzjazmem podchodzi do deszczu czy śniegu, może narazić się na przeziębienie. Po powrocie należy porządnie osuszyć pupila. Dzięki tym zaleceniom mamy szansę uniknąć choroby u czworonożnego ulubieńca.

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Istnieje klasyfikacja, według której ziemniaki dzieli się na trzy typy: A, B oraz C. Wyróżniamy też typy pośrednie. Mimo to Centrum Doradztwa Rolniczego wskazuje na jeszcze jeden, dodatkowy typ D. Według tej organizacji jest on bardzo mączysty, ma suchy i szorstki, rozgotowujący się miąższ. To sprawia, że typ D nie ma wielu zastosowań kulinarnych. Jakie odmiany ziemniaków więc wybrać? Kierujmy się przede wszystkim podstawową klasyfikacją. Oto ona.

Jakie odmiany ziemniaków wybrać? Typ A

Najważniejszą cechą typu A jest niewielka zawartość skrobi. Miąższ tych odmian ziemniaków jest twardy i wilgotny. Najbardziej będą one nadawały się do pieczenia czy grillowania bez obierania, jak również do każdego typu sałatek. Ze względu na fakt, że zawartość skrobi jest w nich naprawdę mała, będą słabo rumienić się podczas smażenia na patelni czy w głębokim tłuszczu.

Najpopularniejsze odmiany ziemniaków typu A to:

• Denar;
• Impala;
• Impresja;
• Lord;
• Mozart;
• Musica;
• Nicola;
• Oberon;
• Viviana;
• Volumia.

Jakie odmiany ziemniaków wybrać? Typ B

Typ B jest ogólnoużytkowy. Zaliczane do tej grupy odmiany ziemniaków odznaczają się średnim poziomem twardości. Idealnie sprawdzą się podczas smażenia, gdyż zawierają 14-16% skrobi. Podczas obróbki cieplnej ich skórka rumieni się i staje się chrupiąca, a miąższ jest wilgotny i pulchny. Tego typu kartofle wybierajmy do przygotowania frytek, placków, babek czy do różnych potraw z sosami. Te odmiany są najbardziej uniwersalne, świetnie sprawdzające się w kuchni.

Najczęściej spotykane odmiany ziemniaków typu B to:

• Irga;
• Irys;
• Fresco;
• Gloria;
• Pasat;
• Glada;
• Augusta.

Jakie odmiany ziemniaków wybrać? Typ C

Ziemniaki typu C mają największą zawartość skrobi, przez co są bardziej mączyste, a ich miąższ jest niezwykle miękki i szybko się rozpada podczas smażenia lub gotowania. To jednak nie musi być wada! Tego typu kartofle to idealny materiał na purée, a także przeróżne kluski. Ziemniaki z tej grupy sprawdzą się również do pieczenia czy wyrobów garmażeryjnych. Często stosuje się je jako zagęszczacze lub dodatki do wypieków.

Najlepsze odmiany ziemniaków typu C to:

• Ametyst;
• Agnes;
• Bryza;
• Cekin;
• Etiuda;
• Gracja;
• Gustaw;
• Jurek;
• Justa;
• Jutrzenka;
• Legenda;
• Magnolia;
• Malaga;
• Marlen;
• Mazur;
• Melody.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Źródło: znin.naszemiasto.pl

Komisja Europejska pracuje nad największą od lat zmianą w przepisach dotyczących przede wszystkim dobrostanu zwierząt w transporcie. Po raz pierwszy w historii w zapisach mają znaleźć się regulacje związane z dobrostanem i identyfikowalnością psów i kotów, które są hodowane, utrzymywane i sprzedawane jako zwierzęta domowe i do celów gospodarczych. Jak informuje KE, nowe przepisy wpłyną na poprawę sytuacji 1,6 mld zwierząt transportowanych co roku na terytorium UE i wywożonych z UE. 

Nowe przepisy UE o dobrostanie zwierząt skończą z pseudohodowlami? 

Przez 20 lat w przepisach unijnych nie wprowadzono dużych zmian w zakresie dobrostanu zwierząt. Urzędnicy zwrócili jednak uwagę na to, że w tym czasie dużo się zmieniło w zakresie wiedzy i postępu technologicznego. Aktualizacja przepisów ma uwzględnić również te zmiany, po to, by ustanowić jednolite unijne normy dotyczące hodowli i utrzymywania psów i kotów oraz postępowania z nimi w zakładach hodowli, sklepach zoologicznych i schroniskach. Ulepszony ma być także system identyfikowalności psów i kotów dzięki obowiązkowej identyfikacji i rejestracji w krajowych bazach danych, co ma służyć zwalczaniu nielegalnego handlu i lepszej kontroli dobrostanu zwierząt w hodowlach. 

UE chce zadbać o psy i koty 

Organy unijne zwróciły uwagę na to, że w około 44 proc. gospodarstw domowych w Europie trzymane są zwierzęta domowe. Handel psami i kotami w ostatnich latach osiągnął wartość 1,3 mld euro, jednak na dużą skalę rozwinęła się jego nielegalna gałąź. W związku z tym potrzebne jest ujednolicenie przepisów dotyczących hodowli, które są bardzo zróżnicowane w poszczególnych państwach członkowskich. W wielu krajach dochodzi nawet do niewłaściwego traktowania zwierząt, co nowe regulacje prawne miałyby ukrócić. Zakładają one, że: 

• po raz pierwszy w historii wprowadzone zostaną minimalne normy w odniesieniu do hodowli, utrzymywania, pielęgnacji i traktowania tych zwierząt w całej UE. 
• Rygorystyczne wymogi w zakresie identyfikowalności obejmujące zautomatyzowane kontrole sprzedaży przez internet pomogą właściwym organom kontrolować hodowlę i sprzedaż psów i kotów, a nabywcom pozwolą sprawdzać prawidłowość identyfikacji i rejestracji tych zwierząt. 
• Państwa członkowskie będą musiały oferować szkolenia osobom zajmującym się zwierzętami, a każda osoba kupująca psa lub kota będzie informowana o związanej z tym odpowiedzialności. 
• Import psów i kotów będzie podlegał równoważnym normom dobrostanu. 

Dni futer w Europie są policzone 

KE z zadowoleniem odniosła się do europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Europa wolna od futer”, która wzywa do wprowadzenia zakazu hodowli zwierząt futerkowych i sprzedaży produktów zawierających futro zwierzęce na jednolitym rynku. Komisja doceniła przedmiotową inicjatywę i przyznała, że kwestia dobrostanu zwierząt budzi głębokie zaniepokojenie europejskich obywateli, na co odpowiedzią mają być planowane nowe regulacje. 

Jakie obszary mają się zmienić, by poprawić dobrostan zwierząt w transporcie? 

Komisja Europejska w planie nowelizacji przepisów skupiła się na kilku głównych obszarach, mających zasadnicze znaczenie dla poprawy dobrostanu zwierząt w transporcie: 

• Skróceniu ulegnie czas przewozu, a w przypadku długich tras wymagane będą przerwy, podczas których należy wyprowadzić zwierzęta z pojazdu, zapewnić im odpoczynek, nakarmić i napoić. Szczególne zasady dotyczyć będą zwierząt przeznaczonych do uboju oraz zwierząt wrażliwych, takich jak nieodsadzone cielęta i zwierzęta ciężarne. 
• Minimalna dopuszczalna przestrzeń przeznaczona dla różnych zwierząt zostanie zwiększona i dostosowana do poszczególnych gatunków. 
• Transport w ekstremalnych temperaturach będzie podlegał rygorystycznym ograniczeniom, np. jeżeli temperatura przekroczy 30 stopni, możliwy będzie jedynie transport nocny. Ponadto, gdy temperatura spadnie poniżej 0 stopni, pojazdy drogowe muszą być zakryte, a część, w której znajdują się zwierzęta, powinna mieć regulowaną temperaturę w celu ochrony zwierząt przed wiatrem i chłodem podczas podróży. Jeżeli temperatura spadnie poniżej -5 stopni, poza powyższymi środkami czas transportu nie może przekraczać 9 godzin. 
• Zaostrzone zostaną przepisy dotyczące eksportu żywych zwierząt z Unii, m.in. poprzez ściślejsze kontrole w państwach trzecich pozwalające sprawdzić, czy stosowane tam normy są równoważne normom obowiązującym w UE. 
• Zwiększone będzie wykorzystanie narzędzi cyfrowych, aby ułatwić egzekwowanie przepisów transportowych (np. pozycjonowanie pojazdów w czasie rzeczywistym, centralna baza danych). 

​źródło: materiały prasowe KE

​oprac. Zuzanna Ćwiklińska

fot. pixabay

Współfinansowane przez izby rolnicze, KRIR i KRUS zimowiska 2024 odbywały się będą w Zakopanem. KRIR poinformowała, że dzieci będą nocowały w „Domu Wczasowym u Franka”, niemal w samym centrum zimowej stolicy Polski. Na terenie ośrodka dostępne są liczne atrakcje dla najmłodszych, takie jak: 

• sale do zajęć sportowych i tanecznych, 
• bilard, 
• piłkarzyki, 
• szałas górski na ogniska. 

Podczas pobytu w domu wczasowym dla dzieci zorganizowane zostaną następujące atrakcje: 

• kulig zakończony ogniskiem i pieczeniem kiełbasek, 
• pobyt w termach lub aquaparku, 
• interaktywna prezentacja o Tatrach, 
• piesze wycieczki w pobliskie góry z przewodnikiem dostępnymi szlakami turystycznymi, 
• gry i zabawy na świeżym powietrzu, 
• zawody sprawnościowe, 
• konkursy plastyczne i recytatorskie, 
• lepienie bałwana i rzeźb ze śniegu, 
• pogadanki, 
• dyskoteka. 

Zimowisko KRIR 2024: jakie atrakcje czekają na dzieci? 

Dobrze wyposażony ośrodek noclegowy to nie koniec atrakcji, z których będą mogły skorzystać dzieci biorące udział w zimowisku. Program siedmiodniowych wyjazdów jest niezwykle obszerny, obejmuje: 

• wycieczki na terenie Zakopanego:
  • Snowlandia – Zimowy Park Rozrywki, 
  • Muzeum Tatrzańskie im. Dra Tytusa Chałubińskiego, 
  • Wielka Krokiew im. Stanisława Marusarza, 
  • Krupówki, 
• wycieczki do Nowego Targu i Wadowic: 
  • muzeum JP II w Wadowicach, 
  • Kalwaria Zebrzydowska, 
  • park trampolin w Nowym Targu. 

Ile kosztuje zimowisko dla dzieci rolników? 

Zimowy wyjazd dla najmłodszych będzie dofinansowany przez KRIR, KRUS i izby rolnicze, jednak rodzice muszą pokryć część kosztów. Chcąc wysłać dziecko na zimowisko, rolnicy będą musieli zapłacić około 850 zł. Pozostała część opłaty w wysokości 900 zł będzie pozyskana z Funduszu Składkowego Ubezpieczenia Społecznego Rolników. W tej kwocie mieszczą się wszystkie zaplanowane atrakcje, zakwaterowanie na 6 nocy oraz 5 posiłków dla dzieci każdego dnia. 

FOTO: Envato Elements

Kto może pojechać na zimowisko z KRIR i KRUS? 

Współfinansowany przez instytucje rolnicze zimowy wyjazd dedykowany jest dzieciom rolników. Mogą w nim wziąć udział dzieci do 16 roku życia, pod warunkiem, że co najmniej jeden z rodziców (opiekunów prawnych) jest ubezpieczony w pełnym zakresie w KRUS (jednocześnie na ubezpieczenie emerytalno-rentowe, chorobowe, wypadkowe, macierzyńskie) lub jedno z rodziców jest uprawnione do świadczeń z KRUS (pobiera rentę lub emeryturę) w czasie trwania wycieczki. 

Jak zapisać dziecko na zimowisko? 

Zainteresowani rodzice powinni skontaktować się ze swoją izbą rolniczą telefonicznie by dokonać zapisu dziecka na zimowy wyjazd. Izby będą odbierać telefony w dni robocze pomiędzy godziną 8 a 15. Po przyjęciu zapisu, rodzic musi w ciągu 2 dni wpłacić pieniądze na konto danej izby. 

Kiedy odbędą się zimowe wyjazdy dla dzieci rolników? 

Zimowiska KRIR i KRUS organizowane będą w czasie ferii zimowych. Oznacza to, że będzie kilka turnusów, dedykowanych poszczególnym województwom. W tej chwili wiadomo już o następujących terminach: 

• Mazowiecka Izba Rolnicza – od 15 do 21 stycznia 2024 r.,  
• Zachodniopomorska Izba Rolnicza – od 22 do 28 stycznia 2024 r., 
• Warmińsko-Mazurska Izba Rolnicza – od 29 stycznia do 4 lutego 2024 r., 
• Pomorska Izba Rolnicza – od 5 do 11 lutego 2024 r., 
• Wielkopolska Izba Rolnicza – od 12 do 18 lutego 2024 r., 
• Lubuska Izba Rolnicza – od 12 do 18 lutego 2024 r. 

Zuzanna Ćwiklińska

żródło: KRIR

fot. envato elements

Uprawa roślin czy hodowla zwierząt na Księżycu wydają się niczym więcej niż tylko jeszcze jedną fanaberią ludzkości. Jednak w rzeczywistości jest inaczej. Chcąc badać kosmos, potrzebujemy zasobów, z których można będzie rozsądnie korzystać. Jednym z największych wyzwań jest zapewnienie ich np. na Księżycu czy na Marsie – koszty transportu są bowiem ogromne. 

- Biorąc pod uwagę ogromny potencjał naukowy i ekonomiczny Księżyca, w przyszłości będziemy musieli założyć załogowe bazy księżycowe. Ale jak możemy zapewnić członkom załogi żywność, tlen i wodę? - zastanawia się Yitong Xia, główny autor najnowszego badania nad uprawami w glebie księżycowej. 

Właśnie w celu zaopatrzenia przyszłych baz i ich załóg prowadzone są dziś badania nad rolnictwem kosmicznym, których wyniki z roku na rok są coraz bardziej obiecujące. Jeżeli uprawa roślin na Księżycu się powiedzie, możliwe będzie zaopatrzenie baz kosmicznych w żywność i tlen. 

Gdzie przeprowadzono badania nad kosmicznym rolnictwem? 

Obecnie badania nad rozwojem kosmicznego rolnictwa prowadzone są między innymi na Chińskim Uniwersytecie Rolniczym. To właśnie tam w ostatnim czasie naukowcy wykorzystali księżycową glebę do testów. Odtworzyli podłoże, które przypomina to na Księżycu i wysiali w nim nasiona tytoniu z gatunku Nicotiana benthamiana. Te rośliny bardzo często wykorzystywane są do upraw testowych. Część z nich została wzmocniona wyselekcjonowanymi bakteriami fosforowymi, wykorzystywanymi w celu lepszego przyswajania tego pierwiastka. 

Rolnictwo w kosmosie: jakie są najnowsze wyniki badań? 

Próba wyhodowania tytoniu na glebie księżycowej zakończyła się sukcesem. Naukowcy odnotowali, że po 24 dniach we wszystkich próbkach gleby pojawiły się rośliny. Co ważne, zaobserwowano także korzystny wpływ bakterii fosforowych. We wzmocnionych nimi próbkach gleby rośliny wytworzyły dłuższe łodygi i korzenie a ich liście były szersze i było ich więcej. Bakterie fosforowe pomogły zwiększyć kwaśność księżycowej gleby. 

Jakie technologie można wykorzystać w księżycowym rolnictwie? 

Naukowcy zajmujący się badaniem możliwości rozwoju rolnictwa w kosmosie nie ukrywają, że istnieją różne możliwości, by uprawa roślin na Księżycu stała się osiągalna. Wymieniają między innymi transport gleby na Księżyc, hydroponikę oraz wykorzystanie zastępczych materiałów zamiast gleby, takich jak hydrożele. Wadą tych rozwiązań jest jednak konieczność dostarczenia ich do baz kosmicznych za pomocą rakiet, co pociąga za sobą ogromne koszty. Z tego powodu lepiej rozwijać badania nad poprawą warunków mikrobiologicznych księżycowej gleby, by móc prowadzić działalność rolniczą w kosmosie bez konieczności ciągłych dostaw surowców z Ziemi.

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Autorzy serwisu CVeasy.pl przeprowadzili badania, mające określić, jak Polacy oceniają konkretne grupy zawodowe oraz stanowiska, związane z poszczególnymi branżami. W badaniach wzięło udział prawie 600 osób z całego kraju. Jak się okazuje, Polacy są dość krytycznie nastawieni do niektórych zjawisk na rynku pracy. Sądzą między innymi, że szkoła nie przygotowuje nas do aktywności zawodowej. Mają też swoje typy, jeżeli chodzi o dobrze opłacane zawody i stanowiska. 

Kto według Polaków zarabia najlepiej? 

Wyniki ankiety pokazały między innymi jakie zawody są według Polaków najlepiej płatne. Ankietowani zadeklarowali, że dziś opłaca się zostać specjalistą z zakresu IT. Z ich odpowiedzi wynika, że za dobrze płatne zawody uchodzą także dentysta i chirurg oraz stanowiska powiązane z branżą prawną - zwłaszcza adwokat i notariusz. Jako grupę, która zarabia najwięcej, wskazywano wszystkich przełożonych, dyrektorów i prezesów. 

W jakim zawodzie zarabia się za mało? 

Na tym pytania dotyczące zarobków się nie skończyły. Ankietowani określali także, w jakim zawodzie według nich zarabia się za mało, a w jakim za dużo w porównaniu do wymaganych kompetencji czy stawianych przed pracownikiem zadań. Jak się okazało, za grupę, która zarabia za mało, najczęściej Polacy uznają nauczycieli. Na dalszych miejscach znaleźli się pracownicy porządkowi, budowlańcy i pracownicy medyczni, w tym pielęgniarze i ratownicy. 

Na drugim końcu skali umiejscowiono zawody, w których zarabia się za dużo. Ankietowani uznali, że za wysokie są dochody polityków, duchownych, dyrektorów oraz twórców internetowych. 

Czy zarobki w Polsce są krzywdzące? 

Według 7 na 10 ankietowanych, zarobki oferowane na polskim rynku pracy są za niskie w stosunku do wykonywanych obowiązków. 

- W mojej opinii szczególnie trudne do zaakceptowania są kilkukrotnie niższe wynagrodzenia w Polsce w stosunku do większości krajów europejskich, przy nieznacznie niższych, a w wielu przypadkach podobnych lub wyższych cenach dóbr i usług. Taka dysproporcja dochodów i wydatków powoduje frustrację i obniżenie motywacji do działania – tłumaczy w rozmowie z CVeasy dr inż. Artur Gajdos, ekspert analiz rynku pracy. 

Jakie są najbardziej stresujące zawody? 

W przeprowadzonej przez portal CVeasy ankiecie padły także pytania o to, jaki zawód jest najbardziej stresujący. Zdaniem ankietowanych, z dużym obciążeniem psychicznym w pracy muszą radzić sobie lekarze, policjanci, górnicy, strażacy i nauczyciele. Z kolei w kategorii obciążeń fizycznych za wyjątkowo narażone grupy uznano górników, pomocników na budowie oraz wykwalifikowanych robotników. 

Jak Polacy oceniają zawód rolnika? 

Z odpowiedzi ankietowanych można wyciągnąć także pewne wnioski na temat tego, jak społeczeństwo postrzega rolników. Ankietowani zadeklarowali bowiem, że przedstawiciele tego zawodu bardzo często muszą poświęcać swoje zdrowie dla pracy. W tej grupie znaleźli się także sprzątacze oraz konserwatorzy. Jak pokazały badania, rolnik indywidualny nie jest postrzegany jako zawód przyszłości. Ankietowani podobnie oceniają również zawody pielęgniarza, niewykwalifikowanego robotnika, ochroniarza, magazyniera, kelnera i ładowacza nieczystości.

źródło: CVeasy

oprac. Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Którzy rolnicy mogą ubiegać się o dotacje na płyty obornikowe?

Pieniądze na „Inwestycje mające na celu ochronę wód przed zanieczyszczeniem azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych” będą wypłacane rolnikom, którzy:

• są posiadaczami gospodarstwa rolnego,
• prowadzą chów lub hodowlę zwierząt gospodarskich.

Kto nie otrzyma wsparcia?

Wsparcie na „Inwestycje mające na celu ochronę wód przed zanieczyszczeniem azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych” nie będzie wypłacane rolnikom, którzy gospodarstwa wymagają pozwoleń zintegrowanych, czyli takie, które:

• prowadzą chów lub hodowlę drobiu powyżej 40 tys. stanowisk,
• prowadzą chów lub hodowlę świń powyżej 2000 stanowisk, powyżej 30 kg lub 750 stanowisk macior.

Na co rolnik może przeznaczyć dofinansowanie?

Rolnik może otrzymać dofinansowanie na:

1. budowę, przebudowę lub zakup:

• zbiorników do przechowywania nawozów naturalnych płynnych,
• płyt do gromadzenia nawozów naturalnych stałych,
• zbiorników lub płyt do przechowywania kiszonek (ten rodzaj pomocy przysługuje wyłącznie młodemu rolnikowi)

      2. zakup instalacji technicznej lub wyposażenia do zbiorników do przechowywania nawozów naturalnych płynnych,

      3. zakup nowych maszyn lub urządzeń do aplikacji nawozów naturalnych płynnych,

      4. koszty ogólne.

Jak wysokie są dotacje na zakup maszyny do aplikacji nawozów oraz płyty obornikowe i kiszonkowe?

Pomoc, którą otrzyma rolnik, może maksymalnie wynosić 150 tys. zł na jedno gospodarstwo rolne. Warto zaznaczyć, że pomoc ma formę refundacji części kosztów kwalifikowanych operacji, czyli:

• 60% kosztów kwalifikowalnych w przypadku operacji realizowanej przez młodego rolnika,
• 50% kosztów w przypadku pozostałych beneficjentów.

Rolnik otrzyma również pomoc za wykonanie (budowę) nowych płyt lub zbiorników do przechowywania nawozów naturalnych w formie standardowych stawek jednostkowych.

Standardowa stawka jednostkowa za budowę:

• płyty do gromadzenia i przechowywania nawozów naturalnych stałych powierzchni: do 100 m2 – wynosi 575 zł/m2, powyżej 100 m2 – 465 zł/m2,
• zamkniętego zbiornika na gnojówkę o pojemności całkowitej: do 50 m3 – 1280 zł/m3, powyżej 50 do 100 m3 – 930 zł/m3, powyżej 100 m3 – 690 zł/m3,
• otwartego zbiornika na gnojówkę o pojemności całkowitej: do 50 m3 – 980 zł/m3, powyżej 50 do 100 m3 – 670 zł/m3, powyżej 100 m3 – 575 zł/m3,
• zbiornika na gnojowicę z zadaszeniem o pojemności użytkowej: do 500 m3 – 655 zł/m3, powyżej 500 do 1000 m3 – 335 zł/m3, powyżej 1000 m3 –195 zł/m3,
• zbiornika na gnojowicę bez zadaszenia o pojemności użytkowej do 500 m3 – 465 zł/m3, powyżej 500 do 1000 m3 – 275 zł/m3, powyżej 1000 m3 –165 zł/m3.

Kwoty pomocy w przypadku standardowych stawek jednostkowych wypłacone są do wysokości odpowiednio 60% lub 50% ustalonych stawek jednostkowych.

Gdzie można złożyć wniosek o dotacje?

Każdy rolnik na stronie internetowej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa znajdzie informacje dotyczące przyznania pomocy, a także formularze wybranych załączników do wniosku oraz instrukcję wypełniania.

Chcesz wypełnić formularz? Kliknij tutaj.

W jaki sposób złożyć wniosek o dotacje?

Rolnicy zainteresowani złożeniem wniosków o dotacje mogą to zrobić:

• za pośrednictwem biura powiatowego Agencji,
• wysyłając rejestrowaną przesyłkę pocztową nadaną w placówce Poczty Polskiej,
• za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej, ale tylko w przypadku gdy w komunikacie zamieszczonym na stronie ARiMR umożliwiono wybór tej opcji.

Ile czasu mają rolnicy na zapewnienie miejsca do przechowywania nawozów naturalnych?

Rolnicy, którzy prowadzą chów lub hodowlę zwierząt gospodarskich w liczbie mniejszej lub równej 210 DJP, są zobowiązani do dostosowania powierzchni lub pojemności posiadanych miejsc do przechowywania nawozów naturalnych do wymogów określonych we wskazanym programie w terminie do 31 grudnia 2024 r.

W nieco innej sytuacji są rolnicy, którzy prowadzą chów lub hodowlę zwierząt gospodarskich w liczbie większej niż 210 DJP. Oni musieli spełnić powyższy wymóg do 31 grudnia 2021 r., w związku z czym, w trwającym naborze o inwestycje w takim zakresie mogą ubiegać się wyłącznie młodzi rolnicy w terminie 24 miesięcy od dnia objęcia przez nich gospodarstw. Ten termin obowiązuje również realizację inwestycji w zakresie przechowywania kiszonek.

Dopłaty bezpośrednie 2023

Ekoschematy: rolnicy nie dostaną zaliczek za 2023 rok!

Opracowano na podstawie „Tygodnika Poradnika Rolniczego"

Czy warto kastrować i czipować psy i koty?

Zarówno kastracja jak i czipowanie pupili przyczynia się do ograniczenia bezdomności zwierząt. Jakie jeszcze korzyści przyniesie przeprowadzenie takich zabiegów na ukochanym czworonogu?

Najbardziej przekonujące korzyści wynikające z kastracji kotów i psów to: zapobieganie poważnym chorobom, dłuższe i zdrowsze życie. Warto wspomnieć, że taki zabieg weterynaryjny nie wpłynie na charakter zwierząt – pozostanie on bez zmian. Z kolei ze względu na płeć pupili, również można wyliczyć pozytywne skutki, tzn. kastracja suk i kotek zapewni brak niechcianego potomstwa, brak cieczki u suki i rui u kotki oraz brak ciąży urojonych u suk. W przypadku psów i kocurów będzie to: brak walk między samcami oraz brak oznaczania terytorium przez kocury.

Dlaczego warto czipować zwierzęta? Zaczipowanie czworonoga ułatwi nam jego odnalezienie w przypadku zaginięcia. Jak to możliwe? Każdy czip posiada indywidualny numer identyfikacyjny, przypisany do właściciela pupila. Równie szybko znajdziemy zwierzaka w przypadku kradzieży lub przywłaszczenia. Właściciele zwierząt rasowych, które są zaczipowane, mogą spać spokojnie! Numer identyfikacyjny bez problemu pozwoli ustalić prawnego opiekuna zwierzęcia.

Kiedy złożyć wniosek o dofinansowanie na psa lub kota?

Jeśli jesteś właścicielem kota lub psa, mamy dla Ciebie dobrą wiadomość! W tym roku możesz się ubiegać o dopłatę na swojego czworonoga.

Gminy w Polsce chcą rozwiązać problem z rosnącą bezdomnością czworonogów, dlatego zdecydowały się pokrywać koszty zabiegów weterynaryjnych, takich jak sterylizacja czy czipowanie zwierząt po sterylizacji. Zatem wniosek złożysz w gminie, która bierze udział w programie. Jak sprawdzić czy dana gmina zajmuje się dofinansowaniem? Informacji udzieli ci najbliższy urząd. Możesz to także sprawdzić bez wychodzenia z domu – na stronie internetowej danej gminy. Najczęściej, przyznawaniem środków z tego tytułu zajmuje się jednostka do spraw ochrony środowiska. Ostateczny termin składania wniosków wyznaczono na 30 listopada 2023 r.

Dopłaty na psa i kota: jakie są warunki?

Tak jak w przypadku każdego dofinansowania, tutaj również należy spełnić określone warunki. Tyczy się to zarówno zwierzaka, na którego chcemy uzyskać dopłatę, jak i samego wnioskodawcy.

Jaki czworonóg kwalifikuje się do otrzymania wsparcia finansowego? Każdy kot i pies, którego stan zdrowia jest odpowiedni, tj. pozwala na podanie znieczulenia i narkozy. Twój zwierzak nie może być uczulony na stosowane w tym zabiegu środki. Istotny jest też wiek pupila – musi mieć minimum 6 miesięcy.

Właściciel zwierzaka również musi spełnić kilka warunków. Aby uzyskać dopłatę, istotne jest posiadanie dowodu potwierdzającego zamieszkanie w danej gminie oraz dokumentów potwierdzających płacenie podatków w tym rejonie. Jeśli jesteś studentem, nic straconego! Okazuje się, że status studenta lokalnej uczelni także jest honorowanym dokumentem.

Ile wynosi kwota dofinansowania?

Umowna kwota to 500 zł. Suma jest orientacyjna. Jak wiadomo koszty zabiegów weterynaryjnych różnią się od siebie ze względu na pewne czynniki, tj. miasto, w którym wykonuje się zabieg oraz płeć i wiek zwierzęcia. Nie znaczy to, że nie można uzyskać stuprocentowego zwrotu za zabieg, którego koszt wyniesie 500 zł. Warto pamiętać, że celem dofinansowania jest pokrycie rzeczywistych kosztów. To znaczy, że jeśli zabiegi weterynaryjne wyniosą, np. 200 zł, dopłata również wyniesie 200 zł itd. Co istotne, dopłata pokrywa nie tylko sterylizację, ale także obowiązkowe czipowanie zwierzaka.

Kiedy wypłacane są środki na pupila?

Istotną kwestią dotyczącą programu dopłat na kota i psa jest to, że środki nie są wypłacane „od ręki”. Co to oznacza? Po złożeniu wniosku o dofinansowanie na czworonoga, urzędnik wystawia skierowanie na zabieg kastracji i wskazuje, do którego gabinetu weterynaryjnego można się udać. Dlaczego? Zabieg może być zrealizowany jedynie w gabinecie, który współpracuje z gminą. Kiedy otrzymasz środki? Dopłata jest formą zwrotu. Odpowiednia instytucja wypłaci środki na twojego kota lub psa po wykonanym zabiegu sterylizacji i czipowania zwierzaka.

Coraz więcej zwierząt w schroniskach

Według danych wynikających z „Raportu rocznego z wizytacji schronisk dla zwierząt za rok 2021” wynika, że w roku 2021, w schroniskach przebywało ponad 80 tys. psów oraz ponad 33 tys. kotów. Na liczbę zwierząt składają się sumy liczby zwierząt przybyłych do schroniska w 2021 r. oraz liczby zwierząt, które przebywały w schronisku na koniec 2020 r. Badania wykazały, że w 2021 roku, względem poprzedniego roku, liczba psów przebywających w schroniskach spadła o 11 proc., jednak liczba kotów – wzrosła o 2 proc.

Oprac. Patrycja Lisowska

fot. envato elements

W angielskim mieście Harrogate dwa razy do roku organizowana jest wystawa kwiatów. Podczas tegorocznej jesiennej edycji odbył się także konkurs na najbardziej imponujące warzywa, organizowany przez National English Honor Society. Wrażenie na widzach zrobiły między innymi ogromna kapusta, masywna cukinia i gigantyczne buraki. Jednak liderką tego współzawodnictwa okazała się imponująca cebula, wyhodowana przez Garetha Griffina. Ważące 8,97 kg warzywo zwyciężyło w swojej kategorii. Jednak na tym sukcesy cebuli się nie skończyły: jak poinformowano, trafiła ona do Księgi Rekordów Guinnessa jako najcięższa cebula na świecie! Pokonała tym samym dotychczasową rekordzistkę, która ważyła 8,5 kg i dzierżyła swój tytuł od 2014 roku. 

FOTO: Guinness World Records/facebook

Rekordowa cebula: co o niej wiadomo? 

Jak podano na facebookowym profilu Księgi Rekordów Guinnesa, najcięższa cebula na świecie wyhodowana została w archipelagu Wysp Normandzkich. Na konkurs w Harrogate przybyła drogą morską, zabezpieczona... poduszkami! Rekordzistka waży mniej więcej 53 razy tyle, co przeciętna cebula jej gatunku. Jest także cięższa od najcięższej typowej kuli do kręgli! 

Ile waży najcięższa dynia na świecie? 

W ostatnim czasie padł także rekord dotyczący najcięższej dyni na świecie. Należy on obecnie do Travisa Giengera, rolnika z amerykańskiej Minnesoty. Już od kilku lat hodowane przez niego warzywa biły krajowe rekordy, jednak ten z 2023 roku jest naprawdę imponujący: dynia nie tylko wygrała w lokalnym konkursie, ale też trafiła do Księgi Rekordów Guinnesa. Waży aż 1246 kg! Otrzymała nawet imię: rolnik nazwał ją “Michael Jordan”. 

Ile kosztowało wyhodowanie rekordowej dyni? 

Travis Gienger przyznaje, że troszczy się o swoje warzywa. Dostarcza im odpowiednich składników odżywczych oraz pielęgnuje je. Rekordową dynię posadził 15 kwietnia 2023, a na jej uprawę i zachowanie w dobrej kondycji wydał około... 15 000 dolarów! Ten wydatek już się zwrócił, bowiem do Travisa Giengera trafiła nagroda w wysokości 30 000 dolarów za zwycięstwo w ważeniu dyni w Kalifornii. Rolnik zapowiedział, że przeznaczy te fundusze na dalszą uprawę tych warzyw, by w przyszłości spróbować pobić własny rekord! 

Ile waży najcięższa dynia w Polsce? 

Zaledwie kilka dni temu informowaliśmy o tym, że również krajowy rekord w zakresie wyhodowania najcięższej dyni został pobity. Dynia Dorotka ważyła 907 kg i uzyskała tym samym tytuł największej i najcięższej w Polsce. Zobaczysz ją tutaj: Jest nowy rekord! Najcięższa dynia w Polsce to 907 kg żywej wagi 

oprac. Zuzanna Ćwiklińska

fot. Guinnes World Records

materiały: facebook

Najcięższa dynia w Polsce to 907 kg żywej wagi

FOTO: Ogród Botaniczny Pan W Powsinie - Botanical Garden In Powsin Warsaw/facebook

Konkurs na największą i najcięższą dynię – organizacja

Konkurs zorganizowano na warszawskim Ursynowie. W celu prezentacji dorodnych okazów na konkurs przyjechali ogrodnicy z różnych części kraju. Wśród nich wyłoniono zwycięzcę. Główną punktem programu Dnia Dyni było ważenie warzywa. Organizatorzy zaplanowali jednak więcej atrakcji, jak: konkurs na najlepszy placek, tematyczny wykład oraz zakupy na jarmarku, który oferuje wyśmienite przetwory. W tegorocznej edycji konkursu na najcięższą dynię wzięło udział 9 hodowców. Z racji tego, że prezentowane przez ogrodników dynie są ciężkie, ważenie odbywało się przy pomocy przenośnika hydraulicznego.

Najcięższa dynia w Polsce to 907 kg żywej wagi

FOTO: Ogród Botaniczny Pan W Powsinie - Botanical Garden In Powsin Warsaw/facebook

Najcięższa dynia: ile dokładnie ważyła

Do konkursu zgłoszono gigantyczne dynie. Do najokazalszych z nich należą: Dynia Elizabeth z Podlasia – 221,2 kg; Nel z Podhala – 470 kg oraz dynia Zuza z Kaszub – 492 kg. Mimo ogromnej wagi, nie mogą się jednak równać z dynią Dorotką. Rekordowa dynia ważyła aż 907 kg. Jej hodowca pobił rekord Polski – jego dynia była największa i najcięższa. Prezentowany okaz przebił swoją wagą także ubiegłoroczną królową, która ważyła 893,5 kg, a jej pomiary wykonano we Wrocławiu w 2022 roku.

Kto jest hodowcą rekordowej dyni?

Największą dynię wyhodował Mateusz Dąbrowski z Zarzecza (woj. podkarpackie) – z zawodu programista, a w wolnych chwilach pasjonat uprawy warzyw. Gigantyczna dynia rosła w gospodarstwie – „Big Pumpkins” – znajdującym się pod Jasłem. Nazywana wielką królową jesieni, podkarpacka dynia, zdobyła nagrodę Dyrektora PAN Ogrodu Botanicznego – Centrum Zachowania Różnorodności Biologicznej w Powsinie.

Najcięższa dynia w Polsce to 907 kg żywej wagi

FOTO: Ogród Botaniczny Pan W Powsinie - Botanical Garden In Powsin Warsaw/facebook

Jesienne DIY

Dodaj jesiennej magii swojemu wnętrzu: 3 sposoby na dekorację w kształcie dyni DIY

oprac. Patrycja Lisowska

Źródło: domekiogrodek

fot. Ogród Botaniczny PAN w Powsinie - Botanical Garden in Powsin Warsaw/Facebook